"ไม่มีสัจจะในสนามรบ" หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ยอมรับในความจริงคนหนึ่งคนกับการสูญเสียที่นับความเสียหายไม่ได้

หากว่าไม่เคยได้ในความสัจจริง 

คนหลายคนต่างนิ่งและสงสัย 

หากชีวิตหลายคนนั้นไม่เป็นไปตามที่ตั้งไว้ 

สุดท้ายแห่งชัยต้องทิ้งร่างใครที่หวงแหน

หนึ่งชีวิตจนรับถึงห้าสิบ ไม่ได้น้อยนิดและน่าส่งสาร กับความรักและสืบสานในทุกคำนาน

ก่อนที่พระอาทิตย์จะสิ้นแสงสิ้นทางลงในกาลใด

    สิ่งที่เป็นความจริง สิ่งที่ใช่ บางครั้งมันก็ยากจะเข้าใจได้ตลอด มีคนหลายคนบอกเราว่า แน่นอนสิ้งที่ได้มาคือสิ่งที่ต้องแลก แต่ทำไมคนที่สั่งการกลับไม่ไปรบลงสนามเสียเอง ปล่อยให้ทหารชั้นผู้น้อยที่ประสบการณ์เพียงไม่กี่ปีต้องไปในสนามที่เป็นความจริง ความจริงคือสิ่งที่เราเห็น

  หลายชควิตกับหยดน้ำตา เสียงร่ำไห้ของคนที่สูญเสียโดยรู้ว่าไม่มีทางได้กลับคืนมา แม้ว่าจะได้รับการเยียวยา แต่คงไม่มีทางเต็มใจและยอมรับ ก่อนหน้านั้นเราเองไม่ได้ชอบในการที่จะรบกันแต่หากว่าเพราะเพียงคนไม่กี่คนที่ขัดต่อผลประโยชน์ จนทำให้มีคนตัวน้อยในตำแหน่งต้องพลัดพรากแต่เพราะหน้าที่ของเขาก็ส่วนหนึ่ง 

   พอกลับมาฟังในส่วนของการกระทำนักการเมือง หรือผู้นำที่กระหายในสงคราม พยายามสร้างสถานการณ์จนนำมาในแนวของการ รบแบบทันสมัย ทำให้เห็นในส่วนของอนุภาค ความตั้งใจ และเสนอได้ก่อนหน้านั้นเราคิดว่าคงไม่ขนาดนั้นแต่สุดท้ายแล้วตามที่คาดหนักขึ้นและแน่นอนเสมอเหมือน ชีวิตที่คิดได้แต่อาจจะหมายได้เท่าที่ฝันได้อย่างแน่นอน 

   ใครจะบอกว่าการรบนั้นคือสิ่งที่ไม่ไร้ประโยชน์ในทางความคิด การที่จะต้องสูญเสียคนนับหมื่นประเทศต้องตกอยู่ในคำว่าหลบหนีจะยั่งยืนกว่าหรือไม่นั้นยาก แต่เมื่อเห็นแล้วสิ่งที่นำมาและขาดหายจะยังคงอยู่ได้เสมอ มองความสุขความสะใจแต่มากไปด้วย เลือดที่นองแผ่นดิน ขาที่ต้องขาดสิ้นไปมากกว่าหลายอย่าง เสมอเหมือนในคุณค่าตามที่ตนเองนั้นประสงค์ ในทุกการเดินทางอย่างไม่มีวันได้ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่ได้ทำงานทำการสร้างอาชีพอะไร  

   จะต้องให้มีอีกกี่ชีวิต หากเพราะว่าคนคนเดียวที่ไม่ยอม การอยู่ในที่ของคนอื่นนั้นจนกลายเป็นที่ของตนเอง โดยที่ไม่รับรู้เลยว่าเขานั้นต้องรับภาระอะไรในการครอบครองที่ และเหมือนว่าอยู่ไปจนชั่วลูกชั่วหลาน จนคิดว่าคือบ้านตนเองทั้งที่คือแผ่นดินของคนอื่น ที่ให้เข้ามาหลบภัย อย่างนี้ไม่น่าใช่เพื่อนบ้านแล้ว เพื่อที่ไม่ควรนำพาควรออกห่างกันให้มากขึ้น