ความตายกับความจริง

ความตายกับความจริง

เราไม่ได้กลัวความตายเท่าไหร่หรอก เรากลัวความจริงที่ความตายถือมาด้วยมากกว่า

ความตายไม่ใช่ตรงข้ามของชีวิต

เราชอบคิดว่าชีวิตอยู่ฝั่งหนึ่ง ความตายอยู่อีกฝั่งหนึ่ง แต่จริงๆ แล้วความตายอยู่ในชีวิตทุกวินาที เซลล์ในร่างกายคุณผลัดเปลี่ยน ลมหายใจเข้าออกครั้งนี้ก็ไม่เคยเหมือนครั้งก่อน ความตายไม่ใช่เหตุการณ์ในอนาคต แต่เป็นกระบวนการที่เกิดอยู่ตอนนี้เลย

ในทางพุทธที่เราคุ้นเคยกัน ท่านจึงให้เจริญ มรณานุสสติ ไม่ใช่เพื่อให้หดหู่ แต่เพื่อให้ตื่น เพราะเมื่อนึกถึงความตายบ่อยๆ ใจมันจะเลิกหลอกตัวเอง

ความจริง 3 อย่างที่ความตายเปิดเผย โดยไม่ต้องพูดสักคำ

1. ความจริงว่าทุกอย่างไม่เที่ยง

ตอนเรามีเวลาเหลือเฟือ เราจะผลัดวันประกันพรุ่ง ความรักจะบอกรักพรุ่งนี้ ขอโทษพรุ่งนี้ ทำสิ่งที่อยากทำพรุ่งนี้ ความตายมาบอกว่า ไม่มีพรุ่งนี้ที่เป็นหลักประกัน มีแค่วันนี้ที่ทำได้จริง

2. ความจริงว่าตัวตนที่เรายึดมั่นนั้นเบาบางมาก

เราสะสมตำแหน่ง ชื่อเสียง ของที่เรามี คำชมที่คนให้มา แล้วเราก็คิดว่านั่นคือเรา แต่ในวันที่ต้องไปจริงๆ ไม่มีใครเอาอะไรไปได้เลยสักอย่าง สิ่งที่เหลืออยู่ไม่ใช่สิ่งที่เราสะสม แต่คือสิ่งที่เราได้ให้ไปต่างหาก ความตายเลยเป็นเครื่องชั่งที่ซื่อสัตย์ที่สุด มันชั่งว่าอะไรหนักจริง อะไรเบา

3. ความจริงว่าเรากลัวการไม่ได้ใช้ชีวิต มากกว่ากลัวการตาย

ลองถามคนที่เกือบตายแล้วรอดมา ไม่มีใครบอกว่าเสียดายที่ไม่ได้ทำงานเยอะกว่านี้ ทุกคนพูดเหมือนกันหมดว่า เสียดดายที่ไม่ได้รักให้เต็มที่ เสียดดายที่ไม่ได้อยู่กับคนที่รัก เสียดดายที่มัวแต่กลัวจนไม่ได้ลองทำ

ไฮเดกเกอร์ นักปรัชญาเยอรมันจึงบอกว่า มนุษย์จะมีชีวิตที่แท้จริงได้ ก็ต่อเมื่อยอมรับว่าตัวเองต้องตาย ความตายไม่ได้มาเอาชีวิตไป แต่มาเอาความปลอมออกไปจากชีวิต

ทำไมเราถึงหนีความจริงนี้?

เพราะความจริงมันไม่ประนีประนอม มันไม่รอให้เราพร้อม มันไม่สนใจว่าเราวางแผนชีวิตไว้สวยแค่ไหน สังคมเลยสร้างม่านบังตาให้เรา ทั้งการช้อปปิ้งไม่หยุด การไถฟีดไม่เลิก การทำงานจนไม่มีเวลาหายใจ เพื่อให้เราไม่ต้องได้ยินเสียงเงียบๆ ที่ถามว่า "นี่คือชีวิตที่แกอยากใช้จริงๆ เหรอ?"

เราไม่ได้หนีความตาย เราหนีคำถามนั้น

แล้วจะอยู่กับความจริงนี้อย่างไร โดยไม่หดหู่?

ไม่ต้องไปนั่งรอความตาย แค่ลองทำแบบนี้

เช้ามาให้ถามตัวเองเบาๆ ว่า ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ได้คุยกับคนที่รัก เราจะพูดกับเขาอย่างไร ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ได้ทำสิ่งที่รัก เราจะยังผัดมันอยู่ไหม

คำถามนี้ไม่ได้ทำให้ชีวิตสั้นลง แต่มันทำให้ชีวิตหนาขึ้น มันทำให้เรื่องเล็กๆ ที่เคยกวนใจเรา ดูเล็กสมกับที่มันเป็นจริงๆ และทำให้เรื่องที่สำคัญจริงๆ กลับมาชัดอีกครั้ง

สุดท้ายแล้ว ความตายไม่ใช่บทลงโทษของชีวิต

ความตายคือครูที่ซื่อสัตย์ที่สุด ที่มาสอนบทสุดท้ายก่อนหมดเวลาเรียนว่า

อะไรจริง อะไรปลอม

อะไรควรยึด อะไรควรปล่อย

และอะไรที่ควรทำ...