ทำไมยิ่งพยายามกลั้นร้องไห้ บางครั้งยิ่งรู้สึกอึดอัดกว่าเดิม

น้ำตาที่ถูกกลั้นไว้ ไม่ได้หายไปไหนเสมอ

เคยเป็นไหม เวลารู้สึกเสียใจมากแต่กลับพยายามกัดฟันไม่ให้ร้องไห้ เพราะอยู่ต่อหน้าคนอื่น อยู่ในที่ทำงาน หรือไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ ช่วงเวลานั้นร่างกายเหมือนเกร็งไปทั้งตัว คอแน่น หายใจไม่สุด หน้าอกหนัก และยิ่งบอกตัวเองว่าอย่าร้อง กลับยิ่งรู้สึกเหมือนมีบางอย่างดันขึ้นมาจากข้างใน

การร้องไห้เป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติของมนุษย์ ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะจิตใจอ่อนแอเพียงอย่างเดียว แต่เกี่ยวข้องกับระบบประสาท ฮอร์โมน และการตอบสนองต่อความเครียดด้วย เมื่อเกิดเหตุการณ์ที่กระทบความรู้สึก สมองจะประมวลผลอารมณ์และส่งสัญญาณไปยังร่างกาย จนน้ำตาไหลออกมาเป็นส่วนหนึ่งของการระบายความตึงเครียด

ทำไมการกลั้นร้องไห้ถึงรู้สึกทรมาน

เวลาฝืนไม่ให้ร้อง กล้ามเนื้อบนใบหน้า ลำคอ และหน้าอกมักเกร็งโดยไม่รู้ตัว หลายคนกลั้นหายใจ เม้มปาก หรือพยายามเบี่ยงเบนความคิด ทำให้อารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงไม่ได้รับการคลี่คลาย ความรู้สึกอึดอัดจึงยังค้างอยู่ แม้ว่าน้ำตาจะไม่ไหลออกมาก็ตาม

การไม่ร้องไห้ไม่ได้แปลว่าเราหายเศร้า

แน่นอนว่าการร้องไห้ไม่ได้เหมาะกับทุกสถานการณ์ หากกำลังประชุม สัมภาษณ์งาน หรืออยู่ในที่ที่ไม่ปลอดภัย การควบคุมอารมณ์ชั่วคราวเป็นเรื่องเข้าใจได้ แต่เมื่อผ่านช่วงเวลานั้นไปแล้ว การปล่อยให้ตัวเองได้พัก ได้คุยกับคนที่ไว้ใจ หรือได้ร้องไห้ในพื้นที่ที่รู้สึกปลอดภัย อาจช่วยให้ความรู้สึกค้างคาเบาลงกว่าการกดเก็บไว้เรื่อย ๆ

• ลองหายใจเข้าลึก ๆ และหายใจออกช้า ๆ เพื่อคลายความเกร็งของร่างกาย

• หาพื้นที่ส่วนตัวหากรู้สึกว่ากำลังรับอารมณ์ไม่ไหว

• พูดคุยกับคนที่รับฟังโดยไม่ตัดสิน

• เขียนสิ่งที่รู้สึกลงบนกระดาษ หากยังไม่พร้อมบอกใคร

อีกเรื่องที่หลายคนเข้าใจผิดคือคิดว่าต้องเข้มแข็งตลอดเวลา ความจริงแล้วความเข้มแข็งไม่ได้หมายถึงการไม่ร้องไห้ แต่คือการยอมรับว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไร และเลือกวิธีดูแลตัวเองอย่างเหมาะสม บางวันเรายืนหยัดได้ บางวันเราอาจต้องการเวลาพัก ทั้งสองอย่างเกิดขึ้นกับคนคนเดียวกันได้เสมอ

หากความเศร้า ความอยากร้องไห้ หรือความรู้สึกหมดหวังเกิดขึ้นต่อเนื่องเป็นเวลานาน จนกระทบการใช้ชีวิต การนอน การทำงาน หรือความสัมพันธ์ การปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตก็เป็นอีกทางเลือกที่ไม่ใช่เรื่องน่าอาย เพราะการดูแลใจสำคัญไม่แพ้การดูแลร่างกาย