หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่2

ตอนที่ 2: ราชโองการลวง
​กุบกับ กุบกับ—!
​เสียงฝีเท้าม้าเร็วควบตะบึงฝ่าสายฝนและมรสุมหนาว เหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดจากเมืองหลวงมุ่งตรงสู่ชายแดนเหนือ ทหารม้าเร็วผู้เชิญราชโองการสีทองอร่ามก้าวลงจากหลังม้าด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา ก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องหน้ากระโจมบัญชาการใหญ่ของตระกูลมู่หรง
​ภายในกระโจมนั้น เงียบสงบจนได้ยินเสียงถ่านในเตาปะทุ
​มู่หรงชิง นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้พยุงตัวใหญ่ นางกำลังใช้พู่กันจุ่มหมึกเขียนบัญชีรายชื่อทหารที่พลีชีพในศึกด่านเยี่ยนเหมินอย่างตั้งใจ แม้จะอยู่ในชุดลำลองสีนวลเรียบง่ายไร้เครื่องประดับ แต่กลิ่นอายความสูงศักดิ์และน่าเกรงขามกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย
​"ท่านแม่ทัพใหญ่... ราชโองการจากฝ่าบาทมาถึงแล้วขอรับ!" รองแม่ทัพคู่ใจ ‘ฉีเฟิง’ เดินเข้ามาสืบเท้ากระซิบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
​มู่หรงชิงวางพู่กันลงช้าๆ นัยน์ตาคมปลาบดั่งศาสตราวุธไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางลุกขึ้นยืน จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปรับราชโองการ
​"แม่ทัพใหญ่ มู่หรงชิง รับราชโองการ!" ขันทีเฒ่าจากเมืองหลวงประทังเสียงแหลมสูง กางม้วนผ้าไหมสีทองออกอ่าน "ด้วยพระมหากรุณาธิคุณแห่งฮ่องเต้ แคว้นต๋าฉี่มั่นคงด้วยผลงานของตระกูลมู่หรง บัดนี้ศึกเหนือสงบราบคาบ ทรงห่วงใยในความตรากตรำของแม่ทัพมู่หรงชิง จึงมีพระบรมราชโองการให้ส่งมอบ 'ตราเสือ' บัญชาการทหารชั่วคราวให้แก่รองแม่ทัพ เพื่อให้มู่หรงชิงเดินทางกลับมารับรางวัลพระราชทาน และเข้าพิธีสมรสพระราชทาน ณ เมืองหลวงฉางอัน จบราชโองการ!"
​คำว่า "สมรสพระราชทาน" ทำให้นายทหารระดับสูงในกระโจมถึงกับสูดหายใจลึกด้วยความตกใจ!
​นี่มันไม่ใช่การปูนบำเหน็จรางวัล แต่มันคือการ “ถอนรากถอนโคน” ชัดๆ! การริบคืนตราเสือคือการปลดอาวุธ และการบังคับให้สตรีผู้กุมกำลังทหารแต่งงาน ก็เท่ากับเป็นการกักขังหงส์ปีกเหล็กตัวนี้ไว้ในกรงขังวังหลังชั่วชีวิต!
​"ท่านแม่ทัพ..." ฉีเฟิงขยับมือไปจับด้ามกระบี่ข้างกาย แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร หากมู่หรงชิงออกคำสั่งเพียงคำเดียว ทหารตระกูลมู่หรงทุกคนก็พร้อมจะสับขันทีผู้นี้เป็นชิ้นๆ แล้วชูธงปฏิวัติทันที
​ทว่า มู่หรงชิงกลับยื่นมืออันเรียวยาวออกไปอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าเนียนละเอียดไร้ความรู้สึกใดๆ
​"หม่อมฉัน มู่หรงชิง น้อมรับพระมหากรุณาธิคุณ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี"
​นางรับม้วนผ้าไหมสีทองมาถือไว้ ขันทีเฒ่าลอบปาดเหงื่อเย็นๆ ที่แผ่นหลัง พลางยิ้มประจบ "ท่านแม่ทัพใหญ่ช่างรู้ความยิ่งนัก ฝ่าบาททรงเตรียมคู่หมายที่คู่ควรที่สุดในใต้หล้าไว้ให้ท่านแล้ว... องค์ชายรัชทายาทหลี่เสวียนอย่างไรเล่าขอรับ!"
​‘หลี่เสวียน?’
​คิ้วเรียวงามของมู่หรงชิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ชื่อขององค์ชายผู้นี้ดังกระฉ่อนมาถึงชายแดน แต่ไม่ใช่ในทางที่ดี... รัชทายาทผู้โง่เขลา ไร้ความสามารถ วันๆ หมกมุ่นอยู่กับสุราและนารี เป็นที่หัวเราะเยาะของขุนนางทั้งราชสำนัก
​ฮ่องเต้ทรงเหี้ยมโหดนัก คิดจะหักปีกนางไม่พอ ยังจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลมู่หรง ด้วยการให้นางแต่งงานกับบุรุษสวะเช่นนั้นเพื่อตัดโอกาสไม่ให้นางมีทายาทที่แข็งแกร่งมาสืบทอดกองทัพอีก
​"ขอบคุณใต้เท้าที่แจ้งข่าว ข้าจะออกเดินทางในอีกสามวัน" มู่หรงชิงเอ่ยเสียงเย็น ส่งสัญญาณให้คนพากลุ่มขันทีไปพักผ่อน
​เมื่อคนนอกออกไปจนหมด กระโจมบัญชาการก็แทบจะระเบิดด้วยความโกรธแค้นของเหล่าขุนพล
​"ท่านแม่ทัพ! นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว! ฝ่าบาททรงลืมไปแล้วหรือว่าใครที่ปกป้องแผ่นดินจนรอดมาได้? ทรงส่งท่านไปแต่งงานกับคนเสเพลเช่นนั้นได้อย่างไร!" ฉีเฟิงคำราม
​"ใช่คร้บ! พวกเราไม่ยอม! พวกเราจะบุกไปเมืองหลวง ทวงความยุติธรรมให้ตระกูลมู่หรง!" ทหารหลายนายคุกเข่าลงพากันส่งเสียงประท้วง
​"เงียบ!"
​เสียงตวาดกร้าวของมู่หรงชิงทำให้ทุกคนสะดุ้งและเงียบกริบลงทันตา นางเดินไปที่แผนที่แผ่นดินต๋าฉี่ สายตามองไล่จากชายแดนเหนือลงไปจนถึงจุดศูนย์กลาง... เมืองหลวงฉางอัน
​"หากพวกเราก่อกบฏตอนนี้ แคว้นเป่ยตี๋ที่เพิ่งพ่ายแพ้จะฉวยโอกาสโจมตีซ้ำ ราษฎรชายแดนจะกลายเป็นจัณฑาล ทหารนับแสนจะตายโดยไร้ความหมาย และตระกูลมู่หรงจะถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏชั่วกัปชั่วกัลป์" นางหมุนตัวกลับมา แววตาสว่างไสวดั่งดวงดาวในคืนมืด "พวกเจ้าคิดว่าข้า มู่หรงชิง จะยอมเดินเข้ากรงขังไปเป็นนกต่อให้พวกมันบดขยี้ง่ายๆ งั้นหรือ?"
​"ท่านแม่ทัพ หมายความว่า..."
​"เมืองหลวงคือหลุมพรางก็จริง แต่มันก็เป็นสถานที่เดียวที่ข้าจะสืบหาความจริงได้... ความจริงที่ว่า ใครคือนายทุนเบื้องหลังที่วางยาล้างบางบิดาและน้องชายของข้าเมื่อสามปีก่อน!" มู่หรงชิงกำหมัดแน่นจนข้อข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว "ในเมื่อฮ่องเต้อยากให้ข้าแต่ง ข้าก็จะแต่ง... ข้าอยากจะรู้นักว่า 'รัชทายาทเสเพล' ผู้นั้น จะรับมือข้าได้สักกี่น้ำ"
​ในเวลาเดียวกัน ณ เมืองหลวงฉางอัน
​ข่าวราชโองการสมรสพระราชทานแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงดั่งไฟลามทุ่ง ในจวนอัครเสนาบดีซ่ง บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างผู้มีชัย
​"ท่านตา แผนการของท่านช่างลึกล้ำยิ่งนัก!" องค์ชายรอง หลี่จิ้ง บุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน เอ่ยขึ้นพลางจิบชาชั้นเลิศ "การให้ยัยแม่ทัพหญิงป่าเถื่อนนั่นแต่งกับเจ้าโง่หลี่เสวียน เท่ากับเป็นการยิงธนูครั้งเดียวได้นกสองตัว! ทหารสามแสนนายถูกยึดอำนาจ และรัชทายาทก็จะได้เมียเป็นปีศาจกระหายเลือด ไม่นานพวกมันต้องกัดกันเองจนพังพินาศ!"
​อัครเสนาบดีซ่ง ชายชราหนวดขาวผู้มีดวงตาเจ้าเล่ห์ดั่งสุนัขจิ้งจอก หัวเราะเบาๆ "พะยะค่ะองค์ชายรอง แม่ทัพมู่หรงชิงเด็ดขาดและทะนงตน นางไม่มีทางก้มหัวให้ชายเสเพลอย่างหลี่เสวียนแน่ และตัวฮ่องเต้เองก็ทรงระแวงทั้งสองฝ่าย เมื่อใดที่พวกมันขัดแย้งกันจนเกิดเรื่องเสื่อมเสีย เมื่อนั้นตำแหน่งรัชทายาทของหลี่เสวียนย่อมหลุดลอย และจะตกเป็นของพระองค์อย่างชอบธรรม"
​ณ ตำหนักตะวันออก
​ขณะที่คนทั้งเมืองหลวงกำลังหัวเราะเยาะเย้ยในโชคชะตาของเขา... หลี่เสวียน กลับกำลังนั่งอยู่บนพื้นห้องลับใต้ดิน แสงเทียนสลัวสะท้อนใบหน้าคมคายที่ไร้แววขี้เมาอย่างสิ้นเชิง ข้างกายของเขาคือ ‘โม่ฉิง’ หัวหน้าหน่วยสายลับของหอสดับพิรุณ
​"รายงานพะยะค่ะ มู่หรงชิงน้อมรับราชโองการโดยไม่มีท่าทีขัดขืน และกำลังเตรียมตัวเดินทางเข้าเมืองหลวง" โม่ฉิงรายงาน
​หลี่เสวียนใช้ปลายนิ้วลูบขอบถ้วยชาเบาๆ แววตาของลึกล้ำจนยากจะคาดเดา "น้อมรับโดยไม่ขัดขืนงั้นหรือ? หนาวเนื้อห่มเนื้อ หนาวใจห่มใจ... สตรีที่สามารถคุมกองทัพม้าเหล็กสามแสนนายตั้งแต่อายุยังน้อย ย่อมไม่ใช่คนโง่ที่ยอมเดินมาติดกับดักเฉยๆ นางต้องมีแผนการในใจแน่"
​"องค์ชาย... การแต่งงานครั้งนี้ จะไม่ทำให้แผนการยึดอำนาจของพวกเราสั่นคลอนหรือพะยะค่ะ? มู่หรงชิงอาจจะถูกส่งมาเพื่อจับตาดูพระองค์ตามพระประสงค์ของฮ่องเต้" โม่ฉิงแสดงความกังวล
​หลี่เสวียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแฝงไปด้วยความท้าทายอันบ้าคลั่ง
​"จับตาดูข้างั้นหรือ? ดีเลย... ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า ระหว่างหน้ากาก 'คนเสเพล' ของข้า กับหน้ากาก 'หงส์เหล็ก' ของนาง ใครจะถูกกระชากออกมาก่อนกัน" เขาหยิบหมากรุกตัว "ฮ่องเต้" สีดำขึ้นมา แล้ววางลงบนกระดาน บดขยี้ตัวหมากฝั่งตรงข้ามจนแตกละเอียด
​"ส่งคนของเราออกไป... คอยคุ้มกันขบวนเดินทางของนาง อย่าให้พวกองค์ชายรองลงมือลอบสังหารนางระหว่างทางได้ ข้าต้องการให้ 'ว่าที่พระชายา' ของข้า มาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยครบสามสิบสองประการ"
​สายลมราตรีพัดผ่านรอยแตกของหน้าต่างห้องลับ ดับแสงเทียนจนมืดมิด ทิ้งไว้เพียงดวงตาคู่คมของพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังเฝ้ารอคอยการมาถึงของหงส์ป่าตัวแรกที่จะมาเปลี่ยนโชคชะตาของราชวงศ์ต๋าฉี่ไปตลอดกาล

จบตอนที่2