“ล็อบสเตอร์” ที่เรามักเห็นอยู่ในภัตตาคารหรู ราคาแพงๆนั้น แท้จริงแล้วในอดีตเคยเป็นอาหารของนักโทษและคนจนมาก่อน

เมื่อครู่นี้ดิฉันได้อ่านบทความหนึ่งเกี่ยวกับ “ล็อบสเตอร์” ที่ทำให้ต้องหยุดคิดอยู่พักใหญ่เลยค่ะ เพราะไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า เนื้อสัตว์ที่เรามักเห็นอยู่ในภัตตาคารหรู ราคาเป็นพันเป็นหมื่นนั้น แท้จริงแล้ว ในอดีตเคยเป็นเพียง “อาหารของนักโทษและคนจน” มาก่อน

บทความเล่าว่า เมื่อหลายร้อยปีก่อนในอเมริกา ล็อบสเตอร์มีจำนวนมากจนตามชายฝั่งจะพบกองทับทิมแดง ๆ สูงท่วมหัวเข่าหลังเกิดพายุ ชาวบ้านสมัยนั้นถึงขั้นเรียกล็อบสเตอร์ว่าเป็น “แมลงทะเล” คนมีฐานะดีไม่แตะต้องเลย มองว่าเป็นอาหารต่ำต้อย ขณะที่คนยากจนและนักโทษกลับต้องกินจนเบื่อ เพราะมันเป็นโปรตีนที่ราคาถูกและหาได้ง่ายที่สุด

ดิฉันอ่านแล้วแปลกใจมากค่ะ เพราะยังมีบันทึกว่า บ้านเจ้านายบางแห่งถึงกับถูกห้ามไม่ให้เอาล็อบสเตอร์มาเสิร์ฟให้ทาสบ่อยเกินไป เหตุผลคือถือว่า “ทรมาน” เกินไป นึกภาพแล้วรู้สึกไม่น่าเชื่อว่าอาหารที่เรามองว่าโก้หรูทุกวันนี้ เคยถูกใช้เป็นทั้งอาหารนักโทษ ปุ๋ยในสวน หรือแม้แต่เหยื่อล่อปลาเท่านั้นเอง

แต่แล้วสถานะของล็อบสเตอร์ก็เปลี่ยนไปในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เมื่อการขนส่งพัฒนาขึ้น จนสามารถส่งล็อบสเตอร์สดเข้าเมืองใหญ่ได้ รวมถึงการทำอาหารกระป๋องที่ทำให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง พอคนเมือง โดยเฉพาะคนมีฐานะ ได้ลิ้มลองก็ชื่นชอบ จนกลายเป็นเมนูโปรดของกลุ่มคนรวยโดยปริยาย

อีกทั้งจำนวนล็อบสเตอร์ในธรรมชาติก็ลดลง จากการจับมากขึ้นตามความนิยม ทำให้ราคายิ่งพุ่งสูงจนกลายเป็น “อาหารหรู” แบบที่เราเห็นในปัจจุบัน

อ่านจบแล้วทำให้ดิฉันรู้สึกว่า สิ่งที่เราเห็นว่ามีคุณค่าหรือไม่มีคุณค่านั้น บางครั้งก็ขึ้นอยู่กับกาลเวลา สถานที่ และมุมมองของผู้คนในยุคนั้นจริง ๆ ค่ะ ของที่เคยไม่มีราคา วันหนึ่งอาจกลายเป็นของสูงค่าได้โดยไม่รู้ตัว

ใครเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนบ้างไหมคะ ดิฉันเพิ่งทราบวันนี้เองค่ะ ถือเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก เลยอยากนำมาเล่าแบ่งปันกันค่ะ 😊