โคตรจริง อยาก "วิ่งลดน้ำหนัก" แต่ "วิ่งแปปเดียวเลิก"

มัน "โคตรจริง" และ "โคตรโดน"

เชื่อไหม...นี่คือปัญหา "คลาสสิก" ที่สุดในโลกของการลดน้ำหนักเลย  คือไอ้เรื่อง "อยากผอม" กับ "การซื้อรองเท้าวิ่ง" น่ะ มันง่าย... แต่ไอ้การ "ลากตัวเอง" ออกไปวิ่งในวันที่ 3... วันที่ 4... วันที่ 5... เนี่ย... ยากกว่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก

หลายคนเป็นเหมือนกัน  วันแรก...ฟิตมาก อัดไป 30 นาที... วันที่สอง...ปวดน่องสิจ้า แต่ก็ยังฝืนไป... พอวันที่สาม... "อืมม...ฝนทำท่าจะตก (ทั้งที่แดดเปรี้ยง)"... "วันนี้งานยุ่ง"... และ... "จบ" รองเท้าวิ่งคู่นั้นก็กลับไปนอนในกล่องตามเดิม...

ทำไมเราถึง "ล้มเหลว" และ "สูตรแก้" แบบที่คน "ไม่มีวินัย" อย่างเราๆ ท่านๆ นี่แหละ... ทำได้จริง

สวัสดีจ้าเพื่อนๆ ชาว PostJungเราขอ "จี้ใจดำ" คนที่กดเข้ามาอ่านกระทู้นี้หน่อย... คือคนที่อยาก "วิ่งลดน้ำหนัก" แต่สุดท้ายก็ "วิ่งแปปเดียวเลิก" ใช่ไหมล่ะ? (ถ้าใช่...เราคือเพื่อนกันคะ 555+) จะ "เล่า" ให้ฟังว่า... ปัญหาของน่ะ มันไม่ใช่ "ความขี้เกียจ" หรือ "การไม่มีวินัย" หรอก แต่ปัญหาคือ...  "เริ่มต้น" ผิด!

"หายนะ" ของวันแรก (ที่เราทำพลาดกันทุกคน)

นึกภาพตามเรานะ... "วันแรก"... เราไฟแรงมาก เราคิดว่าเราคือ "ตูน บอดี้สแลม"... เราเลย "อัด" วิ่งไปเลย 30 นาทีรวด... ผลคืออะไร ...เหนื่อยแทบตาย! หอบแฮ่ก! ปวดเข่า! ปวดน่อง! ...และที่เลวร้ายที่สุดคือ... "มันไม่สนุกเลย"

พอวันที่ 2 เราก็ต้องมาสู้กับ "ความเจ็บปวด" ... พอวันที่ 3 สมองมันก็สั่งการแล้วว่า... "เฮ้ย! ไอ้การวิ่งเนี่ย...มัน = ความทรมาน... เราอย่าไปทำมันอีกเลย"  เห็นไหม... เราไม่ได้ "ไม่มีวินัย" ... แต่ "เริ่มต้นโหดเกินไป" จนสมองมัน "ต่อต้าน"

ถ้าอยาก "วิ่ง" ให้ได้ตลอดรอดฝั่ง... เอานะ

"สัปดาห์แรก... ห้ามวิ่ง!!!"

อ่านไม่ผิด... "ห้ามวิ่ง!" เราจะมาเล่า "แผน" ที่มันได้ผลให้ฟัง

สเต็ปที่ 1  "สร้างนิสัย...ไม่ใช่สร้างกล้ามเนื้อ" (สัปดาห์ที่ 1)

เป้าหมายของสัปดาห์แรก ไม่ใช่ "ผอม" แต่คือการ "สร้างนิสัย"

• ทำอะไร? ให้คุณ "ใส่ชุดวิ่ง" "ใส่รองเท้า" ... แล้ว "เดิน"
• เดินยังไง? "เดินเร็ว" เดินสับๆ แกว่งแขน... 30 นาที... (เปิดเพลงฟังไปด้วยเพลินๆ)
• ทำกี่วัน? ทำไปเลย 3-4 วัน (เช่น จันทร์-พุธ-ศุกร์)
• ผลลัพธ์ เราจะจบ 30 นาทีแบบ "ไม่เหนื่อย" "ไม่เจ็บ" และรู้สึก "เฮ้ย! ก็ทำได้นี่หว่า" ... สมองเราจะ "ชอบ" มันเอง

สเต็ปที่ 2 "สูตรโกง...สลับวิ่ง" (สัปดาห์ที่ 2 เป็นต้นไป)

ทีนี้...พอสมองมันชินกับการ "ออกมาข้างนอก" แล้ว... เราจะเริ่ม "หลอก"  อย่าเพิ่งวิ่งยาวให้ใช้สูตร "สลับ"

• ทำอะไร?
• เริ่มด้วย "เดินเร็ว" วอร์มร่างกาย 5 นาที (เหมือนเดิม)
• ทีนี้... ลอง "วิ่งเหยาะๆ" (จ๊อกกิ้งเบาๆ) ... แค่ 1 นาที (ย้ำ! นาทีเดียวพอ!)
• พอครบ 1 นาที... กลับมา "เดินเร็ว" ... อีก 3 นาที
• แล้วก็ "วิ่งเหยาะๆ" 1 นาที ... "เดิน" 3 นาที
• ทำสลับไปมาแบบนี้ครับ "วิ่ง 1 นาที / เดิน 3 นาที" ... ทำวนไปสัก 5-6 รอบ
• ผลลัพธ์ จะแปลกใจว่า... "อ้าว... วิ่งครบ 30 นาทีแล้วเหรอ?" ... "ทำไมไม่เหนื่อยเท่าวันแรกที่อัดรวดเดียว?" ... เพราะการ "เดิน" มันคือ "Active Recovery"

"วินัย" มันไม่ได้เกิดมา...มัน "ถูกสร้าง"

ที่เล่ามาทั้งหมด... มันคือการ "สร้างวินัย" จาก "ชัยชนะเล็กๆ"

"วินัย" มันไม่ได้เกิดจากการ "ฝืน" ทำสิ่งที่เกลียด... แต่มันเกิดจากการ "ทำซ้ำ" ในสิ่งที่ "พอทนไหว" จนมันกลายเป็น "ความเคยชิน"

1. หยุดอัดหนักตั้งแต่วันแรก (นั่นคือการฆ่าตัวตาย)
2. สัปดาห์แรก "เดินเร็ว" อย่างเดียว (สร้างนิสัย)
3. สัปดาห์ต่อมา "วิ่งสลับเดิน" (เช่น วิ่ง 1 / เดิน 3)
4. อย่าเพิ่งไปสนใจว่า "ผอมเมื่อไหร่"... ให้สนใจว่า "วันนี้...ฉันชนะตัวเองที่ลุกออกมาได้"

เชื่อเถอะ... ถ้าเริ่มแบบ "ง่าย" พอ... จะไม่มีวัน "เลิก" มันจ้า

แล้วเพื่อนๆ ชาว PostJung ล่ะ ใครอยู่ใน "วงจรนรก" (ฟิต-เจ็บ-เลิก) แบบนี้บ้าง... มาแชร์กันหน่อยว่า "ข้ออ้าง" ที่ใช้บ่อยที่สุดคืออะไร