แอบรักคนที่นั่งข้างหลัง จนต้องแกล้งลืมหันไปมอง

ตั้งแต่วันแรกที่ครูจับสลับที่นั่ง

ฉันก็รู้ทันทีว่าเทอมนี้จะไม่ปกติ

เขาได้นั่ง “ข้างหลัง” ฉัน

ไม่ใช่ใกล้แบบจับมือ

แต่ใกล้แบบได้ยินเสียงถอนหายใจ

ได้ยินเสียงเปิดสมุด

และได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังเกินไปทุกครั้งที่เขาขยับตัว

ครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อฉัน

ไม่ใช่ด้วยเสียงดัง

แต่เป็นเสียงเบา ๆ ใกล้หู

“เธอ…ขอยางลบหน่อยได้ไหม”

ฉันหันไปช้า ๆ

ช้าจนรู้สึกได้ถึงสายตาเขา

มือสั่นจนแทบจับยางลบไม่อยู่

“อ…เอาไปเลย”

ฉันพูดสั้นมาก กลัวว่าถ้าพูดนานกว่านี้ เสียงจะสั่นจนเขาจับได้

ปลายนิ้วเราแตะกันแค่เสี้ยววินาที แต่หัวใจฉันเหมือนหยุดไปทั้งคาบ

หลังจากวันนั้น เขาก็เริ่มยืมของฉันบ่อยขึ้น

ปากกา ดินสอ ยางลบ และบางครั้ง ก็ยืมคำอธิบายการบ้าน

เวลาครูกำลังสอน เขาจะโน้มตัวมาถาม

“ข้อนี้ทำยังไงนะ” ฉันพยายามตั้งใจอธิบาย

ทั้งที่สมองว่างเปล่า รู้แค่ว่าเขาอยู่ใกล้มาก

ใกล้จนได้กลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากเสื้อเชิ้ตนักเรียนของเขา

วันหนึ่งฝนตกหนัก ฉันลืมเอาร่มมา ฝนดันตกหนักซะได้ แต่เหมือนจะรู้สึกว่ามีใครอยู่ด้านหลัง และใช่เขาอีกแล้ว เขามองฟ้า แล้วหันมองฉัน แล้วพูดเหมือนไม่คิดอะไร

“กลับด้วยกันไหม เรามีร่มคันเดียว”

ฉันพยักหน้าเร็วเกินไป เร็วเกินกว่าจะซ่อนรอยยิ้มได้ ระหว่างเดิน ไหล่เราเกือบชนกันตลอดทาง ฉันเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว

หวังให้ระยะทางโรงเรียนถึงป้ายรถเมล์ยาวขึ้นอีกนิด

ก่อนแยกกัน เขาพูดว่า

“อยู่กับเธอแล้ว…มันสบายดีนะ”

คืนนั้นฉันนอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะคิดมาก

แต่เพราะประโยคนั้นวนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ

เราไม่เคยจับมือ ไม่เคยบอกรัก

ไม่เคยเป็นอะไรมากกว่าเพื่อน

แต่แอบรักครั้งนี้ ทำให้ทุกวันธรรมดา

กลายเป็นวันที่หัวใจเต้นแรงเสมอ

และถ้าวันหนึ่งเขาเผลอหันมายิ้มให้

ฉันก็คงต้องแกล้งก้มหน้า

เพราะกลัวว่า เขาจะเห็นว่าฉันชอบเขามากแค่ไหน 💕✨