การผัดวันประกันพรุ่งกำลังขโมยชีวิตฉัน

บทที่ 13: การผัดวันประกันพรุ่งกำลังขโมยชีวิตฉัน

ฉันเคยคิดว่าการเลื่อนสิ่งต่าง ๆ ออกไปหนึ่งวันคงไม่เป็นไร

วันนี้ไม่ทำ พรุ่งนี้ค่อยทำ

พรุ่งนี้ไม่ทำ มะรืนค่อยทำ

แต่ปัญหาคือ ชีวิตไม่ได้มีเพียงเรื่องเดียวที่เราผัดออกไป

สิ่งเล็ก ๆ หลายอย่างค่อย ๆ สะสม

จนกลายเป็นปีที่ผ่านไปโดยที่เราไม่ได้ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้เลย

ฉันเคยบอกตัวเองว่า

“ฉันยังมีเวลา”

แต่ความจริงคือ ไม่มีใครรู้ว่าเรามีเวลาเหลืออีกเท่าไร

สิ่งที่ฉันรู้แน่นอนคือ

เวลาที่ผ่านไปแล้ว จะไม่ย้อนกลับมา

วันหนึ่งฉันจึงถามตัวเองว่า

“ถ้าฉันยังเลื่อนสิ่งนี้ออกไปอีกหนึ่งปี ฉันจะรู้สึกอย่างไร?”

คำถามนี้ทำให้ฉันเงียบ

เพราะฉันรู้ว่า บางสิ่งที่ฉันอยากทำในวันนี้ อาจยังคงเป็นสิ่งที่ฉันอยากทำในอีกหนึ่งปีข้างหน้า

แต่ถ้าฉันยังไม่เริ่ม

ฉันก็จะยังอยู่ที่เดิม

ฉันจึงเริ่มใช้วิธีง่าย ๆ

ไม่บังคับตัวเองให้ทำทุกอย่างให้เสร็จในวันเดียว

แต่เลือกสิ่งสำคัญที่สุดเพียงหนึ่งอย่าง

แล้วเริ่มทำทันที

ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ

ไม่ต้องทำให้ดีที่สุด

ขอเพียงทำให้เกิดขึ้นจริง

เพราะงานที่ทำไปแล้ว แม้จะยังไม่สมบูรณ์

ย่อมพาเราไปไกลกว่างานที่ยังอยู่แค่ในความคิด

ฉันเริ่มเข้าใจว่า

การผัดวันประกันพรุ่งไม่ได้ขโมยแค่เวลา แต่มันกำลังขโมยโอกาสของเราไปทีละวัน

ดังนั้น ฉันจึงเริ่มลงมือวันนี้

ไม่ใช่พรุ่งนี้