มะเขือเทศบ้าน "รสชาติที่แตกต่างเปรี้ยวหอม" นำมาใส่ส้มตำอร่อยต้องลองสักสองสามลูกเท่านั้นพอดีอร่อย

หากว่าเรานั้นจะเล่าถึงในส่วนของเรื่องราว ประสานส่งไปถึงข่าวสารที่ได้มองถึง 

แม้จะบอกว่าเจ้ามะเขือเทศนั้นคือพืชยืนต้น  แต่ก็ทำได้ด้วยการขึ้นหิ้งเสมอสีแดงฉ่ำหอมกรุ่น

ใบสีเขียวนั้นเล็กและน่ามอง มะเขือเทศนั้นจะมีสองรสชาติที่แตกต่างอร่อยทานได้ด้วยการตำส้ม

    ทุกครั้งที่เรานั้นกลับบ้าน สิ่งที่เรานั้นต้องประสานกันคือ มะเขือเทศที่อร่อย  อร่อยน่าทานอย่างมาก ใบของมันนั้นอาจจะเล็กแต่ว่าลูกของมะเขือเทศแบบนี้นั้นอาจจะไม่ใหญ่มากเท่าไหร่ และทุกครั้งที่เรานั้นพยายามมอง มองเห็นในรสชาติของการที่มะเขือเทศนั้นสุก อาจจะไม่สุดเหมือนกันกับมะเขือเทศราชินี แต่ว่าไม่ได้อร่อยน้อยกว่า  แต่ก่อนนั้นเราอาจจะบอกว่ามะเขือเทศนั้นอร่อยสามารถที่จะทานแทนในส่วนของอาหารได้เลย 

   วันหนึ่งนั้นจะต้องไปซื้อในตลาดหรือว่าหากว่าสวนของน้านั้นสุก  เราเองเดินเข้าไปทานได้อย่างอร่อย ไม่ได้มีกลิ่น แต่พอเรานั้นโตขึ้นจากการที่ชอบทานกลับกลายเป็นไม่เอาแล้วเหมือนว่าจะมีรสชาติที่เลี่ยนไปหน่อย ไม่มีใครนั้นจะชอบสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้นตลอดไป  อยู่ที่ว่าช่วงเวลาหรือว่าระยะเวลานั้นชอบหรือไม่เท่านั้นเอง หากว่าเรานั้นบอกว่าต้นของมะเขือเทศในบ้านเรานั้นต้นเล็ก แต่พอเรานั้นไปดูในส่วนของต่างประเทศอย่างในเกาหลีนั้น มะเขือเทศค่อนข้างที่จะสูงและในเวลาที่เก็บนั้นจะต้องลงไปในส่วนของด้านล่างเพื่อยื่นมือนั้นขึ้นไปเก็บทีละลูก 

    งานบางอย่างนั้นเราไม่สามารถที่จะเลือกได้ แต่เพื่อสิ่งที่ตอบแทนแล้วนั้นจะยังคงความดีงามตลอด หากว่าเรานั้นตั้งใจที่จะทำไม่เกี่ยงงาน งานที่ว่านั้นจะยินดีให้เรานั้นเสมอ มีความสุขในการทำงานนั้นเป็นเรื่องที่ดี  ตอนนั้นเราเองเคยบอกกับคนที่เรานั้นรู้จักไม่ว่าเรานั้นจะทำอะไร สิ่งที่สำคัญนั้นเราจะต้องมีความรับผิดชอบมาเป็นอันดับหนึ่งก่อน หากว่าเรานั้นไม่มีเรื่องราวหรือว่าต้นทางที่เหมาะสมจะยากมาก ไม่ได้อะไรเลยหากว่าเรานั้นไม่ทำเอง 

   การเก็บผลของมะเขือเทศก็ตาม เจ้านายหรือว่านายจ้างนั้นจะดูในส่วนของผลที่เรานั้นเก็บมากกว่าช่วงเวลา เพราะว่าไม่ได้มีเพียงเราเท่านั้นที่ทำงานมีมากกว่าเสมอ  หากว่าช้าหรือว่าอู้งาน อาจจะต้องยอมในการที่จะถูกหักกับรายรับ สีสันที่แตกต่างบนต้นนั้นทำให้เราสามารถบอกตามหลักฐานได้ เวลาที่ทำงานอะไรก็ตามต้องมีความรับผิดชอบ และอย่าเห็นประโยชน์ส่วนตนมากกกว่า หรือที่เรานั้นเรียกว่าเห็นแก่ตัวนั่นเอง