"ผลกระทบจากมนุษย์"ความโหดร้ายที่ทารุณแม้สัตว์ที่ไม่มีทางสู้

เจ้าแมวเหมียวสีสันที่แตกต่าง มากเรื่องราวที่ต้องประสบและพบหา 

เจ้าเหมียวนั้นค่อนข้างที่จะส่งสายตาแววตาที่เศร้า  ส่วนเรื่องราวการดำเนินอาจสิ้นสุดลง 

จากเคยขาวกลับขนนั้นเข้มสีดำมอมแมม  สีที่แตกต่างจากความเป็นธรรมชาติ

ชีวิตนั้นสั้นไร้ค่า จากไปจนไร้คนที่คอยเผาศพ เน่าเฟอะเลือดเลอะแผ่นกินกลิ่นสูดดมไม่ได้

    อาจจะเพราะว่าความไม่เข้าใจของมนุษย์หรือว่าคนนั้นไม่กี่คน เราสามารถที่จะมองในส่วนของความเปลี่ยนแปลงได้ทั้งหมดไม่ว่าจะในส่วนของสีสันที่เรานั้นสามารถที่จะเห็นได้  ไม่มีใครบอกได้ว่าธรรมชาติจะทำให้เรานั้นจากโลกนี้ไปนานเมื่อไหร่ หรือว่าจะมีชีวิตอยู่ในส่วนของตรงนี้อีกนานไหม  

    เจ้าเหมียวที่แต่ก่อนนั้นชีวิตค่อนข้างที่จะดี ไม่ว่าจะเดินไปในส่วนไหนหรือว่าที่ไหนของเมืองนั้นสามารถที่จะใช้ชีวิตดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างไร  แต่มาในส่วนของตอนนี้ทุกอย่างนั้นเปลี่ยนไป จากที่เคยมีขนที่ขาวเพราะว่าเจ้าของนั้นดูแล ชีวิตกลับเปลี่ยนไปจากเดิมมาก  มองดูในส่วนของที่นอนจากที่ขาวสะอาดหอม ไม่ว่าจะเดินไปไหนสีของพลังน้ำมันจากการกระทบในส่วนของสงครามนั้นจะมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่คาดคิดเลย 

   เจ้าแมวน้อยสองตัว ที่เจ้าของนั้นให้อาหาร และทานอาหารอย่างอร่อยมีคุณค่า แต่เมื่อสงครามเกิดขึ้นนั้นเจ้าของต่างหนีเพื่อที่จะเอาในส่วนของชีวิตตนเองให้รอด จึงไม่สามารถที่จะมีคนหาอาหารเตรียมในส่วนของที่นอนให้  เจ้าเหมียวนั้นอยู่ตามยถากรรม อาหารเม็ดที่มีตอนนี้ไม่ต้องการที่จะกินอาหารแล้ว การหายใจนั้นไม่ได้ยากแต่ว่าสิ่งที่หายใจเข้าไปนั้นคือสิ่งที่จะทำให้ร่างกายหรือว่าตัวของแมวนั้นเสียชีวิตไปอย่างน่าสงสาร 

   คนนั้นชีวิตไม่ได้มีค่าอะไรเลย จากการที่มีชีวิตไปไหนมาไหนได้ กลับไปไหนมาไหนไม่ได้ อาหารหรือว่าข้าวน้ำ สิ่งที่จำเป็นไม่สามารถที่จะใช้งานได้ การไปทำงานไม่สามารถที่จะทำได้  ทำให้ขาดในส่วนของรายได้ การดูแลนั้นมีมากขึ้น บางอย่างที่ไม่ค่อยที่จะสำคัญในชีวิตก็ต้องทิ้งไปเพราะว่าบางอย่างนั้นไม่มีความสำคัญเลย 

   แม้หนึ่งชีวิตนั้นก็มีค่ามากกว่าอะไรทั้งหมด  มนุษย์นั้นแท้ที่สุดแล้วร้ายกว่าทุกสิ่งบนโลกไม่มีใครทราบว่าวันข้างหน้าจะต้องเจออะไรมาก แต่ว่าต้องสู้ต่อไปเพื่อหนึ่งวันที่เรานั้นได้หายใจและใช้ขีวิตต่อไป