สบายกายสบายใจในยามชีวีเดินผ่าน ครึ่งของชีวิต ต้องพบหมอกายภาพเส้นในกาย

 การของเรานั้นเคยวาดฝันไว้สวยหรู ประสมด้วยสิ่งที่ดูสมส่วนสร้าง 

ความรักแม้หากว่าไร้ในหนทาง ประสบการณ์ที่ตั้งใจจะยั่งยืน 

กี่ก้าวที่เท้าเรานั้นได้ดำเนิน ส่งเสริมสร้างสุจในสถาน 

เมื่อเวลาในสิ่งที่รักประสบการณ์ นำพาทุกกาลเวลาประสานใจ 

    เชื่อว่าแน่นอนในวันที่ทุกคนนั้นเดินทางมานานแสนนาน ต้องเจอหลยอย่างในชีวิตอย่างแรกที่เรานั้นได้เจอคือส่วนที่เรานั้นเรียกว่าเส้นทางของ ชีวิตที่ต้องล้มลุกคลุกคลานไปไหนมาไหนด้วยตนเองแต่พอเมื่อเวลานั้นเจอกับทุกสิ่งเปลี่ยนไป เรานั้นต้องเดินสื่อสารไป หัวใจที่มั่นคงบางครั้งยากมากในการที่จะสื่ออไปกับทุกอย่าง จนทำให้เรานั้นไม่ได้หันกลับมามองตัวเอง   มองสิ่งที่ไม่เข้าใจ ขาดทุกการเคลื่อนไหว 

   ดูแลสิ่งที่เรานั้นใช้งาน อย่างเช่นเรานั้นได้ดูแลตนเองในตอนที่สภาพโดยรวมนั้นไม่สามารถที่จะคาดหวังได้ คือ การหวนนึกถึงในส่วนของความสุข นอนพักให้นวดผ่อนคลายสักสองสามชั่วโมงให้กดลงไปโดยแรงเท่าที่จะได้  สบายกายสบายใจอย่างมาก มุมมองร่างกายเรามีการผ่อนคลายให้กับตัวตน 

ห้องแห่งความสบาย คนเรานั้นหากว่านั่งทำงานอย่างยาวนาน เส้นหรือว่ากระดูกนั้นจะต้องเปลี่ยนท่าหรือเส้นนั้นอาจจะยึดได้  การสื่อสารจะยังคงเปลี่ยนไป 

   ห้องด้านในนั้นมีการเรียกว่าผู้ป่วยแพทย์แผนไทย  อายุนั้นหากว่าเข้าไปสู่เลขหกแล้ว จะต้องเริ่มที่จะเปลี่ยนแปลงวิธีการในการเดินยืนนั่งนอน รวมถึงนั่งสมาธิวันของเรานั้นเลื่อนไปสั้นลงเรื่อยๆ แท้ที่สุดแล้วเราก็จะอยู่คนเดียวเหมือนที่เรานั้นเกิดมา คนอื่นนั้นมีอยู่ก็เพียงช่วยให้เรานั้นมีชีวิตอยู่ได้เนิ่นนานกว่าในส่วนของทุกวัน ไม่มีสิ่งไหนที่จะยั่งยืนเท่าลมหายใจที่ไม่มีปัญหาไม่มีโรคภัยใดตามมาเสมอ

        หลังจากที่นวดเรียบร้อยแล้วก็จะเข้าไปอบในส่วนของสมุนไพรที่วนเวียนมายังตัวตนของเราเสมอ คุณค่าที่น่ามอง กับร่องรอยของการสื่อสาร วันหนึ่งเรานั้นเจอกับคนมาหน้าหลายคา สุดแล้วก็กลับลาลงไปใสถานที่ใหม่ที่ดีกว่าเดิม  คุณค่าในตัวของเรานั้นไม่มีใคร ทำให้ขาดหายไปได้นอกจากตัวของเราเท่านั้นที่พยายามเดินเพื่อใช้ชีวิต