นิทานธรรมะเรื่องตี3คืนสยอง

ค่ำคืนวันศุกร์เวลา 03:00 น. ในคอนโดหรูใจกลางเมือง... "นนท์" โปรแกรมเมอร์หนุ่มวัย 28 ปี กำลังนั่งตาค้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ 3 จอ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนนัยตาที่แห้งผากและอิดโรย เสียงพัดลมระบายความร้อนของคอมพิวเตอร์ดังหึ่ง ๆ คล้ายเสียงแมลงวันรุมตอมซากศพ นนท์ไม่ได้นอนมาสองวันเต็ม ๆ เพราะต้องปั่นโปรเจกต์ส่งลูกค้า

บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ติก... ติก... ติก... ทันใดนั้น ลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งพัดผ่านหลังคอของเขา ทั้งที่หน้าต่างทุกบานปิดสนิท นนท์ขนลุกซู่ ใบหูเริ่มแว่วได้ยินเสียงแปลกๆ

“กรู๊… กรู๊…” เสียงคล้ายคนสำลักเลือดดังมาจากมุมมืดของห้อง นนท์ค่อย ๆ หันไปมอง หัวใจเต้นรัวเป็นกลองรบ ที่มุมห้องนั้น แสงไฟสลัวเผยให้เห็นร่างของ "เงาดำ" ขนาดมหึมา มันค่อย ๆ คลานสี่ขาเข้ามาหาเขา ผิวหนังของมันพุพอง ใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพลงแดงฉานด้วยความโกรธแค้น เสื้อผ้าขาดวิ่น และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ลิ้นของมันยาวลากพื้น มีน้ำลายหนืดข้นหยดลงบนพื้นกระเบื้อง แหมะ... แหมะ... "แก... แกแย่งเวลาของฉันไป..." เสียงของมันทุ้มต่ำและสั่นเครือ ชวนจิตหลุด

นนท์สติกระเจิง ลุกขึ้นกระโดดถอยหลังจนเก้าอี้ล้ม "เหวอออ! ผี! ผีหลอก!!!" เขาพยายามจะวิ่งหนีไปที่ประตูห้อง แต่ขาเจ้ากรรมกลับอ่อนแรงจนล้มพับลงกับพื้น ร่างสยองนั้นคลานเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ กลิ่นเหม็นอับคล้ายศพโชยเข้าจมูกจนเขาอยากจะอ้วก "อย่าเข้ามานะ! ฉันไปทำอะไรให้แก! ฉันทำบุญกรวดน้ำให้ไหม อย่าทำอะไรฉันเลย!" นนท์ร้องขอชีวิต ตัวสั่นเป็นลูกนก

ร่างสยองนั้นหยุดชะงักลงตรงหน้าเขา ห่างไปไม่ถึงคืบ นัยน์ตาแดงฉานจ้องลึกลงไปในตาของนนท์ ก่อนที่มันจะเค้นเสียงหัวเราะชวนขนลุก “ฮ่า ๆ ๆ... ทำบุญงั้นรึ? แกจะเอาบุญที่ไหนมาให้ฉัน ในเมื่อตัวแกเองยังเอาชีวิตไม่รอดเลย นนท์...”

"แก... รู้จักชื่อฉันได้ยังไง?" นนท์ละล่ำละลัก ผีร้ายไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่มันยื่นมือที่ผอมแห้งเหลือแต่กระดูกมาแตะที่หน้าผากของนนท์ ทันใดนั้น ภาพนิมิตสะท้อนกลับก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว

ภาพนิมิตแห่งความจริง
        ภาพที่ 1: ภาพตัวเขากำลังซดกาแฟแก้วที่ 4 ของวัน พร้อมกับกระดกเครื่องดื่มชูกำลังตาม เพื่อฝืนร่างกายที่กรีดร้องด้วยความอ่อนล้า

        ภาพที่ 2: ภาพอาหารขยะ (Junk Food) กองโต และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เขาอัดเข้าไปในกระเพาะตอนตี 1 ตี 2 โดยไม่สนว่าตับไตไส้พุงจะทำงานหนักแค่ไหน

       ภาพที่ 3: ภาพใบหน้าของพ่อแม่ที่โทรมาหาด้วยความห่วงใย แต่เขาตัดสายทิ้งอย่างรำคาญใจเพราะ "งานยังไม่เสร็จ"

       ภาพที่ 4: ภาพดวงจิตของเขาเองที่กำลังแห้งเหี่ยว ร่างกายทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ ราวกับต้นไม้ที่ขาดน้ำ

ร่างสยองนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนแปรสภาพ... จากอสูรกายชวนขนลุก กลายเป็นภาพสะท้อนของ ตัวนนท์เอง ในสภาพที่ผอมโซ ขอบตาดำคล้ำ และดูไร้ชีวิตชีวา "ฉันไม่ใช่ผีจากป่าช้าที่ไหนหรอก นนท์..." ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความเศร้าสร้อย "ฉันคือ 'กายสังขาร' ของแกเอง... และฉันคือ 'วิบากกรรม' ที่แกสร้างขึ้นจากการเบียดเบียนตัวเอง"

นนท์เบิกตากว้าง ความกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ "แกใช้งานฉันเหมือนทาส แกป้อนแต่สิ่งเป็นพิษให้ฉัน แกไม่เคยให้ฉันพักผ่อน แกละเลยคนที่รักแกเพื่อแลกกับเงินและเศษอีโก้ในโลกการทำงาน... ตอนนี้แกกำลังฆ่าฉันอย่างช้า ๆ ตี 3 คืนนี้ ไม่ใช่คืนที่ผีมาหลอก แต่เป็นคืนที่ร่างกายของแกกำลังจะ 'ชัตดาวน์' (Shutdown) เพราะทนไม่ไหวแล้ว!"

คำพูดนั้นแทงลึกเข้าไปในใจของนนท์ น้ำตาของเขาไหลพรากออกมา นนท์ระลึกได้ถึงพระธรรมคำสอนที่เคยได้ยินมา แต่ไม่เคยใส่ใจ

        อัตตสัมมาปณิธิ: การตั้งตนไว้ชอบ การดูแลรักษาชีวิตและจิตใจของตนไม่ให้ตกต่ำ

        ความไม่ประมาท: การคิดว่าตัวเองยังหนุ่มยังแน่น จะทำร้ายร่างกายอย่างไรก็ได้ คือความประมาทอย่างยิ่ง

"ฉันขอโทษ..." นนท์พึมพำ "ฉันคิดว่าฉันทำเพื่ออนาคต ทำเพื่อความสำเร็จ... แต่ฉันลืมไปเลยว่า ถ้าไม่มีร่างกายนี้แล้ว ฉันจะอยู่เสวยสุขกับความสำเร็จนั้นได้อย่างไร"

ร่างสะท้อนของเขาคลี่ยิ้มบาง ๆ เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเมตตาและอโหสิกรรม

"รู้ตัวตอนนี้ยังไม่สาย นนท์... วางมือจากหน้าจอ ปิดไฟ และนอนซะ เคารพฉัน รักษาฉัน แล้วฉันจะอยู่รับใช้แกไปอีกนาน..."

สิ้นประโยคนั้น แสงสว่างวาบก็พุ่งเข้าตาของนนท์ เฮือก!!! นนท์สะดุ้งตื่นขึ้นมา โฟกัสสายตากลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวเดิม ตัวเลขบนหน้าจอบ่งบอกเวลา 03:15 น. ไม่มีร่างสยอง ไม่มีกลิ่นเหม็นอับ มีเพียงหยาดน้ำตาที่ยังเปียกชุ่มอยู่ที่แก้ม และเสียงหัวใจที่เต้นเป็นปกติ นนท์รู้ดีว่าเหตุการณ์เมื่อครู่อาจเป็นเพียงอาการ "ภาพหลอนจากการอดนอน" (Sleep Deprivation Psychosis) หรือจิตใต้สำนึกที่มาเตือนภัยในรูปแบบของความฝัน

แต่มันคือ "ธรรมะเตือนสติ" ที่ทรงพลังที่สุดในชีวิตของเขา นนท์ไม่รอช้า เขาทำการกด Ctrl + S เพื่อเซฟงานทั้งหมด จากนั้นเลื่อนเมาส์ไปกดสั่ง Shut Down คอมพิวเตอร์ทันที หน้าจอทั้ง 3 ดับมืดลง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดที่แสนสงบเขาเดินไปที่เตียง ล้มตัวลงนอน ห่มผ้าหนา ๆ และหลับไปด้วยจิตใจที่ปล่อยวาง

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:
การสร้างกรรมไม่ได้หมายถึงการทำร้ายผู้อื่นเท่านั้น การเบียดเบียน "กายและจิต" ของตนเองด้วยความโลภและความประมาท ก็เป็นการสร้างกรรมวิบากที่น่ากลัวไม่แพ้กัน การมีดวงตาเห็นธรรมในยุคปัจจุบัน คือการรู้จักบาลานซ์ชีวิต (Work-Life Balance) รู้คุณค่าของลมหายใจและสังขารที่ยังมีอยู่ ก่อนที่ "ตี 3" ของวันหนึ่ง... มันจะสายเกินไปจนไม่มีโอกาสได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย