ฉันหลงป่าเข้าไปนอนบ้านยายผีปอบกลางป่าลึก

จากพงไพร: กระท่อมกินคน
​          กลิ่นดินปืนยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว แต่มันไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย ป่าดงดิบแถบชายแดน ในเวลาพลบค่ำดูเหมือนปากของอสูรกายที่ค่อยๆ หุบลง แสงอาทิตย์สุดท้ายถูกยอดไม้หนาทึบบดบังจนมืดสนิท ผมหลงทาง... เข็มทิศหมุนคว้างเหมือนคนเสียสติ และเสียงนกแสกที่ร้องรับกันเป็นทอดๆ ทำให้สันหลังของผมเย็นวาบ
​1. แสงไฟในความมืด
​          หลังจากเดินโซเซผ่านดงหนามมาหลายชั่วโมง ผมก็พบกับสิ่งที่ไม่อยากเชื่อสายตา กระท่อมไม้เก่าๆ ตั้งอยู่กลางลานโล่งที่ดูผิดที่ผิดทาง กลิ่นเหม็นสาบเหมือนซากสัตว์ตายลอยมาตามลม แต่นั่นคือทางเลือกเดียวของผม ผมเคาะประตูไม้ที่ผุพัง

​"ใครน่ะ... มาหาแม่รึลูก..." เสียงแหบพร่าดังออกมาจากด้านใน
​หญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าเตาไฟ ผิวหนังของแกเหี่ยวหย่นจนดูเหมือนเปลือกไม้ ดวงตาที่ขุ่นมัวสะท้อนแสงไฟเป็นสีแดงจางๆ แกเชื้อเชิญให้ผมกิน "แกงเนื้อ" ในหม้อดินที่เดือดปุดๆ กลิ่นของมันคาวจัดจนผมแทบพะอืดพะอม แต่ด้วยความหิว ผมจึงจำใจรับมา
​2. ความลับในใต้ถุน
​          กลางดึกที่เงียบสงัด ผมสะดุ้งตื่นเพราะเสียง "กึด... กึด... แคร่ก..." มันมาจากใต้เตียงที่ผมนอน ผมแนบหูลงกับพื้นกระดานไม้ที่มีช่องโหว่ ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายแข็งตัว
​ยายแก่คนนั้นไม่ได้นอน... แขนนางยืดยาวออกไปอย่างผิดธรรมชาติ นางกำลังใช้เล็บที่แหลมคมฉีกทึ้ง "ตับไตไส้พุง" ของซากกวางที่ผมล่ามาได้เมื่อตอนบ่าย แต่ที่สยองกว่านั้นคือ นางหันมาสบตาผมผ่านช่องไม้ ดวงตาที่เคยขุ่นมัวบัดนี้กลายเป็นสีแดงฉานและเบิกกว้าง
​"ตับของแก... ดูสดกว่าเจ้ากวางนั่นเยอะเลยนะ..." นางขยับกรามจนเสียงกระดูกลั่นดังสนั่น
​3. การล่าในเงาจืด
​          ผมคว้าปืนลูกซองคู่กายแล้วถีบหน้าต่างกระโดดหนีออกมาในความมืด เสียงหวีดร้องอย่างโหยหวนของนางผีปอบดังไล่หลังมา มันไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่มันคือเสียงของปีศาจที่กระหายเลือด ผมวิ่งลัดเลาะไปตามพงหนาม ความเหนื่อยล้าและความกลัวทำให้ทัศนวิสัยพร่าเลือน ผมเห็นเงานางแวบไปมาตามยอดไม้ ราวกับว่านางกำลังสนุกที่เห็นผมดิ้นรน
​"มึงหนีไม่พ้นหรอก... ป่านี้เป็นของกู!"
​เท้าของผมสะดุดรากไม้จนล้มลง หัวกระแทกกับหินอย่างแรง ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือใบหน้าเน่าเฟะของยายแก่ที่อ้าปากกว้างจนเห็นลำคอที่ลึกโบ๋...
​บทสรุป: แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์
​          ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงวิทยุสื่อสารและกลิ่นบุหรี่
"เฮ้ย! ทางนี้ เจอคนแล้ว!" เสียงเจ้าหน้าที่ป่าไม้คนหนึ่งตะโกนขึ้น
​ผมถูกพบนอนสลบอยู่กลางลานโล่งที่ไม่มีกระท่อม ไม่มีหญิงชรา มีเพียงซากสัตว์ที่ถูกควักไส้ออกมาวางเรียงรายรอบตัวผมเป็นวงกลม เจ้าหน้าที่บอกว่าผมโชคดีมากที่รอดมาได้ เพราะจุดที่พบผมคือ "ป่าช้าเก่า" ที่ชาวบ้านหวาดกลัวกันมาหลายชั่วอายุคน
​จนถึงทุกวันนี้ เมื่อใดที่ผมได้กลิ่นคาวเลือดหรือเสียงไม้ลั่นกลางดึก ผมจะยังรู้สึกเหมือนมีดวงตาสีแดงคู่หนึ่งจ้องมองมาจากความมืดเสมอ