สิ่งที่อยากทำมานานแต่ยังไม่กล้าเพราะกลัวคนมอง

เคยมีไหม อะไรบางอย่างที่อยากทำมานานมาก นานจนแทบจะกลายเป็นเฟอร์นิเจอร์ในหัวไปแล้ว เปิดลิ้นชักความคิดทีไรก็เจอมันวางอยู่ที่เดิม ฝุ่นเกาะนิด ๆ แต่ยังอยู่ครบ ไม่หายไปไหน

อยากเรียนเต้น อยากทำช่องยูทูบ อยากแต่งตัวแบบที่ชอบ อยากร้องเพลง อยากเปิดร้านเล็ก ๆ อยากไปเที่ยวคนเดียว อยากเขียนนิยาย อยากสมัครงานใหม่ อยากเริ่มออกกำลังกาย อยากลองพูดบนเวที หรือแค่อยากโพสต์รูปตัวเองแบบมั่นใจสักที

ฟังดูไม่ได้ร้ายแรงอะไรเลย แต่พอจะเริ่มจริงเท่านั้นแหละ สมองเปิดประชุมฉุกเฉินทันที

คนอื่นจะคิดยังไง

เขาจะหัวเราะไหม

เพื่อนจะถามไหมว่าเป็นอะไร

ญาติจะเมนต์อะไรแปลก ๆ ไหม

คนที่ทำเก่งกว่าเราจะมองว่าเราฝืนหรือเปล่า

โอ้โห จากความฝันเล็ก ๆ กลายเป็นศาลไต่สวนระดับหมู่บ้านในหัวภายในสามวินาที ทั้งที่บางทีคนอื่นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราจะทำอะไร แต่เราดันซ้อมโดนเขาตัดสินไปเรียบร้อยแล้ว เก่งมาก เก่งแบบเหนื่อยแทน

เรื่องกลัวสายตาคนอื่นนี่มันร้ายตรงที่มันไม่ได้ตะโกนดัง ๆ ว่าอย่าทำ แต่มันกระซิบเบา ๆ แบบเนียนมาก

อย่าเพิ่งเลย รอพร้อมกว่านี้ก่อน

ฝึกให้เก่งกว่านี้ค่อยเริ่ม

เดี๋ยวคนรู้จักเห็นนะ

เดี๋ยวดูพยายามเกินไป

เดี๋ยวดูตลก

แล้วเราก็เชื่อมันเฉย เชื่อแบบไม่ต้องมีหลักฐานด้วยนะ แค่จินตนาการว่ามีคนมอง ก็ถอยแล้ว ทั้งที่ชีวิตจริงคนส่วนใหญ่ยุ่งกับค่ากาแฟ ค่างวดรถ งานที่หัวหน้าเพิ่งโยนมา และแชตที่ยังไม่ได้ตอบ เขาอาจเห็นเราแค่แวบเดียวแล้วก็เลื่อนผ่านไปกินข้าวต่อ แต่ในหัวเรา เขานั่งตั้งโต๊ะกรรมการครบชุดแล้ว

บางคนอยากเต้นมาก แต่ไม่กล้าไปคลาส เพราะกลัวเต้นผิด กลัวตัวแข็ง กลัวคนในห้องมอง ทั้งที่คลาสเริ่มต้นมันก็มีไว้ให้คนเต้นผิดนั่นแหละ ถ้าเต้นถูกทุกจังหวะตั้งแต่วันแรก อาจารย์ต้องเริ่มสงสัยแล้วว่าแอบไปแข่งรายการไหนมาก่อนหรือเปล่า

บางคนอยากแต่งตัวตามสไตล์ตัวเอง แต่สุดท้ายหยิบเสื้อสีเดิม กางเกงทรงเดิม เพราะกลัวคนทักว่าแต่งอะไร ทำไมวันนี้แปลก ทั้งที่คำว่าแปลกของบางคนอาจแปลว่าเขายังไม่ชิน ไม่ได้แปลว่าเราทำผิดกฎหมายแฟชั่นแห่งชาติ

บางคนอยากทำคอนเทนต์ แต่ยังไม่กล้าพูดหน้ากล้อง เพราะกลัวเสียงตัวเอง กลัวหน้าไม่เป๊ะ กลัวคนรู้จักเห็น แล้วจะโดนแซว ประเด็นคือคนรู้จักบางคนแซวได้ทุกเรื่องอยู่แล้ว ต่อให้เรานั่งนิ่งเป็นเก้าอี้ เขาก็ยังหาเรื่องแซวได้ว่าเก้าอี้ดูเงียบไปนะวันนี้ เพราะงั้นถ้าจะรอวันที่ไม่มีใครพูดอะไรเลย อาจต้องรอชาติหน้า และชาติหน้าก็ไม่แน่ด้วย

ความจริงที่เจ็บนิด ๆ คือ หลายครั้งเราไม่ได้กลัวความล้มเหลวเท่ากลัวภาพตัวเองตอนกำลังเริ่มต้น เรากลัวช่วงที่ยังไม่เก่ง กลัวท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ กลัวเสียงสั่น กลัวงานแรกไม่สวย กลัวโพสต์แรกเงียบ กลัวคลิปแรกไม่มีคนดู กลัวคนเห็นว่าเรายังเป็นมือใหม่

แต่ทุกอย่างที่คนอื่นทำได้คล่องในวันนี้ มันเคยมีเวอร์ชันง่อย ๆ ของวันแรกมาก่อนทั้งนั้น นักร้องที่ร้องดีเคยร้องเพี้ยน คนขายของเก่งเคยพูดติด ๆ ขัด ๆ คนออกกำลังกายหุ่นดีเคยเหนื่อยตั้งแต่วอร์ม คนทำคลิปดังเคยมีคลิปที่แสงพัง เสียงก้อง มุมกล้องเหมือนวางมือถือบนกล่องขนม

แค่เขาผ่านช่วงน่าเขินมาแล้ว ส่วนเรายังยืนอยู่หน้าประตูแล้วถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเปิดดีไหม

ปัญหาคือ ถ้ายืนถามนานเกินไป ประตูไม่ได้หายไป แต่เวลาเราหายไปเรื่อย ๆ นี่แหละแสบสุด วันหนึ่งหันกลับมาอีกที สิ่งที่อยากทำก็ยังอยากอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีคำว่าเสียดายแถมมาด้วย เหมือนซื้อของแล้วได้ของแถมที่ไม่ได้อยากได้

การเริ่มทำอะไรที่กลัวคนมอง ไม่ได้แปลว่าต้องตะโกนประกาศให้โลกรู้ตั้งแต่วันแรก ไม่ต้องเปิดตัวใหญ่เหมือนงานแถลงข่าว ไม่ต้องเชิญญาติทั้งตระกูลมาร่วมเป็นสักขีพยานก็ได้ บางเรื่องเริ่มเงียบ ๆ ได้ เริ่มเล็ก ๆ ได้ เริ่มแบบยังไม่พร้อมเต็มร้อยได้

อยากเรียนเต้น ก็ลองคลาสทดลองสักครั้ง เลือกมุมหลังห้องก่อนก็ได้ ไม่ได้เสียศักดิ์ศรีอะไร มุมหลังห้องนี่แหละโรงเรียนชีวิตของคนเขินทั้งประเทศ

อยากทำช่อง ก็อัดไว้ดูเองก่อนสิบคลิป พูดติดก็พูดใหม่ หน้าเกร็งก็หัวเราะตัวเองไปก่อน ไม่ต้องโพสต์ทันที ทุกคลิปที่อัดคือการซ้อม ไม่ใช่คำตัดสินชีวิต

อยากแต่งตัวแบบที่ชอบ ก็เริ่มจากชิ้นเล็ก ๆ ก่อน รองเท้า สีเสื้อ แว่น กระเป๋า ไม่ต้องเปลี่ยนทั้งตัวจนเพื่อนร่วมงานคิดว่าเข้าผิดออฟฟิศ ค่อย ๆ ให้ตัวเองชินกับตัวเองเวอร์ชันที่กล้าขึ้น

อยากเขียน ก็เขียนในโน้ตก่อน อยากร้องเพลง ก็ร้องในห้องก่อน อยากไปเที่ยวคนเดียว ก็เริ่มจากคาเฟ่ใกล้บ้านก่อน ไม่ต้องเปิดทริปเดี่ยวสิบวันบนภูเขาแล้วกลับมาพร้อมสารคดีชีวิต เริ่มแบบคนธรรมดานี่แหละ ดีสุดแล้ว

สิ่งที่หลายคนลืมคือ ความกล้าไม่ได้เกิดจากการคิดจนหายกลัว มันเกิดจากการลงมือทั้งที่ยังกลัวอยู่ แล้วพบว่าเออ ก็ไม่ตาย เสียงหัวใจดังหน่อย หน้าแดงหน่อย มือเย็นหน่อย แต่โลกไม่ได้ถล่ม คนไม่ได้หยุดทั้งถนนมาชี้เรา และถ้ามีใครมองจริง ๆ เขาก็มองไม่นานเท่าที่เราคิด

มีคนบางประเภทที่ชอบทัก ชอบแซว ชอบทำหน้าเหมือนคณะกรรมการชีวิตคนอื่น เจอแล้วรำคาญได้ ไม่ต้องทำเป็นใจนิ่งระดับพระอรหันต์ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องยกรีโมตชีวิตให้เขาถือ เขาพูดหนึ่งประโยค เราเอามาหยุดตัวเองสามปี แบบนี้ขาดทุนยับ เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยพูดอะไร ส่วนเรายังเก็บไว้เป็นหลักฐานในใจเหมือนแฟ้มคดีเก่า

ลองถามตัวเองแบบไม่ต้องหล่อมากก็ได้ว่า ถ้าไม่มีใครรู้ ไม่มีใครมอง ไม่มีใครเมนต์ เราจะอยากทำสิ่งนี้ไหม ถ้าคำตอบคืออยาก นั่นแปลว่ามันเป็นของเราจริง ๆ ไม่ใช่แค่ทำเพื่อโชว์ใคร

แล้วถ้าคนอื่นเห็นล่ะ ก็ให้เห็นไปบ้าง ชีวิตคนเรามันไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เนียนตลอดเวลา บางวันก็ต้องเก้ บางวันก็ต้องเขิน บางวันก็ต้องเริ่มแบบทุลักทุเลนิดหนึ่ง ความทุลักทุเลนี่แหละเป็นค่าผ่านประตูของหลายอย่างที่เราอยากได้

คนที่กล้าทำ ไม่ได้แปลว่าเขาไม่อาย เขาอาจอายมากกว่าเราด้วยซ้ำ แต่เขาเลือกไม่ให้ความอายเป็นหัวหน้าใหญ่ของชีวิต เขาให้มันนั่งเบาะหลัง บ่นได้ แต่ห้ามจับพวงมาลัย

ถ้าตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่อยู่ในหัวมานาน ลองลดขนาดมันลง อย่าเริ่มจากภาพใหญ่จนขาสั่น เริ่มจากหนึ่งก้าวที่เล็กจนดูไม่เท่ก็ได้ สมัครคลาสหนึ่งครั้ง ซื้อสมุดหนึ่งเล่ม อัดเสียงหนึ่งนาที โพสต์หนึ่งรูป เดินเข้าไปถามข้อมูลหนึ่งประโยค

ไม่ต้องรอให้มั่นใจเต็มถัง เพราะบางทีถังความมั่นใจมันเติมตอนรถวิ่ง ไม่ได้เติมตอนจอดอยู่เฉย ๆ

และถ้าทำแล้วมีคนมองจริง ๆ ก็ปล่อยให้เขามองไป เราเองยังมองคนอื่นทุกวันเหมือนกัน มองแล้วก็ลืม ชีวิตมันก็ประมาณนั้น ไม่มีใครมีพื้นที่ในหัวมากพอจะเก็บทุกความผิดพลาดเล็ก ๆ ของเราไปตลอด ยกเว้นเราเองนี่แหละที่ขยันเก็บเกินหน้าที่

เรื่องที่อยากทำมานาน บางทีมันไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์แบบจากเรา มันแค่รอให้เราเลิกขออนุญาตจากสายตาคนอื่นก่อนเริ่มเท่านั้นเอง