พิศวง "มาชาปูชาเร" ยอดเขาหางปลาแห่งเนปาล ตำนานความเชื่อศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้พิชิต!

ในบรรดายอดเขาที่สูงเสียดฟ้าของเทือกเขาหิมาลัย "มาชาปูชาเร" (Machapuchare) โดดเด่นขึ้นมาไม่ใช่แค่ความสวยงามแปลกตา แต่เป็นสถานะ "ยอดเขาต้องห้าม" ที่รัฐบาลเนปาลสั่งปิดตายไม่ให้ใครเหยียบถึงจุดสูงสุดมานานกว่าครึ่งศตวรรษ ด้วยความเชื่อว่าเป็นที่ประทับของเทพเจ้า

มาชาปูชาเร (Machapuchare) หรือสะกดได้หลายแบบอย่าง Machhapuchchhre หรือ Machhapuchhre (มาจากภาษาเนปาลแปลว่า "หางปลา") เป็นภูเขาที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาอันนาปุรณะ (Annapurna Massif) เขตจังหวัดกานดากี ทางตอนกลางของประเทศเนปาล ยอดเขาที่สูงที่สุดของมันไม่เคยมีใครพิชิตได้อย่างเป็นทางการ เนื่องจากรัฐบาลเนปาลไม่อนุญาตให้มีการออกใบอนุญาตปีนเขาที่นี่

ตำแหน่งที่ตั้ง

มาชาปูชาเร ตั้งอยู่ปลายสุดของสันเขาทอดยาวที่แยกตัวออกมาทางใต้จากแกนหลักของเทือกเขาอันนาปุรณะ ซึ่งทำหน้าที่เป็นพรมแดนทางทิศตะวันออกของ "เขตสงวนอันนาปุรณะ" (Annapurna Sanctuary) ยอดเขานี้อยู่ห่างจากเมืองโพครา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดกานดากีไปทางทิศเหนือประมาณ 25 กิโลเมตร เขตสงวนแห่งนี้เป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักเดินป่า และเป็นที่ตั้งของเบสแคมป์สำหรับผู้ที่จะพิชิตหน้าผาทิศใต้ของอันนาปุรณะ รวมถึงยอดเขาอื่นๆ อีกมากมาย

ลักษณะเด่นที่น่าสนใจ

ด้วยตำแหน่งที่ตั้งอยู่ทางใต้สุดของทิวเขา และความที่พื้นที่ทางใต้ของเทือกเขาหิมาลัยอันนาปุรณะมีระดับความสูงค่อนข้างต่ำ (แม้เทือกเขานี้จะมีส่วนประกอบของยอดเขาที่สูงที่สุดในโลกถึง 3 ใน 10 อันดับแรกก็ตาม) ทำให้ มาชาปูชาเร ดูสูงตระหง่านอย่างน่าอัศจรรย์เมื่อมองจากระยะใกล้

เมื่อรวมกับรูปทรงที่ชันและแหลมคม ทำให้มันเป็นยอดเขาที่ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ แม้จะมีความสูงน้อยกว่ายอดเขาอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงก็ตาม ยอดเขาคู่ของมันมีลักษณะคล้ายกับหางปลา จึงเป็นที่มาของชื่อที่แปลว่า "หางปลา" ในภาษาเนปาล และยังได้รับฉายาว่าเป็น "แมทเทอร์ฮอร์นแห่งเนปาล"

ภูเขาลูกนี้เป็นยอดเขาศักดิ์สิทธิ์สำหรับชาวกูรุงและผู้คนในแถบชมรง โดยเชื่อกันว่าเป็นที่ประทับของ พระศิวะ

ประวัติการปีนเขา

เชื่อกันว่า มาชาปูชาเร ไม่เคยถูกปีนไปถึงจุดสูงสุดของยอดเขาเลย การพยายามครั้งเดียวที่มีการบันทึกยืนยันเกิดขึ้นในปี 1957 โดยทีมชาวอังกฤษที่นำโดย พันโท จิมมี่ โรเบิร์ตส์ โดยนักปีนเขา วิลฟริด นอยซ์ และ เอ.ดี.เอ็ม. ค็อกซ์ ปีนขึ้นไปถึงระยะที่ห่างจากยอดเขาเพียง 150 ฟุต (46 เมตร) ทางสันเขาทิศเหนือ หรือที่ระดับความสูงประมาณ 6,947 เมตร

ในครั้งนั้น กษัตริย์มเหนทราทรงอนุญาตให้พวกเขาปีนเขาได้ แต่มีข้อแม้สำคัญคือ "ห้ามเหยียบลงบนจุดสูงสุดของยอดเขา" ซึ่งทางทีมงานก็ปฏิบัติตามนั้น นอยซ์และทีมได้รวบรวมและตีพิมพ์บันทึกการปีนเขาเพียงฉบับเดียวของภูเขาลูกนี้ในปีต่อมา ทั้งนี้ในช่วงต้นของการเดินทาง สมาชิกในทีมคนหนึ่งชื่อ โรเจอร์ ชอร์ลีย์ ล้มป่วยด้วยโรคโปลิโอ และต้องออกจากการเดินทางเพื่อไปรับการรักษาโดยได้รับความช่วยเหลือจากจิมมี่ โรเบิร์ตส์

นับตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีการออกใบอนุญาตให้ปีนเขาลูกนี้อีกเลย แต่มีรายงานว่า บิล เดนซ์ นักปีนเขาชาวนิวซีแลนด์ ได้แอบลักลอบปีนจนถึงยอดสำเร็จในช่วงต้นทศวรรษ 1980