"เจอทุกวัน แต่ไม่เคยรู้... เบื้องหลังเสียง 'ติ๊ก ต๊อก' ในบ้านเก่า คือคำสาปจาก 'นาฬิกาตาย'!"

     บ้านไม้เก่าหลังนี้ ผมอยู่มาตั้งแต่เด็ก เสียง

"ติ๊ก ต๊อก" จากนาฬิกาตายที่ไม่มีถ่าน คือสิ่งที่ผมได้ยินทุกคืน ผมคิดว่ามันเป็นแค่เสียงหลอนๆ

จากความเงียบ จนกระทั้งคืนที่ผมตัดสินใจ "ซ่อมมัน" .... ผมถึงได้รู้ว่าบางครั้ง 'ความเงียบ' 

ก็ดีกว่า 'เสียง' ที่คุณไม่อยากได้ยิน

สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อ "เก่ง" ครับ ตอนนี้ผมอายุ 30 กว่าๆ แล้ว และผมยังคงอาศัยอยู่ในบ้านไม้เก่าหลังเล็กๆ ที่ผมเกิดมา บ้านหลังนี้อายุเกือบ 70 ปีแล้วครับ ทุกมุมมีเรื่องราว ทุกซอกหลืบมีกลิ่นอายของอดีต และทุกคืน... ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

เสียงนั้นคือ "ติ๊ก ต๊อก" ครับ ไม่ใช่เสียงจากนาฬิกาปลุกข้างเตียง ไม่ใช่เสียงเข็มวินาทีจากนาฬิกาแขวนผนัง แต่เป็นเสียงที่ดังมาจาก "นาฬิกาตั้งพื้นโบราณ" ที่ตั้งอยู่ตรงโถงทางเดินชั้นล่าง นาฬิกาเรือนนั้นเป็นของทวดของผม มันสูงเกือบ 2 เมตร ตัวเรือนเป็นไม้เนื้อแข็งสีเข้ม หน้าปัดเป็นทองเหลืองเก่าๆ และมัน "ตาย" มานานแล้ว

ผมจำได้ว่าตั้งแต่เด็ก นาฬิกาเรือนนี้ไม่เคยเดิน ไม่เคยมีถ่าน ไม่เคยมีใครไขลาน แต่มันกลับส่งเสียง "ติ๊ก ต๊อก" เบาๆ ในความเงียบของตอนกลางคืน ผมเคยถามพ่อ พ่อบอกว่า "มันเป็นแค่นาฬิกาเก่า เสียงไม้มันลั่นเองน่ะลูก" ผมก็เชื่อมาตลอด คิดว่าตัวเองคงหูฝาดไปเอง... จนกระทั่งคืนนั้นแหละ

คืนนั้นฝนตกหนัก ไฟดับทั้งหมู่บ้าน บรรยากาศเงียบสงัดกว่าปกติจนน่าขนลุก ผมนอนไม่หลับ เลยเดินลงมาหาน้ำดื่มข้างล่าง ทันทีที่ผมก้าวลงบันไดขั้นสุดท้าย เสียง "ติ๊ก ต๊อก" ก็ดังขึ้นมาชัดเจนกว่าทุกครั้ง มันไม่ใช่แค่เสียงแผ่วๆ อีกต่อไป แต่มันเหมือนมีใครมาเคาะไม้เบาๆ เป็นจังหวะจากด้านในนาฬิกา

ผมยืนนิ่ง จ้องมองนาฬิกาเรือนนั้น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วร่าง ผมพยายามหาเหตุผล แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ตอนนั้นเองที่ความสงสัยมันพุ่งขึ้นสุดขีด "มันต้องมีอะไรแน่ๆ"

ผมเปิดไฟฉายมือถือส่องไปที่หน้าปัดของนาฬิกา มันหยุดนิ่งอยู่ที่เวลา "ตีสามสิบนาที" ผมจำได้ว่ามันหยุดอยู่ที่เวลานี้เสมอมา... หรือเปล่า? ทันใดนั้น เสียง "ติ๊ก ต๊อก" ก็หยุดไปพร้อมกับที่ผมเอื้อมมือไปแตะตัวเรือน ผมชักมือกลับแทบไม่ทัน ใจเต้นระรัว

คืนนั้นผมกลับไปนอนไม่ได้เลย ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับนาฬิกาเก่าๆ ผมพบว่านาฬิกาแบบนี้บางเรือนมีกลไกซับซ้อนที่เก็บพลังงานไว้ได้นาน แม้ถ่านจะหมด หรือบางทีมันอาจจะเป็นแค่เสียงไม้ขยับตัวตามอุณหภูมิ แต่ในใจลึกๆ ผมรู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตัดสินใจทำสิ่งที่พ่อเคยห้าม นั่นคือการ "เปิดฝาหลัง" ของนาฬิกา ผมใช้ไขควงค่อยๆ งัดแผ่นไม้ด้านหลังออกอย่างระมัดระวัง สิ่งที่ผมเห็นข้างในคือกลไกโลหะที่ซับซ้อนและมีฝุ่นจับหนาเตอะ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือมี "ผ้าผืนเล็กๆ สีเหลืองเก่าๆ" พันอยู่รอบแกนกลางของกลไกนั้น

ผมดึงผ้าออกมาอย่างเบามือ มันเป็นผ้าเช็ดหน้าเก่าๆ ที่มีรอยเย็บปักเป็นตัวอักษร "ม.ล. พรพิมล" พร้อมด้วยวันที่ "28 ธันวาคม 2490" ผมจำได้ทันที นี่คือชื่อของ "คุณทวดพรพิมล" เจ้าของบ้านคนแรก! และวันที่นั้นเป็นวันเดียวกับที่ทวดเสียชีวิต!

ขนผมลุกซู่ไปทั้งตัว ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีผ้าผืนนี้อยู่ในนาฬิกา! ผมพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่ามันอาจจะเป็นแค่ของที่คุณทวดเก็บไว้เฉยๆ แต่แล้วผมก็นึกถึงเรื่องเล่าที่คุณย่าเคยเล่าให้ฟังตอนเด็กๆ ว่าคุณทวดเป็นคนรักนาฬิกาเรือนนี้มาก ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง และเสียชีวิตไปพร้อมกับความผูกพันบางอย่างที่ไม่อาจตัดขาดได้

ผมเก็บผ้าผืนนั้นไว้ และตัดสินใจ "ซ่อมนาฬิกา" ครับ ผมใช้เวลาทั้งวันทำความสะอาดกลไก หยดน้ำมันหล่อลื่น ซื้อถ่านก้อนใหญ่มาใส่ ผมอยากพิสูจน์ว่าเสียง "ติ๊ก ต๊อก" นั้นเป็นแค่เรื่องของกลไกเก่าๆ หรือไม่

พอตกกลางคืน ผมใส่ถ่านและไขลานนาฬิกาอย่างเบามือ ทันใดนั้น "กริ๊ง!" เสียงกระดิ่งเล็กๆ ก็ดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่านาฬิกาเริ่มทำงาน เข็มนาฬิกาเริ่มเดินช้าๆ และเสียง "ติ๊ก ต๊อก" ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นจังหวะปกติของนาฬิกาเดิน

ผมยิ้มด้วยความโล่งใจ "เป็นไงล่ะ! ที่แท้ก็แค่กลไกพัง" ผมคิดอย่างนั้น ก่อนที่ผมจะสังเกตเห็นบางอย่าง... "เข็มนาฬิกาชี้ไปที่ตีสามสิบนาที" และหยุดนิ่ง! เหมือนกับที่มันเคยหยุดมาตลอดหลายสิบปี!

ใจผมเริ่มไม่ดี เสียง "ติ๊ก ต๊อก" ดังขึ้นเรื่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ จนมันไม่ใช่เสียงจากกลไกอีกต่อไป แต่มันเป็นเหมือน "เสียงกระซิบ" ที่ดังขึ้นพร้อมๆ กับลมเย็นๆ ที่พัดผ่านเข้ามาจากหน้าต่างที่ปิดสนิท ผมได้ยินเสียงแผ่วๆ เหมือนมีใครกำลังร้องไห้ และเสียงนั้นมันมาจาก "ภายในนาฬิกา"!

ผมรีบถอดถ่านออกทันที เสียง "ติ๊ก ต๊อก" หยุดลง และเสียงกระซิบก็เงียบหายไปพร้อมกับความรู้สึกเย็นยะเยือก ผมโยนถ่านทิ้ง และปิดฝาหลังนาฬิกาอย่างแน่นหนา

คืนนั้นผมนอนไม่หลับอีกเลย ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงห้ามแตะต้องนาฬิกาเรือนนี้ บางทีเสียง "ติ๊ก ต๊อก" ที่ดังขึ้นมาในตอนกลางคืน มันไม่ใช่แค่เสียงไม้ลั่น ไม่ใช่กลไกที่พัง แต่เป็น "เสียงแห่งความคิดถึง" หรือ "ความผูกพัน" ของคุณทวดที่ยังคงวนเวียนอยู่กับของรักของหวง

ทุกวันนี้นาฬิกาเรือนนั้นยังคงตั้งอยู่ที่เดิมครับ ผมไม่กล้าแตะต้องมันอีกเลย ทุกคืนผมก็ยังคงได้ยินเสียง "ติ๊ก ต๊อก" เบาๆ ในความมืด แต่คราวนี้ผมไม่ได้กลัวแล้วครับ ผมแค่คิดว่า... คุณทวดคงกำลัง "บอกเวลา" ให้ผมรู้ว่าท่านยังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ไปไหน

คุณเชื่อเรื่องแบบนี้ไหมครับ? บางครั้งสิ่งที่เราคิดว่าตายไปแล้ว อาจจะยังคง "มีชีวิต" อยู่ในความทรงจำ... หรืออาจจะใน "เสียง" ที่เราได้ยินทุกคืน ก็เป็นได้