ชีวิตในสตอรี่กับชีวิตจริง อาจไม่เหมือนกันเลย

เปิดโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นเพื่อนเที่ยวทะเล รูปสวย แสงดี หน้ายิ้มเหมือนชีวิตกำลังไปได้ดีทุกอย่าง

อีกคนลงรูปกับแฟน พร้อมแคปชั่นหวาน ๆ จนคนโสดต้องเลื่อนผ่านแบบไม่อยากรับรู้

บางคนลงรูปอ่านหนังสือพร้อมกาแฟ ดูเหมือนกำลังตั้งใจสร้างอนาคตสุด ๆ

แล้วหันกลับมามองชีวิตตัวเอง...

ห้องยังรก การบ้านยังไม่เสร็จ เงินในกระเป๋าเหลือไม่กี่สิบบาท แถมเมื่อคืนยังนั่งร้องไห้เพราะเรื่องที่ไม่กล้าบอกใคร

บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมชีวิตคนอื่นดูดีจังวะ

แต่ความจริงคือ สตอรี่หนึ่งอันอาจเล่าได้แค่ไม่กี่วินาทีจากชีวิตทั้งวัน

รูปที่เห็นว่าเพื่อนยิ้ม อาจถ่ายหลังจากทะเลาะกับที่บ้านมา

รูปคู่ที่ดูหวาน อาจเป็นวันที่ทั้งสองคนกำลังมีปัญหากัน

รูปอ่านหนังสือที่ดูมีวินัย อาจเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนเจ้าของรูปจะนอนเล่นโทรศัพท์ไปอีกสามชั่วโมง

เราเองก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน

วันที่แต่งตัวดี ก็เลือกลงรูปที่ดีที่สุด
วันที่ไปเที่ยว ก็เลือกมุมที่สวยที่สุด
วันที่มีความสุข ก็อยากเก็บช่วงนั้นไว้ให้คนอื่นเห็น

ไม่มีใครหยิบวันที่หน้าสด ตาบวม การบ้านกองเต็มโต๊ะ หรือช่วงที่รู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหนมาลงทุกวัน

พอทุกคนเลือกเอา “ช่วงที่ดีที่สุด” ของตัวเองมาอยู่บนหน้าจอเดียวกัน
เราเลยเผลอเอา เบื้องหลังชีวิตตัวเองไปเปรียบเทียบกับไฮไลต์ของคนอื่น

และนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมบางวันเราถึงรู้สึกว่า ตัวเองกำลังตามคนอื่นไม่ทัน
ทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่มีใครรู้เลยว่าแต่ละคนกำลังวิ่งอยู่บนเส้นทางแบบไหน

โซเชียลไม่ได้ผิดที่ทำให้เห็นชีวิตคนอื่น

แต่บางครั้งสิ่งที่ต้องระวังคือ เราเผลอใช้ชีวิตเพียงเพื่อให้มีอะไรเอาไปลงสตอรี่หรือเปล่า

กินอาหารอร่อย แต่มัวถ่ายรูปจนลืมกิน
ไปเที่ยวกับเพื่อน แต่คอยเช็กว่าใครดูสตอรี่
ซื้อของที่อยากได้ แต่กลับมีความสุขน้อยลงเพราะไม่มีใครกดไลก์

สุดท้ายแล้ว ชีวิตจริงไม่จำเป็นต้องดูดีตลอดเวลา

บางวันที่ไม่มีรูปสวย ๆ
บางวันที่ไม่ได้ออกไปไหน
บางวันที่ร้องไห้
บางวันที่ทำพลาด
หรือแม้แต่วันที่รู้สึกว่าตัวเองยังไม่เก่งอะไรเลย

ทั้งหมดนั้นก็ยังเป็นชีวิตเหมือนกัน

เพราะชีวิตจริงไม่ได้มีหน้าที่ต้องทำให้ใครกดหัวใจ

คำถามอาจไม่ใช่ว่า “ชีวิตของเราดูดีพอในสตอรี่หรือยัง” แต่คือ ถ้าวันนี้ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครกดไลก์
และไม่มีอะไรให้โพสต์เลย เราจะยังรู้สึกว่าชีวิตวันนี้มีความหมายอยู่ไหม