5 สิ่งประดิษฐ์สุดเพี้ยนในอดีต ที่เกือบเปลี่ยนโลกแต่ดันเจ๊งยับเพราะคนไม่กล้าใช้

สวัสดีชาวโพสต์จังกันทุกคน เวลาพูดถึง นักประดิษฐ์ คนส่วนใหญ่มักนึกถึงอัจฉริยะระดับโลกอย่าง โธมัส เอดิสัน หรือ นิโคลา เทสลา ที่สร้างของล้ำ ๆ เปลี่ยนชีวิตมนุษย์ไปตลอดกาล

แต่ความจริงแล้วโลกของนวัตกรรมมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไปเพราะตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา มีสิ่งประดิษฐ์จำนวนไม่น้อยที่เจ้าของไอเดียมั่นใจหนักมากว่ามันจะเปลี่ยนโลกแน่ ๆ

แต่สุดท้ายกลับโดนคนมองด้วยสายตาแบบมึงเอาจริงดิ? ก่อนจะหายเข้ากลีบเมฆแบบไม่มีใครคิดถึงอีกเลย

ยิ่งย้อนดูประวัติศาสตร์เก่า ๆ จะยิ่งพบว่ามนุษย์เรากล้าคิดอะไรประหลาดแบบสุดขั้วจริง ๆ บางชิ้นฟังดูเหมือนหลุดมาจากหนังไซไฟ

บางชิ้นเหมือนคนคิดนั่งเบื่อแล้วอยากลองปั่นอะไรแปลก ๆ ดูเล่น แต่หลายอันมีการผลิตขายจริง ใช้งานจริง และมีคนซื้อจริงด้วยนะ ซึ่งพอมองย้อนกลับไปก็อดขำไม่ได้ว่า ตอนนั้นคนเขาคิดอะไรกันอยู่

หนึ่งในของสุดเพี้ยนที่โด่งดังมากคือ Cyclomer หรือจักรยานสะเทินน้ำสะเทินบก จากฝรั่งเศสในปี 1932 แนวคิดคือปั่นบนถนนได้ แล้วพอเจอแม่น้ำก็ไถลงน้ำปั่นต่อได้

ฟังดูเหมือนเท่ใช่ไหมแต่พอลองของจริงมันโคตรทุลักทุเล ทรงตัวยาก แถมความเร็วในน้ำช้าพอ ๆ กับเป็ดเดินเล่น สุดท้ายคนเลยเลือกใช้เรือเหมือนเดิม ง่ายกว่าเยอะ

อีกชิ้นที่คนยุคนี้เห็นแล้วขนลุกคือ Baby Cage หรือกรงแขวนเด็กทารกที่นิยมในอังกฤษช่วงทศวรรษ 1930 โดยเฉพาะแฟลตในลอนดอนที่ไม่มีสวนให้เด็กโดนแดดคุณพ่อคุณแม่เลยจับลูกใส่กรงเหล็กแล้วยื่นออกไปนอกหน้าต่างให้อาบอากาศบริสุทธิ์

ฟังดูเหมือนไอเดียสุขภาพดี แต่หน้าตามันเหมือนเอาเด็กไปแขวนโชว์มากกว่า แค่เห็นรูปก็ใจหายแทนแล้ว สุดท้ายพอคนเริ่มตระหนักเรื่องความปลอดภัย มันก็หายไปจากโลกแบบสมควรสุด ๆ

ฝั่งสายสูบก็มีความพยายามประหลาดไม่แพ้กัน อย่าง ร่มจิ๋วติดไปป์กันฝน ในยุค 1950 ไอเดียคือสูบบุหรี่กลางฝนได้โดยไม่ดับ

*(อันนี้ภาพที่ใกล้เคียงนะ หาภาพไม่เห็นหายากมาก)

ฟังเหมือนแก้ปัญหาตรงจุด แต่ภาพคนคาบไปป์พร้อมร่มเล็ก ๆ ปักอยู่ตรงหน้าโคตรตลก แถมเสี่ยงไฟลุกอีกต่างหาก คนเลยเลือกหลบฝนเอาง่ายกว่า

ส่วนสายความงามในปี 1941 มีของที่ชื่อ The Glamour Bonnet หน้าตาเหมือนหมวกมนุษย์ต่างดาวต่อสายเข้ากับเครื่องดูดอากาศ โฆษณาว่าช่วยให้เลือดไหลเวียนดี

หน้าใสอมชมพูเหมือนสาวสุขภาพดี แต่คนใช้หลายคนบอกความรู้สึกเหมือนโดนดูดหน้าเล่นจนจะเป็นลม มันเลยหมดความนิยมไป

และอันที่หลายคนอาจร้อง เฮ้ย คือ แว่นอ่านหนังสือขณะนอน จากปี 1936 ที่ใช้เลนส์ปริซึมหักเหแสงให้เรานอนราบแล้วอ่านหนังสือบนอกได้แบบไม่ต้องก้มคอ

หลักการถือว่าฉลาดมากและจริง ๆ มันเป็นต้นแบบของแว่นอ่านหนังสือแนวนอนที่ยังมีขายอยู่จนปัจจุบัน แต่เวอร์ชันยุคแรกหนักเหมือนแบกอิฐไว้บนจมูก ใส่แป๊บเดียวปวดหัว คนเลยบายก่อน

แหล่งที่มา

Smithsonian Historical Innovations Archive

British Pathé Historical Inventions Collection

The Museum of Retro Technology

World History Encyclopedia