หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่ 3

ตอนที่ 3: เผชิญหน้ากลางป่าไผ่
​ซ่า— ซ่า—
​สายฝนโปรยปรายลงมากระทบใบไผ่เขียวขจีในป่าลึกนอกเมืองหลวง เสียงหยดน้ำผสมปนเปไปกับเสียงฝีเท้าม้าที่ย่ำไปบนดินโคลน ขบวนเดินทางของ มู่หรงชิง เคลื่อนผ่านเส้นทางสายเก่าอย่างเงียบเชียบ นางปฏิเสธที่จะใช้รถม้าหรูหราที่ราชสำนักส่งมาให้ แต่เลือกที่จะควบม้าศึกสีดำทมิฬ นำหน้าองครักษ์เสื้อเกราะเงินเพียงยี่สิบนายเข้าสู่เมืองหลวง
​แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางนับสิบวัน แต่แววตาของหงส์เหล็กยังคงเฉียบคมและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา
​"ท่านแม่ทัพ ข้างหน้าคือป่าไผ่ทมิฬ เส้นทางคดเคี้ยวและทัศนวิสัยย่ำแย่นัก ขอรับ" ฉีเฟิงควบม้าขึ้นมาขนาบข้างพลางเอ่ยเตือน
​"ระวังตัวให้ดี เมืองหลวงไม่อยากให้ข้าไปถึงอย่างปลอดภัยหรอก" มู่หรงชิงเอ่ยเสียงเรียบ มือเรียวขยับไปแตะที่ด้ามกระบี่หงส์เหล็กช้าๆ
​และแล้ว... สิ่งที่นางคาดการณ์ไว้ก็มาถึงช้ากว่าที่คิด
​ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!
​เสียงลูกธนูแเหวกอากาศแห้งผากพุ่งทะยานออกจากพุ่มไผ่หนาทึบ ดั่งห่าฝนพิษดักหน้าขบวนเดินทาง!
​"มีนักฆ่า! คุ้มกันท่านแม่ทัพ!" ฉีเฟิงตะโกนก้อง ชักดาบขึ้นปัดป้องลูกธนู
​ทว่ามู่หรงชิงกลับไม่ได้ขยับเขยื้อนจากหลังม้า นางเพียงเอียงกายเล็กน้อย ลูกธนูสามดอกพุ่งเฉียดใบหน้าเนียนละเอียดไปปักเข้ากับต้นไผ่ด้านหลังจนหักเป็นสองท่อน แววตาของนางเย็นเยียบลงในพริบตา เมื่อเห็นกลุ่มชายชุดดำนับร้อยกระโดดลงมาจากยอดไผ่ล้อมรอบขบวนของนางไว้
​"ฆ่ามู่หรงชิง! อย่าให้เหลือรอดกลับไปเมืองหลวง!" หัวหน้านักฆ่าคำรามลั่นพร้อมบุกทะลวงเข้ามา
​มู่หรงชิงแค่นยิ้มหยัน นางกระโดดลอยตัวขึ้นจากหลังม้าตวัดกระบี่หงส์เหล็กออกจากฝัก ประกายกระบี่สีเงินกรีดผ่านสายฝน เกิดเป็นคลื่นพลังปราณกระบี่สีครามซัดสาดเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าแนวหน้าจนร่างกระเด็น เลือดสาดกระจายย้อมใบไผ่จนเป็นสีแดงฉาน
​วิชาตัวเบาของนางลึกล้ำ ร่างกายพลิ้วไหวราวกับเทพธิดาเริงระบำ แต่ทุกกระบวนท่ากลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ไร้ความปรานี เพียงไม่ถึงครึ่งก้านธูป นักฆ่ากว่าครึ่งกลุ่มก็ลงไปนอนจมกองเลือด
​แต่ในจังหวะที่หัวหน้านักฆ่ากำลังจะล่าถอย พลันมีเสียงปรบมือดังกังวานขึ้นท่ามกลางเสียงสายฝน
​แปะ... แปะ... แปะ...
​"ช่างเป็นวิชากระบี่ที่งดงามและดุดันยิ่งนัก สมแล้วที่เป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ไร้พ่ายแห่งชายแดนเหนือ"
​เสียงทุ้มต่ำ แฝงไปด้วยความขี้เล่นและเกียจคร้านดังมาจากอีกฟากหนึ่งของป่าไผ่ มู่หรงชิงตวัดสายตากร้าวไปมองทันที ภาพที่ปรากฏทำให้ขุนพลหญิงถึงกับชะงักไปเล็กน้อย
​บนเกวียนเทียมม้าที่ดูหรูหราแต่ทรุดโทรม บุรุษผู้หนึ่งในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีเหลืองอ่อนกำลังนั่งพิงหมอนอิงอย่างสบายอารมณ์ ในมือของเขายังคงถือไหสุราเล็กๆ ใบหน้าหล่อเหลาปานสลักเสลาคมคาย ทว่าแววตากลับดูปรือเชื่อมคล้ายคนเมามายที่ยังไม่ตื่นดี ข้างกายของเขาไม่มีทหารอารักขา มีเพียงคนขับรถม้าแก่ๆ คนหนึ่งเท่านั้น
​เขาคือ หลี่เสวียน องค์ชายรัชทายาท!
​"รัชทายาท?" ฉีเฟิงอุทานด้วยความประหลาดใจ เหตุใดคนเสเพลผู้นี้จึงมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลาเช่นนี้?
​หลี่เสวียนแสร้งทำเป็นตกใจเมื่อเห็นศพและคราบเลือดรอบกาย เขาทำไหสุราเกือบหลุดมือพลางร้องอุทานเสียงหลง "โอ๊ะ! ตายแล้วๆ... ข้าเพียงแต่อยากจะมารับ 'ว่าที่พระชายา' ของข้าด้วยตัวเองเสียหน่อย แต่เหตุใดป่าแห่งนี้จึงมีคนป่าคนดงมานอนตายเกลื่อนกลาดเช่นนี้เล่า? น่ากลัวยิ่งนัก น่ากลัวจริงๆ!"
​มู่หรงชิงไม่พูดพร่ำทำเพลง นางสืบเท้าก้าวเดียว ร่างพุ่งทะยานประดุจสายฟ้า ปลายกระบี่หงส์เหล็กอันเย็นเยียบพุ่งตรงไปหยุดอยู่ห่างจากลูกกระเดือกของหลี่เสวียนเพียงครึ่งนิ้ว!
​สายลมจากปลายกระบี่พัดเอาปอยผมของรัชทายาทหนุ่มปลิวไสว ทว่า... แววตาของเขากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มและมองสบตานางอย่างเจ้าเล่ห์
​"ท่านแม่ทัพมู่หรง... พบกันครั้งแรก เจ้าก็คิดจะให้เปิ่นไท่จื่อเป็นผีเฝ้าป่าไผ่เสียแล้วหรือ?" หลี่เสวียนเอ่ยเย้า นัยน์ตาคู่คมลึกที่ซ่อนอยู่ใต้ความเมามายจับจ้องใบหน้าของสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณา
​ผิวหน้าของนางนวลเนียนแม้จะกรำศึก แววตาทรนงและเด็ดเดี่ยวคู่นั้นช่างงดงามและดึงดูดใจเขาอย่างประหลาด
​มู่หรงชิงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของบุรุษเสเพลผู้นี้ นางสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... คนธรรมดาที่ไม่มีวรยุทธ์ เมื่อถูกกระบี่จ่อคอหอยในระยะประชิด ย่อมต้องมีอัตราการเต้นของหัวใจที่รวดเร็วหรือประกายความกลัวในดวงตา แต่บุรุษผู้นี้กลับนิ่งสนิท ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอและมั่นคงอย่างลึกล้ำ
​‘เขาแกล้งโง่!’ มู่หรงชิงสรุปในใจทันที
​"องค์ชายรัชทายาททรงล้อเล่นแล้ว" มู่หรงชิงสะบัดข้อมือเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างงดงาม นัยน์ตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย "หม่อมฉันเพียงแต่ตรวจสอบดูว่า บุรุษที่จะมาเป็นสวามีของหม่อมฉัน... เป็นคนขวัญอ่อนจนช็อกตายเพราะเสียงกระบี่หรือไม่"
​หลี่เสวียนหัวเราะร่า ลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงนก่อนจะก้าวลงจากรถม้า เดินตรงเข้ามาหานางจนระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นสุราจางๆ ผสมกับกลิ่นอายบุรุษเพศอบอวล
​"แล้วเป็นอย่างไร? เปิ่นไท่จื่อผ่านการทดสอบของเจ้าหรือไม่?" เขาเอ่ยกระซิบข้างหูของนาง เสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยกระแสความนัยบางอย่างที่รู้กันเพียงสองคน
​มู่หรงชิงไม่ถอยหนี นางเงยหน้าสบตาพยัคฆ์ร้ายในคราบสุนัขรับใช้อย่างไม่เกรงกลัว "พระองค์ผ่านเพคะ... แต่อยู่ในฐานะ 'คนบ้า' ที่กล้าเดินเข้ามาในดงนักฆ่าโดยไม่มีทหารคุ้มกัน"
​"ฮ่าๆๆ สะใจยิ่งนัก! สมแล้วที่เป็นหงส์เหล็กตระกูลมู่หรง!" หลี่เสวียนหันไปสั่งคนขับรถม้าให้เตรียมตัว "ไปกันเถอะพระชายา ข้าเตรียมตำหนักและสุราเลิศรสไว้ต้อนรับเจ้าแล้ว เมืองหลวงฉางอันอันแสนสนุก... กำลังรอพวกเราอยู่!"
​มู่หรงชิงมองตามหลังแผ่นหลังกว้างของหลี่เสวียนที่เดินขึ้นรถม้าไปพลางลอบกำหมัด
​‘หลี่เสวียน... เจ้าสวมหน้ากากนี้เพื่อหลอกลวงใครกันแน่? แต่ในเมื่อเจ้ากล้าเล่นละคร ข้าก็จะยอมเป็นผู้ชมให้เจ้าเอง’
​สงครามประสาทและชะตากรรมที่ต้องผูกพันกันด้วยชีวิต... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วท่ามกลางสายฝนในป่าไผ่ทมิฬ!

จบตอนที่ 3