คดีคิริซึมิออนเซ็น กับ ปริศนา ภาพถ่าย ห้าใบ และ ชายลึกลับ ที่ หายไป จาก การสอบสวน

คดีคิริซึมิออนเซ็น กับภาพถ่าย 5 ใบที่ยังไม่มีคำตอบ

หญิงวัย 24 ปีออกเดินทางคนเดียว แล้วไม่เคยกลับถึงบ้าน

ปี 1972 อิโนอุเอะ เคโกะ พนักงานหญิงวัย 24 ปีจากจังหวัดกุนมะ วางแผนไปพักที่คิริซึมิออนเซ็นกับแม่และน้องชาย แต่ทั้งสองคนติดธุระกะทันหัน เคโกะจึงเดินทางต่อคนเดียว จุดหมายคือคินยูคัง โรงแรมออนเซ็นเก่าในหุบเขาบริเวณเมืองมัตสึอิดะ ซึ่งทุกวันนี้อยู่ในเขตเมืองอันนากะ จังหวัดกุนมะ

เช้าวันที่ 13 สิงหาคม เคโกะออกจากที่พักหลังอาหารเช้า ช่วงก่อนออกเดินทางมีพนักงานช่วยถ่ายภาพให้บริเวณใกล้โรงแรม เธอเลือกเดินลงเขาแทนการโดยสารรถรับส่ง เส้นทางแถวนั้นเป็นพื้นที่ภูเขา ป่า ลำธาร และน้ำตก ระยะทางหลายกิโลเมตร ไม่ใช่จุดท่องเที่ยวที่มีผู้คนพลุกพล่านแบบเมืองใหญ่

เมื่อเคโกะไม่กลับบ้าน ครอบครัวเริ่มออกตามหา กระทั่งวันที่ 16 สิงหาคม มีการพบร่างในอาคารพักคนงานใกล้พื้นที่เขื่อน ห่างจากออนเซ็นราว 4 กิโลเมตร บาดแผลจากของมีคมมีจำนวนมาก คดีถูกมองเป็นการฆาตกรรมอย่างชัดเจน แต่อาวุธที่ใช้ก่อเหตุไม่ถูกพบ และการสืบสวนไม่สามารถระบุตัวผู้ก่อเหตุได้

สิ่งที่ทำให้คดีนี้ถูกพูดถึงมานาน ไม่ใช่แค่สถานที่เปลี่ยว แต่คือฟิล์มในกล้องของเคโกะ

ภาพ 5 ใบ กลายเป็นเส้นเวลาเงียบ ๆ ของวันสุดท้าย

ภาพที่เหลืออยู่ถูกใช้ประกอบการไล่เส้นทางก่อนเกิดเหตุ ข้อมูลเกี่ยวกับคดีที่ถูกบันทึกและเล่าต่อมาระบุว่า ภาพสองใบแรกถ่ายใกล้คินยูคัง ส่วนภาพถัดมาเกิดขึ้นระหว่างการเดินทางลงเขา บริเวณจุดพักและน้ำตก สิ่งสำคัญคือเคโกะเดินทางคนเดียว ดังนั้นภาพที่เห็นเคโกะยืนอยู่หน้ากล้องย่อมหมายความว่า ในช่วงเวลานั้นต้องมีใครบางคนช่วยกดชัตเตอร์ให้

แล้วปริศนาก็โผล่มาอีกชั้น หลังข่าวคดีแพร่ออกไป มีชายคนหนึ่งติดต่อสื่อท้องถิ่น อ้างว่าเคยพบเคโกะระหว่างทางและเป็นคนช่วยถ่ายภาพบางใบ ชายดังกล่าวบอกชื่อ ที่อยู่ และข้อมูลเกี่ยวกับตัวเองเอาไว้ พร้อมมีเรื่องเล่าว่าเขาพบเคโกะแถวจุดพักระหว่างไปตกปลา

ฟังดูเหมือนตำรวจได้พยานคนสำคัญแล้ว แต่เมื่อพยายามตรวจสอบข้อมูล กลับไม่สามารถยืนยันบุคคลตามชื่อและที่อยู่ที่ให้ไว้ได้ ชายคนนั้นก็ไม่ได้ปรากฏตัวเพื่อให้สอบสวนอย่างเป็นทางการ เรื่องจึงค้างอยู่ตรงคำถามว่า ผู้ติดต่อเป็นใคร และรู้รายละเอียดของการเดินทางวันนั้นจากไหน

ตรงนี้ต้องแยกข้อเท็จจริงออกจากเรื่องที่ถูกแต่งสีในภายหลังให้ชัด ภาพต้นฉบับจากคดีไม่ได้ถูกเผยแพร่ต่อสาธารณะอย่างครบถ้วน ภาพจำลองหรือภาพประกอบที่หมุนเวียนบนอินเทอร์เน็ตจึงไม่ควรถูกเหมารวมว่าเป็นหลักฐานต้นฉบับทั้งหมด เรื่องแสงประหลาด เงาคน หรือบรรยากาศเหนือธรรมชาติของภาพสุดท้ายถูกเล่าขยายกันมานาน แต่สำหรับการสืบสวน คำถามที่มีน้ำหนักกว่ามากคือ ใครเป็นคนถือกล้อง

ลองนึกถึงปี 1972 ตอนนั้นไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีจีพีเอสส่วนบุคคล ไม่มีประวัติตำแหน่งจากแอป ไม่มีภาพจากกล้องวงจรปิดตามร้านค้าแทบทุกมุม และกล้องฟิล์มทั่วไปไม่ได้สร้างข้อมูลเวลาแบบละเอียดเหมือนภาพดิจิทัลทุกวันนี้ ภาพถ่ายไม่กี่ใบจึงมีคุณค่ามากในการสร้างเส้นเวลา แต่ขณะเดียวกันก็มีข้อจำกัดสูง ตำรวจต้องเทียบฉากหลัง เส้นทางเดิน และคำให้การของคนที่พบเคโกะเข้าด้วยกันทีละชิ้น

ทำไมคนปริศนาหลังกล้องถึงสำคัญนัก

ถ้าชายที่ติดต่อเข้ามาเป็นเพียงนักท่องเที่ยวหรือคนตกปลาที่บังเอิญช่วยถ่ายรูป เหตุผลที่ข้อมูลตัวตนตรวจสอบไม่ได้ก็ยังเป็นคำถามใหญ่ แต่การหายตัวไปไม่ได้แปลว่าเป็นฆาตกรโดยอัตโนมัติ อาจเป็นคนที่ไม่อยากถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้อง อาจโกหกบางส่วน หรืออาจไม่ได้เป็นคนในเหตุการณ์เลยก็ได้

ปัญหาคือ เมื่อไม่มีตัวบุคคลให้สอบสวนต่อ ตำรวจก็เสียโอกาสตรวจสอบเส้นทาง เวลา พาหนะ คนที่เดินทางมาด้วย และความเชื่อมโยงกับบริเวณเกิดเหตุ สิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้ต่างหากที่อาจเปลี่ยนพยานธรรมดาให้กลายเป็นเบาะแสสำคัญ หรือในทางกลับกัน อาจช่วยตัดบุคคลนั้นออกจากข้อสงสัยได้อย่างชัดเจน

• ภาพถ่ายช่วยยืนยันสถานที่ แต่ไม่ได้ยืนยันตัวคนถ่ายเสมอไป

• คำให้การช่วยสร้างเส้นเวลา แต่ความทรงจำของพยานอาจคลาดเคลื่อนได้

• ข้อมูลตัวตนที่ตรวจสอบไม่ได้เป็นเรื่องน่าสงสัย แต่ยังไม่ใช่หลักฐานว่าผู้ให้ข้อมูลเป็นผู้ก่อเหตุ

• เรื่องเหนือธรรมชาติไม่ช่วยปิดคดี สิ่งที่ต้องการคือหลักฐานที่เชื่อมคน สถานที่ เวลา และการกระทำเข้าด้วยกัน

ช่วงเกิดเหตุอยู่ใกล้เทศกาลโอบ้ง ซึ่งมีการเดินทางกลับภูมิลำเนากันมาก พื้นที่ภูเขามีทั้งนักท่องเที่ยว คนทำงาน และคนที่เข้ามาทำกิจกรรมกลางแจ้ง แต่เส้นทางก็มีช่วงที่เงียบและห่างจากชุมชน การระบุว่าใครอยู่ตรงไหนในเวลาหนึ่งจึงยากกว่าสภาพแวดล้อมในเมืองหลายเท่า

เทคโนโลยีนิติวิทยาศาสตร์ก็เป็นอีกกำแพงหนึ่ง การตรวจดีเอ็นเอสำหรับงานคดีอาญายังไม่ถูกนำมาใช้แบบที่คุ้นเคยกันในเวลานั้น ฐานข้อมูลดิจิทัลแทบไม่มี หลักฐานจำนวนมากต้องพึ่งการตรวจทางกายภาพ การสอบพยาน และการเดินสำรวจพื้นที่ ทำให้คดีที่ขาดพยานตรงหรือหลักฐานชี้ตัวมีโอกาสตันสูงมาก

อีกเรื่องที่มักทำให้เข้าใจผิดคือสถานะของคดี ในเวลาที่เหตุเกิด ญี่ปุ่นยังมีอายุความสำหรับการดำเนินคดีฆาตกรรม และคดีนี้ผ่านอายุความไปก่อนที่ญี่ปุ่นจะปรับกฎหมายในปี 2010 ซึ่งยกเลิกอายุความสำหรับความผิดร้ายแรงบางประเภทที่มีโทษถึงประหารชีวิต การแก้กฎหมายดังกล่าวไม่ได้รื้อฟื้นคดีที่อายุความสิ้นสุดไปแล้วให้กลับมาดำเนินคดีใหม่โดยอัตโนมัติ

สิ่งที่ติดค้างจึงไม่ใช่เรื่องผีในภูเขา แต่เป็นช่องว่างเล็ก ๆ ในเส้นเวลา คนหนึ่งเดินทางคนเดียว มีภาพของตัวเองระหว่างทาง และอย่างน้อยบางช่วงต้องมีอีกคนยืนอยู่หลังกล้อง ถ้ารู้ว่าใครกดชัตเตอร์ในวันนั้น รายละเอียดหลายส่วนอาจเปลี่ยนความหมายไปทันที แต่ผ่านมากว่าครึ่งศตวรรษ ตัวตนของคนคนนั้นก็ยังไม่เคยถูกยืนยันอย่างแน่ชัด