เด็กหญิงที่โตมากับสุนัข เรื่องจริงสุดพีคของอ็อกซานา มาลายา

วันนี้ผมมีเรื่องราวสุดพีคที่ทั้งสะเทือนใจ ทั้งลุ้น และทั้งน่าทึ่งมาเล่าให้ฟังครับ เป็นเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นในปี 1983 ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของยูเครน เรื่องของเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถูกทอดทิ้งจากครอบครัว แต่กลับได้รับการโอบอุ้มจากฝูงสุนัข และใช้ชีวิตแบบสัตว์ป่ามานานหลายปี

จุดเริ่มต้นของชะตากรรม

“อ็อกซานา มาลายา” ลืมตาดูโลกในครอบครัวที่พ่อแม่ติดสุราอย่างหนัก มีลูกเต็มบ้านแต่ไม่มีใครได้รับการดูแล เด็กหญิงตัวน้อยต้องดิ้นรนหามุมสงบเพื่อขดตัวนอนทุกคืน

จุดพลิกชีวิตเกิดขึ้นเมื่อเธออายุเพียงสามขวบ...

ในคืนที่อากาศหนาวจับใจ พ่อแม่ที่เมามายอาจเผลอ หรือจงใจล็อกลูกสาวทิ้งไว้ข้างนอก เด็กหญิงจึงต้องเผชิญความหนาวอย่างเดียวดาย และในห้วงเวลาที่ไร้ที่พึ่ง สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดก็พาเธอมุ่งหน้าไปยังโรงเลี้ยงสุนัขข้างทุ่งนา

ครอบครัวใหม่ที่ไม่ใช่มนุษย์

ที่นั่นเอง...เธอพบครอบครัวใหม่

ฝูงสุนัขจรจัดรับอ็อกซานาเข้าไปในกลุ่ม มอบทั้งความอบอุ่นและการปกป้องที่เธอไม่เคยได้รับจากพ่อแม่แท้ ๆ เธออาศัยรังของพวกมันเป็นบ้าน และค่อย ๆ ซึมซับวิถีชีวิตแบบสุนัขโดยไม่รู้ตัว

เวลาผ่านไปห้าปี อ็อกซานากลายเป็นส่วนหนึ่งของฝูงจริง ๆ

เธอไม่เดินด้วยสองขาอีกต่อไป แต่ใช้สี่ขา วิ่ง กระโดด และเคลื่อนไหวอย่างว่องไวเหมือนเพื่อนร่วมฝูง เธอเลียน้ำจากพื้น กินอาหารที่สุนัขหาได้ ภาษาพูดของเธอก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงเห่า หอน และคำรามที่เธอใช้สื่อสารกับครอบครัวใหม่ของเธอ

การค้นพบที่ทำให้โลกตะลึง

ในที่สุด ชะตากรรมของอ็อกซานาก็ถูกเปิดเผย เมื่อชาวบ้านคนหนึ่งเห็นเธอในป่า แต่ฝูงสุนัขกลับปกป้องเธออย่างดุร้าย เจ้าหน้าที่ต้องใช้เศษอาหารล่อให้สุนัขถอยออกไป จึงสามารถอุ้มเด็กหญิงวัย 8 ขวบกลับมาได้

อ็อกซานาถูกส่งไปยังบ้านเด็กกำพร้า แต่การกลับมาใช้ชีวิตแบบมนุษย์ไม่ใช่เรื่องง่าย

พฤติกรรมที่ฝังลึก

พฤติกรรมแบบสุนัขฝังลึกจนยากจะแก้ เธอจะเลียตัวเมื่อรู้สึกสกปรก หอบลิ้นเมื่อเหนื่อย และถ้ามีใครยื่นอาหารหรือสิ่งของให้ เธอมักจะซ่อนหรือขุดฝังไว้ และจะขู่หรือกัดทันทีที่รู้สึกว่าถูกคุกคาม

แต่ภายใต้สัญชาตญาณสัตว์ ยังมีสมองเด็กหญิงที่พร้อมเรียนรู้ เธอเริ่มเข้าใจภาษาอีกครั้ง รวบรวมคำศัพท์ได้เป็นร้อยคำ และค่อย ๆ สื่อสารได้

แม้เธอจะเดินสองขาเป็นส่วนใหญ่แล้ว แต่เมื่อไหร่ที่ความโดดเดี่ยวจู่โจม เธอก็ยังเผลอกลับไปคลานสี่ขาเหมือนเดิม

ผลกระทบต่อพัฒนาการ

แม้ได้รับการฟื้นฟูอย่างเข้มข้น ผลจากการเติบโตท่ามกลางสุนัขก็กัดกินพัฒนาการของเธอ ผู้เชี่ยวชาญประเมินว่า อายุทางความคิดของอ็อกซานาเทียบเท่าเด็กเพียง 5-6 ขวบ

เธอต้องใช้ชีวิตในสถานดูแลต่อเนื่องกว่า 2 ทศวรรษ แต่เรื่องราวของเธอไม่ได้ลงเอยอย่างน่าเศร้าเหมือนเด็กที่ถูกทอดทิ้งอีกหลายคน

ชีวิตในวัยผู้ใหญ่

ในการสัมภาษณ์ปี 2013 ตอนที่เธออายุราว 30 อ็อกซานาพูดคุยได้เข้าใจ เธอบอกว่าไม่ชอบให้ใครเรียกเธอว่า “เด็กหญิงหมาป่า” และอยากได้พบแม่กับพี่น้องให้บ่อยขึ้น

มีรายงานว่าอ็อกซานาใช้ชีวิตอย่างสงบในฟาร์มแห่งหนึ่ง ดูแลสัตว์หลากชนิด รวมถึงสุนัขด้วย

ผมว่าเรื่องนี้มันโคตรพีคตรงที่...

• หนึ่งคือ...เด็กหญิงที่ถูกทอดทิ้งกลับหาครอบครัวใหม่จากฝูงสุนัข

• สองคือ...การใช้ชีวิตแบบสัตว์ป่าที่ฝังลึกจนยากจะแก้

• สามคือ...การฟื้นฟูที่แม้ไม่สมบูรณ์ แต่ก็ทำให้เธอกลับมาเป็นมนุษย์ที่มีความหวัง

เรื่องของอ็อกซานา มาลายา เป็นเครื่องเตือนใจว่า “ความรักและการดูแล” คือสิ่งที่เด็กทุกคนต้องการจริง ๆ และเมื่อโลกของมนุษย์ทอดทิ้ง เธอก็ยังได้รับมันจากสัตว์ที่หลายคนมองข้าม

สุดท้ายนี้... บางทีนี่อาจเป็นวิธีที่เธอคืนความรักให้กับสุนัขที่เคยเป็นโล่กำบัง ในคืนที่โลกใบนี้ทอดทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใย