ส่องโมเดล "งบอาหาร ส.ส." ของสภาทั่วโลก เลี้ยงให้ "หรือ" จ่ายเอง

ในแต่ละประเทศมีการใช้งบประมาณสำหรับการจัดเลี้ยงอาหารในการประชุมสภาแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับกฎระเบียบขององค์กร โดยทั่วไปสามารถแบ่งออกได้ 3 รูปแบบ 

1. รูปแบบ "จ่ายเอง" 

ในหลายประเทศ เน้นความโปร่งใสและประหยัดงบประมาณแผ่นดิน "สมาชิกสภา จะต้องดูแลค่าใช้จ่ายด้านอาหารด้วยตนเอง" เช่น

อังกฤษ: รัฐสภาเวสต์มินสเตอร์มีโรงอาหารหลายแห่งให้บริการ ได้รับการอุดหนุนบางส่วนเพื่อให้ราคาถูกกว่าร้านอาหารภายนอก "สมาชิกสภาและเจ้าหน้าที่ต้องจ่ายเงินค่าอาหารเอง" ไม่ใช่การเลี้ยงฟรี

ยุโรปหลายประเทศ: เช่น สวีเดน หรือนอร์เวย์ สมาชิกสภามักจะซื้ออาหารจากโรงอาหารหรือเตรียมมาเอง เพื่อสะท้อนภาพลักษณ์ของตัวแทนประชาชน

2. "จัดเลี้ยงในวาระพิเศษ"

อเมริกา: ส.ส.จะรับประทานอาหารที่ห้องอาหารภายในอาคารรัฐสภาโดยจ่ายเงินเอง แต่ในการประชุมคณะทำงานย่อยบางกรณี อาจมีการใช้งบประมาณส่วนกลางจัดเตรียมอาหารว่างหรืออาหารกลางวันแบบง่ายๆ เช่น แซนด์วิช เท่านั้น

3. รูปแบบ "สวัสดิการจัดเลี้ยงฟรี" 

ประเทศไทย มองว่าการจัดเลี้ยงอาหารและอาหารว่างเป็นสวัสดิการเพื่อให้การประชุมเป็นไปอย่างต่อเนื่อง โดยตั้งงบประมาณจากภาษีของประชาชนไว้ 150 ล้านบาทต่อปี

อินเดีย: เคยมีการอุดหนุนราคาอาหารในรัฐสภา แต่ไม่กี่ปีที่ผ่านมา"ได้มีการยกเลิกการอุดหนุนดังกล่าวแล้ว" เพื่อให้ ส.ส. จ่ายเงินซื้ออาหารในราคาต้นทุนจริงตามเสียงเรียกร้องของประชาชน

ปัจจุบันแนวโน้มของรัฐสภาทั่วโลกปรับเปลี่ยนไปสู่ความโปร่งใสมากขึ้น หลายประเทศเริ่มลดการอุดหนุนหรือยกเลิกการเลี้ยงอาหารฟรี เพื่อลดข้อครหาเรื่องการใช้งบประมาณภาษีประชาชนอย่างไม่คุ้มค่า ดังนั้น การที่หมอวรงค์ สส. ท่านเดียว เสียงเดียวในพรรคฝ่ายค้าน สามารถรณรงค์ "ตัดค่าใข้จ่าย 40 ล้านบาท/ปี (จาก 150 ล้าน)" จาก สส. ที่ได้เงินเดือนหลักแสนจากภาษีประชาชน ทำงานเพียงสัปดาห์ละ 2 วัน ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายอาหารของตนเอง จึงเป็นเรื่องที่น่ายินดี ที่เงินภาษีประชาชน จะถูกนำไปใช้เพื่อความเหมาะสมกับประชาชนเรื่องอื่น ๆ ต่อไป