เกือบวางไมค์กลางทางชีวิต! “แหม่ม ธิติมา” เปิดใจหมดไฟ 2 ปีเต็ม เครียดหนักจนต้องพบจิตแพทย์ ลั่นยังไม่ยอมให้ละครตายไปกับยุค

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านข่าวหนึ่งแล้วรู้สึกสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะเป็นเรื่องของคนที่อยู่ในวงการบันเทิงมาทั้งชีวิต แต่กลับต้องมานั่งตั้งคำถามกับตัวเองว่า “จะไปต่อ หรือพอแค่นี้”

คนคนนั้นคือ แหม่ม ธิติมา สังขพิทักษ์ นักแสดงและผู้จัดมากประสบการณ์ที่หลายคนคุ้นหน้าคุ้นตากันดี

เจ้าตัวยอมรับตรง ๆ ว่า ช่วง 2 ปีที่ผ่านมาแทบไม่มีงานละครเลย ไม่ใช่เพราะต้นสังกัดอย่าง ช่อง 3 ทอดทิ้ง แต่เป็นเพราะตัวเอง “หาเรื่องไม่เจอ หาไฟไม่เจอ” ไม่มั่นใจว่าถ้าทำออกไปแล้ว คนดูจะยังอยากดูไหม

คำพูดแบบนี้ ฟังแล้วมันจุกอยู่ในอก คนที่เคยทำงานมาตลอดเกือบ 40 ปี พอวันหนึ่งต้องหยุดแบบไม่ทันตั้งตัว มันเหมือนโลกเงียบลงทันที

แหม่มบอกว่า ช่วงนั้นถึงขั้นคิดจะหาอาชีพที่สอง ทำขนม เรียนคอร์สต่าง ๆ เย็บปักถักร้อย ลองทุกอย่างเพื่อจะหาทางรอดให้ตัวเอง เพราะในหัวมีคำถามตลอดว่า “ถ้าไม่ทำละครแล้ว จะทำอะไร”

ที่สะเทือนใจกว่านั้นคือ ความเครียดสะสมจนต้องไปปรึกษาจิตแพทย์ ไม่ใช่เพราะป่วยหนัก แต่เพราะไม่อยากปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความว่างเปล่า คนเคยทำงานตลอดชีวิต พออยู่บ้านเงียบ ๆ บางวันแทบไม่ได้พูดกับใคร เสียงยังแหบเพราะไม่ได้ใช้

อ่านแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ชีวิตคนเรา ไม่ว่าอยู่จุดไหน ก็มีวันที่อ่อนแรงได้ทั้งนั้น

วันนี้แหม่มหวนกลับมารับงานเบื้องหลังอีกครั้งในฐานะผู้ควบคุมการผลิตซีรีส์เรื่องใหม่ ถือเป็นการทดลองทำงานกับทีมรุ่นใหม่ เด็กรุ่นใหม่ ที่ความคิด วิธีทำงาน และรสนิยมแตกต่างจากยุคของตัวเองโดยสิ้นเชิง เจ้าตัวยอมรับว่า “กลัว” และ “กดดัน” มาก เพราะฟีดแบ็กยุคนี้เร็วและแรง อ่านคอมเมนต์แล้วเจ็บ แต่ก็ต้องอ่าน เพราะอยากรู้ว่าพลาดตรงไหน

ประโยคหนึ่งที่ผู้เขียนอ่านแล้วสะเทือนใจคือ ความกลัวว่าละครไทยจะค่อย ๆ เลือนหายไปเหมือนลิเกในวันวาน วงการที่เคยยิ่งใหญ่ อาจค่อย ๆ ถูกกระแสใหม่กลืนกิน ถ้าไม่ปรับตัว

แหม่มเองก็พูดติดตลกว่า บางประโยคที่เคยสอนลูกว่า “คิดเอง ทำเอง แม่ไม่ได้อยู่กับลูกตลอดชีวิต” วันนี้ลูกก็ย้อนกลับมาบอกแม่ว่า “แม่ก็คิดเองทำเองบ้างสิ” ฟังแล้วทั้งขำทั้งเจ็บในคราวเดียวกัน

แต่สิ่งที่น่าชื่นชมคือ แม้จะหมดไฟ เครียด และตั้งคำถามกับตัวเองมากมาย เธอก็ยังเลือก “กลับมา” ยังเลือกสู้ ยังเลือกปรับตัวกับเด็กรุ่นใหม่ แทนที่จะยอมแพ้

ชีวิตคนเรา บางช่วงอาจต้องหยุดตั้งหลัก บางช่วงอาจต้องไปหาหมอ ไปคุย ไปยอมรับว่าตัวเองไม่ไหว แต่นั่นไม่ได้แปลว่าอ่อนแอ มันแปลว่าเรายังอยากรักษาตัวเองไว้

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ข่าวบันเทิงธรรมดา แต่เป็นบทสะท้อนของคนทำงานยุคเปลี่ยนผ่าน ว่าไม่มีใครแข็งแรงตลอดเวลา และไม่มีใครแก่เกินจะเริ่มใหม่

ไฟอาจมอดลงได้

แต่ถ้ายังมีใจจะจุดมันอีกครั้ง

แสงมันก็ยังกลับมาได้เสมอ