"แมงข้าวคั่วเทิ่งต้นมะหาม" ใต้ต้นมะขามเราเขย่าเพื่อได้มาทอดกรอบอร่อย หกทุ่มออกหาก้าน

แมงคือสิ่งที่คนอีสานนั้นชอบทานอย่างมาก 

มีอยู่ที่ไหนหวานมันชอบตามไปหา 

นำมาคั่วใส่เกลือใส่น้ำปลา 

หอมสุขสันต์ หอมมากกว่าที่เรานั้นชิม

แต่หากไม่ใช่หน้าที่มีก็หาทานได้ยากเช่นกัน

  แมงข้าวคั่ว สิ่งที่อร่อยตอนเด็กนั้นชอบมากในการที่จะออกไปเพื่อทร่จะหาในยามค่ำคืน ง่วงนอนไหมก็ง่วงแต่ว่าอยากออกไปลองหา คืนนั้นประมาณสองทุ่มเราเองออกไปที่นา ใต้ต้นของมะขาม เน้นในส่วนของต้นใหญ่ และในต้นนั้นจะต้องมียอดของมะขามอ่อนจำนวนมาก

   แมงข้าวคั่วนั้นจะออกมาหากินในส่วนของยอดมะขาม อร่อยมันเพราะว่ากินยอดมะขาม ก่อนที่เรานั้นจะเริ่มในการเขย่า จะต้องมีการนำในสวนของที่รองรับเจ้าแมงข้าวคั่ว อาจจะเป็นตาข่านสีฟ้ามารองไว้ จากนั้นจะต้องมีการนำไม้นั้นหากให้กระเด็นหรือว่าตกลงมาด้านล่าง เพื่อรองไว้จากนั้นจะนำไปใส่ในส่วนของกาละมังที่มีน้ำ เพื่อให้มันไม่สามารถที่จะลอยได้ 

   ครั้งแรกที่ไปหาและเป็นครั้งเดียวเลย ไม่ไปอีกแล้ว เพราะว่าต้นมะขามนั้นไม่ค่อยมีเหมือนว่าได้หายไปแล้วโลกเปลี่ยนมีหลายคนมาช่วยในการกิน และนำไปขาย แต่ว่าหากว่าเรานั้นชอบนั่งเคี้ยวนั้นมีประโยชน์อย่างมากเลย 

   สีนั้นจะต้องเป็นสีน้ำตาลเข้มหากว่าตัวไหนไข่เต็มท้องนั้น อร่อยตัวนั้นจะไม่ค่อยใหญ่ เรานั้นนำมาคั่วใส่กับน้ำปลา หายากมากในร้านหรือว่างานของแม่ค้าที่ขายทอดแมง จะไม่ค่อยเห็นเจ้าแมงข้าวคั่ว แต่กินแล้วอร่อย เหมาะสมกับการเป็นกับแกล้ม

  ครั้งนั้นที่ไปหานั้นเรากลับมาอีกทีคือเกือบเที่ยงคืนจากที่จะนอนนั้นต้องมานั่งเลือกแทงสำหรับคั่วเอาแมงที่ไม่สามารถในการกินได้นั้นออก อร่อยอย่างที่เห็น รสชาตินั้นเปลี่ยนแปลงมุมมองเป็น ให้สื่อสารอย่างมุ่งเน้นในสิ่งที่มีในท้องถิ่น 

  หากว่าเดินผ่านแล้วเจออย่าลืมลองชิม แล้วเรานั้นจะติดใจและบอกว่า แบบนี้ลองชิมตั้งนานแล้วแน่นอน เรื่องราวต่างไป นั้นสามารถจะสื่อสารไปยังในส่วนของทุกอย่างหากว่าเราไม่มีการเติมชื่อ หากต้องการจะบอกเราเองก็บอกไม่ได้ว่ามันคือสิ่งไหน ควรเรียกว่าอะไร ตามลักษณะที่มันจะเป็นอร่อยหลากหลายความชอบที่แตกต่างและไม่เสมอกัน หากว่าเราไม่ชอบคนอื่นชอบเราเองก็ลองชิมดูให้รู้เท่านั้นเอง