อยู่คนเดียวตอนอายุมากขึ้น…มีความสุขจริงไหม? หรือบางคืนความเงียบก็ทำให้ใจเหงาโดยไม่รู้ตัว

อยู่คนเดียวตอนอายุมากขึ้น…มีความสุขจริงไหม? หรือบางคืนความเงียบก็ทำให้ใจเหงาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อก่อนเราอาจเคยคิดว่า การได้อยู่คนเดียวคืออิสระ

อยากตื่นกี่โมงก็ตื่น อยากกินอะไรก็กิน อยากออกไปไหนก็ไป ไม่ต้องรอใคร ไม่ต้องถามใคร และไม่ต้องปรับตัวเข้าหาใคร

แต่พออายุมากขึ้น บางคนกลับพบว่า…

“การอยู่คนเดียว” กับ “การมีความสุขกับการอยู่คนเดียว” อาจไม่ใช่เรื่องเดียวกัน

ในตอนกลางวัน บ้านอาจยังไม่เงียบมากนัก เพราะมีงานให้ทำ มีทีวีเปิด มีโทรศัพท์ให้ดู มีเพื่อนบ้านเดินผ่านไปมา หรือบางคนยังออกไปทำงาน ทำสวน ทำไร่ ทำอาหาร หรือไปตลาดเหมือนเดิม

แต่พอตกเย็น…

เสียงต่าง ๆ เริ่มเงียบลง

บ้านที่เคยมีคนหลายคน วันนี้อาจเหลือเพียงเสียงโทรทัศน์ เสียงพัดลม หรือเสียงหม้อข้าวที่กำลังเดือดอยู่ในครัว

บางคนกินข้าวคนเดียว

นั่งอยู่คนเดียว

เข้านอนคนเดียว

และเมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ก็ต้องลุกขึ้นมาดูแลตัวเองเหมือนเดิม

สิ่งเหล่านี้อาจดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับคนที่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวัน มันอาจมีบางช่วงเวลาที่รู้สึกเหงาขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

ยิ่งอายุมาก บางอย่างก็ยิ่งเปลี่ยน

เมื่อเราอายุมากขึ้น ลูกหลานอาจแยกย้ายไปทำงาน มีครอบครัวของตัวเอง หรือย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดและต่างประเทศ

เพื่อนที่เคยพบเจอกันทุกวันก็อาจลดน้อยลง

บางคนเดินทางไม่สะดวกเหมือนเมื่อก่อน

บางคนมีคนรู้จักมากมาย แต่กลับไม่มีใครที่สามารถโทรหาได้ในเวลาที่รู้สึกไม่สบายใจ

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไม “ความเหงา” จึงไม่ใช่เรื่องเล็กอย่างที่หลายคนคิด

องค์การอนามัยโลก หรือ WHO ระบุว่า ความเหงาและการแยกตัวจากสังคมสามารถส่งผลต่อสุขภาพกาย สุขภาพจิต คุณภาพชีวิต และการมีอายุยืน โดยผู้สูงอายุเป็นหนึ่งในกลุ่มที่ควรได้รับความสำคัญเรื่องการมีความสัมพันธ์และการเชื่อมโยงกับคนรอบข้าง

แต่การอยู่คนเดียวก็ไม่ได้หมายความว่าต้องไม่มีความสุข

ในอีกมุมหนึ่ง ผู้สูงอายุหลายคนสามารถใช้ชีวิตคนเดียวได้อย่างมีความสุข

ตื่นเช้ามาทำกับข้าวง่าย ๆ

รดน้ำต้นไม้

กวาดบ้าน

ปลูกผัก

ออกกำลังกาย

พูดคุยกับเพื่อนบ้าน

ไปทำกิจกรรมในชุมชน

หรือบางคนเพียงแค่ได้โทรศัพท์คุยกับลูกหลานวันละไม่กี่นาที ก็รู้สึกว่าชีวิตในแต่ละวันมีความหมายขึ้นมาแล้ว

เพราะสิ่งที่คนเราต้องการในบางครั้งอาจไม่ใช่การมีคนอยู่ข้างกายตลอดเวลา

แต่อาจเป็นเพียงการรู้ว่า

“ยังมีใครสักคนที่นึกถึงเรา”

การได้ยินเสียงลูกหลานถามว่า

“วันนี้กินข้าวหรือยัง?”

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

“อยู่บ้านคนเดียวระวังตัวด้วยนะ”

ประโยคธรรมดา ๆ เหล่านี้ สำหรับคนที่อยู่คนเดียว อาจมีความหมายมากกว่าที่คนพูดคิดเสียอีก

บ้านหลังเดิม แต่คนในบ้านไม่เหมือนเดิม

มีบ้านบางหลังที่ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง

โต๊ะตัวเดิม

เก้าอี้ตัวเดิม

ห้องครัวเดิม

สวนหน้าบ้านยังเหมือนเดิม

แต่คนที่เคยนั่งกินข้าวด้วยกันกลับไม่อยู่แล้ว

บางคนจากไปตามวัย

บางคนแยกย้ายไปมีครอบครัว

บางคนอยู่ไกลจนไม่ได้กลับบ้านบ่อย ๆ

สิ่งที่เหลืออยู่จึงไม่ใช่เพียงบ้าน แต่คือความทรงจำ

และบางครั้งความทรงจำเหล่านั้นก็ทำให้เราคิดถึงวันเก่า ๆ

วันที่บ้านหลังนี้เคยมีเสียงหัวเราะ

วันที่โต๊ะอาหารมีคนนั่งเต็มโต๊ะ

วันที่เรายังมีคนให้ถามว่า “วันนี้กินอะไรดี?”

วันนี้อาจเหลือเพียงจานข้าวหนึ่งใบ

กับเก้าอี้อีกหลายตัวที่ว่างเปล่า

อย่ารอให้คนใกล้ตัวพูดว่า “เหงา”

คนสูงวัยบางคนไม่ได้พูดว่าตัวเองเหงา

ไม่ได้บอกลูกว่าอยากให้กลับมาหา

ไม่ได้บอกเพื่อนว่าอยากมีคนคุยด้วย

และไม่ได้เรียกร้องอะไรจากใคร

เพราะคิดว่า “ลูกก็มีชีวิตของลูก”

ดังนั้น คนในครอบครัวอาจต้องเป็นฝ่ายถามก่อน

โทรหาเขาบ้าง

แวะไปหาบ้าง

ชวนกินข้าวบ้าง

หรือส่งข้อความสั้น ๆ ไปถามว่า วันนี้เป็นอย่างไร

เพียงเท่านี้ก็อาจทำให้คนที่อยู่คนเดียวรู้สึกว่าเขายังมีความสำคัญ

กรมกิจการผู้สูงอายุเองก็ให้ความสำคัญกับการสนับสนุนคุณภาพชีวิตและสวัสดิการของผู้สูงอายุ รวมถึงมีข้อมูลและบริการสำหรับผู้สูงอายุและครอบครัวให้ติดตามได้จากหน่วยงานโดยตรง

แล้วคุณล่ะ คิดอย่างไรกับการอยู่คนเดียวเมื่ออายุมากขึ้น?

บางคนอาจบอกว่า

“อยู่คนเดียวสบายดี ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร”

บางคนอาจบอกว่า

“ตอนกลางวันไม่เท่าไหร่ แต่กลางคืนมันเหงา”

บางคนอาจบอกว่า

“ขอแค่ลูกหลานโทรมาหาบ้างก็พอแล้ว”

และบางคนอาจกำลังใช้ชีวิตแบบนี้อยู่จริง ๆ

ถ้าวันหนึ่งเราอายุมากขึ้น…

เราจะอยากอยู่กับลูกหลาน หรืออยากมีบ้านของตัวเองและใช้ชีวิตอย่างอิสระ?

แล้วถ้าต้องอยู่คนเดียวจริง ๆ สิ่งที่เรากลัวที่สุดคืออะไร?

ความเงียบ ความเหงา การเจ็บป่วย หรือการไม่มีใครให้โทรหาในวันที่เราไม่สบาย?

ลองมาเล่าประสบการณ์ของคุณกันครับ เพราะเรื่อง “การอยู่คนเดียวเมื่ออายุมากขึ้น” อาจเป็นเรื่องที่หลายคนกำลังเผชิญอยู่ แต่ไม่ค่อยมีใครพูดออกมา

บางทีความคิดเห็นของคุณ อาจทำให้ใครอีกคนที่กำลังอยู่คนเดียวรู้ว่า…

เขาไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้จริง ๆ

แท็กแนะนำ:
#ชีวิตคนโสด #คนอยู่คนเดียว #ผู้สูงอายุ #ชีวิตวัยเกษียณ #ความเหงา #ชีวิตบั้นปลาย #ข้อคิดชีวิต #กำลังใจ #ครอบครัว #สังคมผู้สูงอายุ
แหล่งข้อมูล:
องค์การอนามัยโลก (WHO) – การลดความโดดเดี่ยวและความเหงาในผู้สูงอายุ⁠�
WHO Thailand – ผู้สูงอายุ การเชื่อมโยงทางสังคม และคุณภาพชีวิต⁠�
กรมกิจการผู้สูงอายุ กระทรวง พม.⁠�