ใบยานางคือส่วนประกอบของอาหารที่แม่ทำเกือบทุกอย่าง"อ่อมบอน อ๋อมหวาย"

นำมาขยี้หรือปั่นเพื่อเป็นวัตถีดิบ

หรือว่ามากกว่าคือหยิบมาทานด้วยการขยี้ 

ทำได้ทั้งอาหารคาวอาหารหวานประสานชี

ดื่มเพื่อที่จะล้างพิษในร่างกายที่หมายสิ่งดีงาม

แม้ว่าจะค่อนข้างพะอืดพะอมหน่อยแต่ต้องลอง 

   ไม่มีใครสื่อสารตามที่ต้องเห็นและเข้าใจในสิ่งที่เหมือนสิ่งที่เป็นในหลากหลาย ความเข้าใจมากกว่าที่จะสื่อสารประจำกาย สีสันในส่วนของน้ำนั้นไม่ได้เขียวสดใสเกินจำเป็น เรานั้นละเว้นในการทานอย่างที่ชอบประกอบทุกเหตุการณ์

   วันนี้เรานั้นจะมานิยมในส่วนของอาหารการกินที่มากกว่าที่เรานั้นคิด ก่อนหน้านั้นเราจะกินอาหารก่อนเสมอ อาหารที่ว่าคือใบน่านางที่มีในส่วนของสีสันที่แตกต่างคือสีเข้ม เขียวดำปี๋กันเลย นำมาขยี้และทำให้เกิดความเข้มข้น มากที่สุดเขียวกว่าสิ่งไหน จริงแล้วเราต้องเอาให้ข้น นำมาตวงให้สะอาดมากที่สุด จากนั้นก็ทานเข้าเป็นอาหารของความสุข 

  หากเรานั้นถามถึงความอร่อย ใบของย่านางนั้นจะค่อนข้างที่จะเข้มอร่อยต้องมีความมั่นใจในการทาน ดีแน่นอนเกี่ยวกับสุขภาพ และดีกว่านั้นคือรสชาติอาจจะต้องปรับปรุงหน่อย บางคนไม่ค่อยชอบที่จะทานในส่วนของน้ำที่มีรสจืด หนืดและเหม็นเขียว  วิธีการคือต้องนำน้ำนั้นมาผสมกับน้ำเล็กน้อยเพื่อที่จะลดในส่วนของความเข้มนั้นออกไปบ้าง 

   ใบที่ใหญ่ใบที่กว้างอร่อยกว่านั้นจะยังคงมีความอร่อยมากขึ้นหน่อย การขยี้นั้นจะได้ในส่วนของน้ำที่อร่อยมากกว่า เพราะหากว่าเรานั้นปั่นละเอียดก็จริง แต่สีเขียวนั้นยังไม่ออกเต็มที่มากเท่าไดนัก ลองมาขยี้แล้วเราจะเห็นความอร่อยของมันอย่างแท้จริง 

   ย่านางเป็นใบที่อยู่สูงมากหากว่าเรานั้นปลูกรากของมันจะหยั่งลงไปยังดินจากนั้นจะเลื้อยขึ้นมาอย่างดี เลื้อยไปตามต้นไม้ต้นอื่นด้วยเครือที่ยาวเต็มที่ จะยิ่งทำให้คนที่ทานนั้นมั่นใจ ในความปลอดภัยจากการฉี่ของสัตว์หลายๆ อย่าง อย่างเช่นเจ้าสุนัข การหยิบมาทานนั้นยังเหมาะสมและคู่กันได้ตลอด 

   ไม่เหมาะสมที่จะทำให้ดี แต่เหมาะสมทานแต่พอดี ไม่ทานเข้มเกินไปผสมน้ำเปล่าเล็กน้อยเพื่อความฝืดในการทานคอของเรานั้นจะลื่นสบายเบา อร่อยกว่าที่เรานั้นทาน เพราะอาหารคิอสิ่งที่นำมาให้ร่างกาย แต่หากว่าร่างกายไม่ชอบก็ยากต่อในทุกอย่างทันที การฝึกนิสัยของตนเองนั้นง่อยต่อมุมมองที่สร้างขึ้นมาหลายเท่า อย่ายอมกับสิ่งที่มากดว่า