เพียงมีส่วนของผ้าที่ห่อหุ้มร่างกายและร่างกายนั้นยังคงอยู่สัตว์เลี้ยงของคุณยาย

หากมองเหล่านี้คือความทุกข์  มอบความสุขสีสันที่สวยงามประสานเสมอ

มีในส่วนที่ร่างกายนั้นคงอยู่แต่เนินดี รองเท้านั้นต่างไม่มีสวยงามตระการใจ 

ยายคงอยู่อยู่คงกับสัตว์เลี้ยง มองดังเช่นเสื้อผ้าที่สวมใส่ 

ผ้าที่เก่าบางมองแล้วผ่านการใช้งานมาเนิ่นดี  ไร้สีสันไม่สามารถต้านหนาวได้สบายตัว 

    หนึ่งในเรื่องราวที่ผ่านมาเสมอใจ ไม่ว่าวันไหนต้องทำงานอย่างหนักหนา ยายคนหนึ่งเดินถือของตามที่ได้มา ยายพยายามจะเดินหน้าเพื่อทำให้การเวลาทำอะไรไม่ได้เลย  เราอาจจะมองว่าคนที่ทำงานหนักนั้นเขาไม่มีความสุข แต่เปล่าเลยสำหรับยาย  เคยได้ยินเหมือนกัน หากว่าต้องการที่จะให้หยุดทั้งหมดนั้น ยายจะต้องหลีกหนีในส่วนที่เรียกว่าความหวือหว๋า  

   ยายบอกว่าหากว่าให้ยายนั้นใส่ในส่วนของเสื้อผ้าที่สวยงาม และหลากหลายเส้นทาง  ยายจะเล่าว่า ตอนนั้นบ้านเรือนของยายนั้นมีความสวยงามและพัฒนาอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีเส้นทางไหน  

    ด้วยความที่ตนเองนั้นเป็นคนที่ชอบสงสารคน เมื่อเห็นคนอื่นนั้นได้รับความลำบากเรานั้นจะพยายามมองว่าเรานั้นจะช่วยเขานั้นอย่างไร แต่หากว่าต้องให้ช่วยในส่วนของทรัพย์นั้นอาจจะยาก แต่หากว่าจะช่วยทำงานหรือว่าช่วยให้กำลังใจนั้นมีให้เสมอ เท้าที่มีสีหม่นขาวและแตกไม่เคยได้สัมผัสในส่วนของรองเท้านั้น อาจจะเพราะว่ายายนั้นไม่ยอมใส่เพราะว่ากลัวในการหกล้มในเวลาที่มีการเดิน 

    วาสนาและการเกิดของเรานั้นไม่เท่ากัน  หากว่าจะให้เหมือนกันทั้งหมดจะไม่มีคำว่าดิ้นรน ความสุขและความทุกข์นั้นก็ย่อมแตกต่างกันไป บางคนนั้นอาจจะบอกว่า เพียงในส่วนของเรานั้นได้มีในที่หลบฝนไม่ต้องกังวลเมื่อมีแดดมา เท่านั้นก็พอแล้ว หากว่าบ้านนั้นจะแข็งแรง ไม่ต้องทำในทีเดียว พยายามที่จะสร้างเรื่อยๆ แต่ว่าไม่หยุดเท่านั้นเอง 

   เหมือนบ้านหลังนี้ที่เรานั้นเดินเพื่อที่จะไปเยี่ยมเยียน มีคนที่อยู่บ้านด้วยกันทั้งหมดสี่คน  แต่ในส่วนของที่นอนนั้นอาจจะไม่เพียงพอ  นอนเรียงกันในแคร่ หากว่าจะเรียกบ้านเรา หรือว่าอาจจะเป็นเตียง ทั้งที่พื้นบ้านนั้นไม่ได้มีอะไร ประตูนั้นก็ไม่ได้ใส่ แต่ว่าชีวิตของครอบครัวนี้ก็ไม่ได้หยุดยังสามารถที่จะเดินหน้าทำงาน และเลี้ยงครอบครัวได้อย่างมีความสุข 

  เชื่อในคำว่า ความสุขนั้นอยู่ที่ตัวเรา ตัวเรามีความสุข นอกนั้นคงไม่ต้องถามแล้ว  ในเมืองอาจจะมีความสุขในการที่ได้ใส่เสื้อผ้าที่สวยงาม แต่งตัวเพื่ออวด สุดท้ายแล้วได้อะไรในความงาม สิ้นลมหายใจคนส่วนมากหรือแม้แต่คนที่บอกว่ารักเราก็ย่อมไม่สนใจอย่างแน่นอน เพราะว่าเมื่อสิ้นลมหายใจไม่นานกลิ่นกาย เหม็นเน่านั้นก็จะออกมา เท่านั้นเองชีวิตที่บอกว่าดีเลิศ แท้ที่สุดแล้วก็ไม่มีอะไรมายืนยันความเป็นอมตะ