"ตายก่อนตาย" คืออะไร? ทำไมคนเราต้องยอม "ตาย" ทั้งที่ยังหายใจอยู่

คำว่า "ตายก่อนตาย" ฟังดูคล้ายคำแช่งหรือเรื่องน่ากลัวเกี่ยวกับลางร้าย แต่ในทางสัจธรรมของชีวิต ไม่ว่าจะเป็นฝั่งพุทธหรือคริสต์ คำนี้กลับเป็นหัวใจสำคัญของการมีชีวิตอยู่อย่างเป็นสุข "การตาย" ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงการหมดลมหายใจแล้วร่างถูกนำไปประกอบพิธีกรรมทางศาสนา หากแต่เป็นการยอมให้ "ตัวตนเก่า" หรือความยึดติดในใจเราดับลงไปก่อนที่ร่างกายจะดับจริง

หากลองมองผ่านสัญลักษณ์ทางศาสนา จะพบความเชื่อมโยงที่น่าทึ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในฝั่งคริสต์มี "พิธีบัพติสมา" (Baptism) ซึ่งการจุ่มตัวลงในน้ำเป็นสัญลักษณ์ของการฝัง "คนเก่า" ทั้งบาปและความเห็นแก่ตัวให้ตายไป เพื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำเป็นคนใหม่ที่ได้รับการทรงนำ ส่วนฝั่งพุทธก็มี "การอุปสมบท" ที่เปรียบเสมือนการตัดขาดจากวิถีโลกเดิมเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ในทางธรรม ซึ่งมีแก่นแท้คือการดับความรู้สึกว่ามี "ตัวกู-ของกู" สลัดความโลภ โกรธ หลง ออกจากใจตามคำสอนเรื่องการละอัตตา

สาเหตุที่เราต้องยอม "ตาย" ทั้งที่ยังหายใจ ก็เพราะในชีวิตประจำวัน เรามักจะแบก "ตัวตน" ที่หนักอึ้งอยู่ตลอดเวลา ทั้งความโกรธเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ความแค้นที่ถูกทำร้าย หรือความทรมานจากการยึดติดในสิ่งที่ไม่ยั่งยืน การยอม "ตายก่อนตาย" จึงไม่ใช่การยอมแพ้ต่อชีวิต แต่คือการเลือกที่จะ "ปล่อยวาง" ความทุกข์เหล่านั้นทิ้งไป

เมื่อเรายอมให้ "อีโก้" (Ego) ความอคติ และอดีตที่ผิดพลาดตายไปจากใจ เราจะพบว่าพื้นที่ในใจถูกแทนที่ด้วยความสงบ ความรัก และความเมตตา ทำให้เราพร้อมที่จะเปิดโอกาสให้ "ตัวเราคนใหม่" ได้เริ่มต้นดำเนินชีวิตอย่างมีคุณค่าในทุก ๆ เช้าที่ตื่นขึ้นมา

ดังนั้นไม่ต้องรอให้ถึงวันที่หมอหมดทางรักษา หรือวันที่ลมหายใจสุดท้ายจะมาถึง เพราะถ้าเราสามารถปลดล็อกตัวเอง สลัดนิสัยเดิม ๆ และปล่อยให้ตัวตนเก่าตายไปได้ตั้งแต่วันนี้ เราก็จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างเบาสบาย มีความสุขที่แท้จริง และได้สัมผัสกับคำว่า "ชีวิตใหม่" โดยไม่ต้องรอชาติหน้าเลยแม้แต่นาทีเดียว