ไม่ว่าจะยากดีมีจนเพียงใด "คุณคือคนที่รวยที่สุด" สำหรับสุนัขของคุณเสมอ

กอดหมาของคุณแน่นๆ ในคืนนี้เถอะครับ ก่อนที่คำว่า “คิดถึง” จะกลายเป็นคำเดียวที่พูดได้

สุนัขที่คุณเลี้ยง: ทั้งคู่จะต้องหลั่งน้ำตาเมื่อถึงวันที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจากไป!

มีคำพูดหนึ่งที่เจ้าของหมาทุกคนเข้าใจดีแต่ไม่อยากพูดถึง  

“เลี้ยงเขา = รอร้องไห้ในอีก 10-15 ปีข้างหน้า”

เพราะความสัมพันธ์ระหว่างสุนัขกับเจ้าของนั้นบริสุทธิ์เกินไป มากเกินไป จนวันหนึ่งที่ต้องลาจาก...ไม่มีใครไม่เสียน้ำตา ไม่ว่าจะเป็นคนหรือหมา

ทำไมวันลาจึงเจ็บปวดที่สุด สำหรับ “ทั้งคู่”

1. เพราะสำหรับเขา เราคือ “โลกทั้งใบ” จริงๆ

มนุษย์มีเพื่อน มีครอบครัว มีงาน มีมือถือให้ไถ แต่สุนัขมีแค่เรา ทุกเช้าที่เขาตื่นมา เขารอเสียงปลุกจากเรา ทุกเย็น เขาฟังเสียงรถเราที่ปากซอย ทุกความสุขของเขา ผูกกับใบหน้า กลิ่น และเสียงของเรา

เรื่องของ ฮาจิโกะ สุนัขพันธุ์อากิตะที่ญี่ปุ่นคือหลักฐานที่ชัดที่สุด ทุกวันมันไปรอ ศ.ฮิเดซาบุโร อูเอโนะ ที่สถานีชิบูยะ จนวันหนึ่งเจ้าของหัวใจวายและไม่กลับมาอีก แต่ฮาจิโกะก็ยังมารอที่เดิม เวลาเดิม ยาวนานถึง 9 ปี จนสิ้นใจไปตรงนั้น

9 ปีที่มันไม่ยอมหยุดรอ...เพราะในหัวใจของหมา คำว่า “เลิกรัก” ไม่มีอยู่จริง วันจากลา จึงเป็นการพังทลายของโลกทั้งใบของเขา

2. เพราะเขาพร้อมปกป้องเรา ด้วยชีวิต สัญชาตญาณของสุนัขคือ “เจ้าของต้องรอด” เขาไม่คิดก่อนกระโจน ไฟไหม้ เขาปลุกเรา / งูเลื้อยมา เขาขวาง / เราร้องไห้ เขารับรู้ฮอร์โมนคอร์ติซอลที่เปลี่ยนไป แล้วเอาหน้ามาซุกตักโดยไม่ต้องสอน เขาใช้ทั้งชีวิตดูแลเรา แล้วเราจะไม่ร้องไห้ได้ยังไงในวันที่ผู้พิทักษ์ของเราหลับตาไปตลอดกาล

3. เพราะความจำของเขาไม่เคยลืมเรา ต่อให้พลัดพรากกัน 3 ปี 5 ปี กลิ่นของเรายังฝังอยู่ในสมองเขา  

งานวิจัยยืนยันว่าเมื่อสุนัขเจอเจ้าของเก่า สมองจะหลั่งออกซิโทซิน ฮอร์โมนแห่งความรักแบบเดียวกับแม่ลูก นั่นคือเหตุผลที่เราเห็นคลิปหมาตัวสั่น ร้องเสียงหลง ฉี่ราด กระโจนกอดทหารที่กลับบ้าน

ถ้าแค่ “ห่างกัน” เขายังดีใจจนน้ำตาไหล แล้ว “จากกันตลอดกาล” เขาจะเจ็บแค่ไหน

4. เพราะแม้ลมหายใจสุดท้าย เขาก็ยังรอเรา นี่คือเรื่องที่สัตวแพทย์และเจ้าของหมาพูดตรงกันบ่อยที่สุดจนกลายเป็นเรื่องเล่าที่บีบหัวใจ  

หมาป่วยหนัก นอนนิ่งมาหลายวัน ไม่กิน ไม่ลุก แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าเจ้าของ...เขาจะพยายามยกหัว กระดิกหางแผ่วๆ เลียมือเราครั้งสุดท้าย เหมือนขอ “บอกลา” ให้เสร็จ แล้วถึงยอมหลับไปในอ้อมกอด

เขาไม่ขอจากไปอย่างเดียวดาย เขาขอให้เราเป็นภาพสุดท้ายในชีวิต

แล้วเจ้าของล่ะ...ทำไมเราถึงร้องไห้หนักที่สุด เพราะ 10-15 ปีที่ผ่านมา เขาอยู่ในทุกความทรงจำของเรา  

วันที่เลิกงานมาเหนื่อยๆ มีหางส่ายรอ / วันอกหัก มีจมูกเปียกๆ มาดุนมือ / วันที่ไม่มีใครเข้าใจ มีดวงตาคู่นั้นที่มองเราเหมือนเราเก่งที่สุดในโลก วันที่เขาจากไป บ้านเงียบเกินไป ที่นอนเขาว่างเกินไป และกิจวัตรที่เคยมี “เขา” หายไปหมด เราถึงเพิ่งรู้ว่า...เขาไม่ใช่ “แค่หมา” แต่คือลูก คือเพื่อน คือครอบครัว

น้ำตาวันนั้นจึงไม่ใช่น้ำตาแห่งความอ่อนแอ แต่มันคือหลักฐานว่าเราได้รักกันสุดหัวใจจริงๆ

 

View this post on Instagram

 

ถ้ารู้ว่าต้องเสียใจ...ทำไมคนยังเลือกเลี้ยงสุนัข?

เพราะช่วงเวลาระหว่างทาง มันมีค่ามากกว่าความเจ็บวันสุดท้ายหลายล้านเท่า รอยยิ้มตอนเขาคาบลูกบอลมาให้ / ความอุ่นตอนเขาหนุนตักหลับ / ความซื่อสัตย์ที่ไม่มีมนุษย์คนไหนให้ได้

สุนัขสอนให้เรารู้จัก “รักแบบไม่มีเงื่อนไข” และ “จากลาแบบมีเกียรติ”

แด่เจ้าของทุกคน: จงใช้เวลาทุกวันให้คุ้ม - กอดเขาบ่อยๆ พาไปเดินเล่น ถ่ายรูปเยอะๆ เพราะ “พรุ่งนี้” ของหมา สั้นกว่าเราเสมอ

จงอยู่กับเขาจนวินาทีสุดท้าย - ถ้าเลือกได้ อย่าให้เขาจากไปตามลำพังที่คลินิก ให้มือของเราเป็นสัมผัสสุดท้ายที่เขารู้สึก

จงร้องไห้ให้เต็มที่ - ไม่ต้องอาย น้ำตาคือใบประกาศว่าเราเป็นเจ้าของที่ดีที่สุดที่เขาเคยมี

สุดท้าย...  

“สุนัขอาจเป็นแค่ส่วนหนึ่งในชีวิตของเรา แต่สำหรับพวกมัน เราคือโลกทั้งใบและเวลาทั้งหมดที่พวกมันมี”

และเมื่อโลกทั้งใบของเขาหายไป หรือโลกทั้งใบของเราขาดเขาไป...  

การหลั่งน้ำตาจึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่มันคือเรื่องที่สมควรที่สุดแล้ว 

กอดหมาของคุณแน่นๆ ในคืนนี้เถอะครับ ก่อนที่คำว่า “คิดถึง” จะกลายเป็นคำเดียวที่พูดได้