เพจเจอร์วัยรุ่นยุค 90s

เช็กอายุ ย้อนวันวาน “เพจเจอร์” ฮิตทั่วเมืองยุค 90s ตัวเลข 4 หลักส่งรักได้ยังไงก่อนจะมีไลน์

        ถ้าพูดถึงการติดต่อสื่อสารของวัยรุ่นยุคนี้ แค่หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชัน พิมพ์ข้อความแล้วกดส่ง ปิ๊ง! ไม่ถึงสองวินาทีปลายทางก็อ่านแล้ว แถมยังเห็นด้วยว่าขึ้น "Read" หรือยังใช่ไหมครับ? แต่ถ้าเราหมุนเข็มนาฬิกาย้อนกลับไปสักประมาณ 25-30 ปีที่แล้ว ในยุคที่อินเทอร์เน็ตยังเป็นเสียงตื๊ดๆ จี้ดๆ เวลาต่อโมเด็ม และโทรศัพท์มือถือนั้น... อย่าว่าแต่สแกนจ่ายเงินเลยครับ แค่เครื่องทรงกระดูกหมาเครื่องเดียวยังราคาแพงเท่ารถมือสองสักคันแล้วคนยุค 90 เขาจีบกันยังไง นัดเจอกันที่ไหน คำตอบของวัยรุ่นสุดเท่ในยุคนั้นอยู่ที่กล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่หนีบไว้กับเอว หรือห้อยสายคล้องคออย่างภาคภูมิใจ สิ่งนั้นเรียกว่า “เพจเจอร์” (Pager) หรือที่คนไทยเราเรียกติดปากกันว่า “วิทยุติดตามตัว” นั่นเองครับ

        วันนี้จะพาเพื่อนๆ ชาว Postjung ทุกคน นั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลากลับไปดูความเก๋าของเจ้ากล่องจิ๋วนี้กันว่า ในวันที่ไม่มีหน้าจอทัชสกรีน เพจเจอร์ทำอะไรได้บ้าง แล้วทำไมมันถึงกลายเป็นวัฒนธรรมสุดคลาสสิกที่คนยุคนั้นจำไม่มีวันลืมอยากส่งข้อความเหรอ ต้องผ่าน "คอลเซ็นเตอร์" ก่อนนะเด็กยุคนี้อาจจะงงว่า เพจเจอร์ไม่มีแป้นพิมพ์พิมพ์ข้อความ แล้วมันส่งข้อความหากันยังไงความบันเทิงมันอยู่ตรงนี้ครับ! การส่งข้อความเข้าเพจเจอร์ในยุคนั้น คุณไม่สามารถพิมพ์ตรงๆ หาคนรับได้เอง แต่คุณต้อง "โทรศัพท์ไปหาโอเปอเรเตอร์" หรือพี่ๆ คอลเซ็นเตอร์ของค่ายนั้นๆ ก่อน (ยุคนั้นค่ายดังๆ ก็อย่างเช่น Phonelink, 152 PacLink, Hutchison หรือ WorldPage) ลองจินตนาการภาพตามนะครับ สมมุติว่าคุณกำลังจีบสาวคนหนึ่งอยู่ แล้วคุณตู้โทรศัพท์สาธารณะข้างถนน รอต่อคิวตู้หยอดเหรียญ พอถึงคิวปุ๊บก็กดเบอร์คอลเซ็นเตอร์

โอเปอเรเตอร์: "สวัสดีค่ะ โฟนลิงก์หมายเลข... รับข้อความอะไรดีคะ"

คุณ (ซึ่งยืนเขินอยู่หน้าตู้): "เอ่อ... ส่งถึงหมายเลข 12345 ครับ ข้อความว่า... 'เย็นนี้กินข้าวกันไหม คิดถึงนะ'"

โอเปอเรเตอร์: "ทบทวนข้อความนะคะ... 'เย็นนี้กินข้าวกันไหม คิดถึงนะ' เรียบร้อยค่ะ"

        ใช่ครับ! ข้อความบอกรัก ข้อความง้อแฟน หรือข้อความตัดพ้อทุกคำ ต้องผ่านหูและเสียงของพี่โอเปอเรเตอร์ก่อนเสมอ! ความพีคคือพี่ๆ คอลเซ็นเตอร์ยุคนั้นต้องใจเย็นมาก เพราะต้องคอยรับสารพัดข้อความ ตั้งแต่เรื่องงานด่วน ยันเรื่องความรักวัยรุ่น บางคนอายจนต้องเปลี่ยนคำพูด หรือบางคนง้อแฟนจนพี่โอเปอเรเตอร์ยังต้องเอาใจช่วยเลยก็มี

ส่งได้แค่ตัวเลขงั้นสร้าง "โค้ดลับ" กันเลยสิ

        ในช่วงยุคแรกๆ ของเพจเจอร์ (โดยเฉพาะยุคที่เพจเจอร์ยังแสดงผลเป็นหน้าจอ LED ตัวเลขอย่างเดียว) ข้อความตัวหนังสือไทยยังไม่สามารถแสดงผลได้ครับ หน้าจอทำได้แค่โชว์ "เบอร์โทรศัพท์" ที่โทรเข้ามาเพื่อให้เราติดต่อกลับแต่คนเราเมื่อมีความรักและความพยายาม... จินตนาการมันก้าวไกลกว่าเทคโนโลยีเสมอ! วัยรุ่นยุค 90 จึงได้ให้กำเนิด "ภาษาโค้ดตัวเลข" ขึ้นมา เพื่อใช้ส่งความรู้สึกถึงกันแบบไม่ต้องผ่านการอ่านของโอเปอเรเตอร์ และประหยัดเวลาด้วย ลองมาดูกันว่าโค้ดฮิตๆ ยุคนั้นมีอะไรบ้าง (ใครทันอันไหนลองเช็กตัวเองดูนะครับ)

• 143 = I Love You (นับจากจำนวนตัวอักษร I=1, Love=4, You=3)

• 05730 = LOVE (มองกลับหัวบนหน้าจอจะเห็นเป็นคำว่า LOVE)

• 17152 = คิดถึงเสมอ

• 505 = S.O.S. (ช่วยด้วย / มีเรื่องด่วน)

• 07734 = Hello (มองกลับหัว)

• 108 = มีปัญหามากมาย / ร้อยแปดพันเก้า

การได้รับรหัสตัวเลขแล้วต้องมานั่งเปิดสมุดจด หรือถอดรหัสในหัว มันมีความลุ้นและความโรแมนติกแบบที่ข้อความแชตในปัจจุบันให้ไม่ได้จริงๆ ครับ

แล้วนอกจากเรื่องรัก เพจเจอร์ทำอะไรได้อีกบ้าง

        ถึงเราจะจำภาพเพจเจอร์ในฐานะอุปกรณ์จีบสาว แต่ในความเป็นจริง เพจเจอร์คือ อุปกรณ์ทำงานแห่งยุค เลยทีเดียวครับ ในยุคที่ยังไม่มีอีเมลบนมือถือ เพจเจอร์นี่แหละคือเครื่องมือที่ทำให้คนทำงานยุคนั้นเชื่อมต่อกันได้

• ตามตัวหมอและแพทย์ด่วน: นี่คือจุดเริ่มต้นแรกๆ ของเทคโนโลยีเพจเจอร์เลยครับ หมอหรือพยาบาลจะพกไว้ เวลาผู้ป่วยฉุกเฉิน คอลเซ็นเตอร์ของโรงพยาบาลจะเพจตามตัวให้รีบกลับมาห้องฉุกเฉิน

• ส่งข่าวสารและหุ้น: ยุคหลังๆ ค่ายเพจเจอร์เริ่มมีบริการเสริม เช่น ส่งข่าวเด่นประเด็นร้อน รายงานผลสลากกินแบ่งรัฐบาล หรือแม้กระทั่ง ราคาหุ้น ให้กับบรรดานักลงทุนแบบ Real-time (ในความเร็วของยุคนั้น)

• นัดหมายและตามงาน: เจ้านายสั่งงาน ลูกค้าตามตัว หรือนัดประชุมด่วน ทุกอย่างจะถูกส่งมาเป็นข้อความสั้นๆ บนหน้าจอจิ๋วนี้เสมอ

ความเก๋าที่เป็นมากกว่าเครื่องมือสื่อสาร: แฟชั่นยุค 90s

        ถ้าใครเคยผ่านยุคนั้นมาจะรู้ดีว่า เพจเจอร์ไม่ใช่แค่อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ แต่มันคือ "เครื่องประดับ" ครับลองนึกภาพวัยรุ่นแต่งตัวเสื้อยืดไซส์ใหญ่ กางเกงยีนส์ขากว้าง แล้วมี กล่องเพจเจอร์สีเจ็บๆ หนีบไว้ที่ขอบกางเกงข้างเอว ยิ่งถ้าใครใช้รุ่นฮิตๆ อย่าง Motorola Adviser หรือ Postscript เครื่องสีใสๆ ที่มองเห็นแผงวงจรข้างในนะ... บอกเลยว่าเท่สุดๆ ในสยามสแควร์เดินๆ อยู่แล้วมีเสียง "ตื๊ดๆๆๆ" หรือเสียงดนตรี 8-bit ดังขึ้นมากลางวงเพื่อน เจ้าของเครื่องจะทำการ "คลิก" หนีบสายออกมาจากเอว ยกขึ้นมาดูหน้าจอด้วยท่าทางสุดคูล แล้วเดินไปหาตู้โทรศัพท์สาธารณะใกล้ๆ เพื่อหยอดเหรียญกดเบอร์คอลเซ็นเตอร์อ่านข้อความ หรือโทรกลับหาคนที่เพจมา ช็อตนี้แหละครับที่ทุกคนในบริเวณนั้นต้องหันมามอง

ทำไมเพจเจอร์ถึงหายไป

        ไม่มีอะไรอยู่ค้างฟ้าครับ เมื่อเทคโนโลยีเคลื่อนตัวเข้าสู่อีกยุค การมาถึงของ โทรศัพท์มือถือที่ส่ง SMS ได้เอง (โดยเฉพาะยุค Nokia 3310 และระบบ GSM) รวมถึงค่าบริการโทรศัพท์ที่เริ่มถูกลง ทำให้บทบาทของเพจเจอร์ลดลงอย่างรวดเร็วในช่วงต้นยุค 2000s ผู้คนเริ่มหันไปพิมพ์ข้อความส่งหากันได้โดยตรง ไม่ต้องเกรงใจพี่คอลเซ็นเตอร์ ไม่ต้องรอคิวตู้โทรศัพท์สาธารณะเพื่อโทรกลับ และอ่านข้อความได้ยาวขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด เพจเจอร์ก็ค่อยๆ ถอนตัวออกจากชีวิตประจำวันของเราไป เหลือไว้เพียงความทรงจำอันงดงามของคนยุค 90

เสน่ห์ของ "ความเช้าช้า" ที่หายไปในปัจจุบัน

        มองย้อนกลับไป เพจเจอร์อาจจะดูยุ่งยากและไร้ประสิทธิภาพเมื่อเทียบกับสมาร์ตโฟนในมือเราตอนนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่เพจเจอร์เคยให้ไว้ คือ "คุณค่าของเวลารอคอย" ยุคนั้น การส่งข้อความหาใครสักคน ต้องใช้ความพยายาม ต้องคิดทบทวนคำพูดเพราะกลัวพี่คอลเซ็นเตอร์ฟังไม่รู้เรื่อง (หรือกลัวอาย) และเมื่อส่งไปแล้ว เราต้องใจเย็นๆ รอคอยให้เขาเดินไปเจอข้อความ แล้วเดินไปหาตู้โทรศัพท์เพื่อตอบกลับมา การรอคอยนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและมีความหมายต่างจากยุคนี้ที่เราส่งสติกเกอร์ไปปุ๊บ แล้วก็นั่งจ้องหน้าจอว่าเมื่อไหร่เขาจะขึ้น Read ถ้าไม่ตอบใน 5 นาทีก็เริ่มเครียดแล้ว...แล้วเพื่อนๆ ชาว Postjung ล่ำ? มีใครทันใช้เพจเจอร์รุ่นไหนกันบ้าง? เคยส่งข้อความสุดฮาหรือสุดเสี่ยวอะไรผ่านพี่คอลเซ็นเตอร์กันมาบ้าง ลองมาคอมเมนต์แลกเปลี่ยนความทรงจำยุค 90s กันได้เลยนะครับ

(หมายเหตุ: ข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์เทคโนโลยีและชื่อยี่ห้อบริการ เป็นข้อมูลที่บันทึกตามประวัติศาสตร์การสื่อสารในประเทศไทย ยุคปี พ.ศ. 2530 - 2540)