คำพูดของใครคนหนึ่งที่บอกว่ารัก "ฤดูหนาวครั้งหน้าเราจะไปน่านกัน" แต่นานแสนนาน

ในหลายคำพูดของคนหนึ่งที่บอกว่ารัก อยู่ลำยบากเมื่อไม่มีเรา

กาลเวลานั้นสามารถที่จะพิสูจน์เขา ว่าคำพูดที่เบาข้างหูนั้นไม่ใช่ความจริง 

บอกว่าฤดูหนาวครั้งหน้าเราจะไปน่าน  แต่แสนนานมากกว่าหนาวครั้งเดียวที่ได้เห็น

เพียงลมปากของคนที่ไม่ได้เห็นว่าจำเป็น เพียงเพราะว่าอยากเป็นคนที่สำคัญกับเรา

     เพียงเพราะว่าความรักในช่วงแรก ความแปลกแยกนั้นยังไม่มาถึง เพียงเพราะว่าเขานั้นเหงาหรือว่ายังคิดถึง จึงวาจาสื่อสารหวานละมุนใจ แต่เมื่อระยะเวลานั้นผ่านมา มากกว่าสองปีที่เคยได้ยิน กลับเงียบไม่มีแม้สถานถิ่นหรือการเดินทางจากใจจริงในแววตา 

   หลายคำพูดของคนที่บอกว่าต้องการหรือว่าจะเดินทางเที่ยวกับเราในสถานที่ที่สวยงามที่เขานั้นบอกว่าเขานั้นไปแล้วสวยงามมาก และจะไปกันใหได้ สิ่งเหล่านี้นั้นหายไปจากการเปลี่ยนแปลงไปหากว่าเปรียบเทียบกับวันแรก  คนเรานั้นเมื่อใช้ชีวิตและเวลาด้วยกันมากเท่าไหร่ หากว่าเรานั้นมีความไม่เหมือนกันในเรื่องของความคิด การใช้ชีวิต หรือเจตนาทุกอย่างจะดึงเรานั้นออกมาเอง แม้ว่าจะพยายามในการที่จะดึงเข้ามาหามากเท่าไหร่

    ครั้งหนึ่งที่เคยเป็นคนสำคัญที่ไม่ว่าจะกี่นาทีหรือว่าชั่วโมงต้องรู้ในเรื่องของความเคลื่อนไหวตลอด จนมาในหนึ่งปีที่คนของเขานั้นกลับมาหา สิ่งที่เปลี่ยนคือการหายตัวไปมากกว่าเจ็ดวัน ทั้งที่แต่ก่อนนั้นเพียงวันเดียวจะบ้าจะตายหากว่าเรานั้นขาดการติดต่อ 

   กลับมากลับคำว่าไม่ได้ไปไหน ไปเพราะว่าความสงสาร คำโกหกของคนนั้นสามารถที่จะเดาไม่ยาก อารมณ์นั้นต้องการแถมด้วยลีลาของฝากหลากหลาย ของขวัญหรือว่ารางวัลนั้นมากมายเพื่อที่จะกลบกลื่นเรื่องเลวร้ายของตนเอง  คิกเท่านั้นที่ไม่ทำให้หญิงนั้นโง่

   ความรักนั้นเหมือนสายฝน เรานั้นให้นิยามเอง เพราะว่าเมื่อฝนตกนั้นทุกคนนั้นชอบ เพราะว่าฝนนั้นสวยงาม มีความสุขเย็นสบาย แต่เมื่อหลังจากที่ฝนนั้นตกเสร็จ ความสวยงามนั้นอาจจะหายไป ทางเดินที่เคยเดินอย่างสบายนั้นอาจจะต้องหลบหลีกเปื้อนบ้าง เฉอะบ้างจนต้องหยุดเดินต่อ 

   คงเหมือนความรักที่เขาบอกว่าเรานั้นจะเดินทางไปด้วยกันในสถานที่แห่งหนึ่ง แต่ระยะเวลานั้นก็ทำให้พบกับความเงียบ ดีแล้วที่ออกไปจากชีวิตในตอนที่เรานั้นยังสามารถที่จะอยู่ได้ด้วยตนเอง ไม่ได้ไปผูกกับชีวิตของใคร