หน้าแรก ตรวจหวย เว็บบอร์ด ควิซ Pic Post แชร์ลิ้ง หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line Page อัลบั้ม คำคม Glitter เกมถอดรหัสภาพ คำนวณ การเงิน ราคาทองคำ กินอะไรดี
ข้อตกลงการใช้บริการนโยบายความเป็นส่วนตัวนโยบายเนื้อหานโยบายการสร้างรายได้About Usติดต่อเว็บไซต์แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม
เว็บบอร์ด บอร์ดต่างๆค้นหาตั้งกระทู้

พอล จูเนียร์ กับใบประกาศที่แม่รอเรื่องจริงของหัวใจที่ไม่ยอมแพ้

เขียนโดย coffeeman

วันนี้ผมมีเรื่องราวที่ทั้งซึ้ง ทั้งอบอุ่น และทั้งโคตรให้แรงบันดาลใจมาเล่าให้ฟังครับ เป็นเรื่องของ “พอล มาร์แชล จูเนียร์” ชายหนุ่มวัยใสจากฟลอริดา ผู้มีภาวะดาวน์ซินโดรม แต่สามารถคว้า “ใบประกาศนียบัตรไฮสคูล” มาครองได้สำเร็จ พร้อมทำตาม “ความปรารถนาสุดท้ายของแม่” ที่จากไปตั้งแต่เขายังเด็ก

ย้อนกลับไปตอนพอลอายุ 9 ขวบ แม่ของเขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง แต่ก่อนจากไป เธอฝากคำพูดไว้กับครอบครัวว่า

“ฉันแค่อยากเห็นพอล จูเนียร์ เรียนจบ”

คำพูดนั้นกลายเป็นแรงผลักดันในชีวิตของพอล แม้จะมีภาวะดาวน์ซินโดรม แม้จะมีปัญหาสุขภาพตั้งแต่เกิด แม้จะต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย แต่เขาก็ไม่เคยหยุดเดินตามความฝัน

พอลเกิดมาพร้อมกับไตที่ทำงานเพียงข้างเดียว และมีปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ ก่อนจบการศึกษาเพียงปีเดียว เขายังต้องเผชิญกับ “ภาวะไตวาย” อีกด้วย

แต่พ่อของเขา—“พอล ซีเนียร์” ตัดสินใจ “สละไตของตัวเอง” ให้ลูกชาย ผ่านการผ่าตัดนานกว่า 8 ชั่วโมง เพื่อให้พอลมีชีวิตต่อไปได้

แม้ต้องเจ็บ แม้ต้องสู้ แต่คุณพ่อเล่าว่า

“พอล จูเนียร์ ไม่เคยสูญเสียรอยยิ้ม หรือความสุขในการใช้ชีวิตเลย เขาล้มแล้วลุกขึ้นมาได้เสมอ”

และนั่นคือหัวใจของเรื่องนี้ครับ “ความเข้มแข็งที่เกิดจากความรัก” ทำให้พอลพิชิตทุกความท้าทายได้ทั้งหมด

เมื่อวันจบการศึกษามาถึง สิ่งแรกที่พอลคิดถึงคือ “แม่ของเขา”

ก่อนจะไปรับประกาศนียบัตร พอลเดินทางไปยัง “หลุมศพของแม่” พร้อมช่อดอกไม้ แล้วกล่าวถ้อยคำแผ่วเบาด้วยความรักทั้งหมดว่า

“โอ้ แม่ครับ... ผมมีอะไรจะบอก... ผมทำได้แล้ว ผมเรียนจบแล้ว ผมรู้ว่าแม่คงจะภูมิใจในตัวผมมาก... ผมรักแม่มาก ๆ เลยครับ”

วินาทีที่เขาค่อย ๆ วางดอกไม้ลงหน้าป้ายหลุมศพ แล้วจูบมือตัวเองก่อนจะแตะลงบนหิน คือภาพที่สื่อถึง “ความผูกพันอันยิ่งใหญ่” ที่ไม่ถูกกั้นด้วยการจากลาใด ๆ

และเมื่อชื่อของเขาถูกประกาศขึ้นบนเวทีรับประกาศนียบัตร พอลก็ทำในสิ่งที่เขาถนัดที่สุด...

“เขายิ้มกว้าง เต้นไปตามทางด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข และด้วยความเชื่อว่า...ที่ตรงนั้น แม่ก็กำลังยิ้มอยู่เหมือนกัน”

ผมว่าเรื่องนี้ให้ข้อคิดหลายอย่างเลยครับ หนึ่งคือ...ความรักของพ่อแม่คือพลังที่เปลี่ยนชีวิตได้จริง สองคือ...ความฝันไม่เคยไกลเกินไป ถ้าเรายังกล้าสู้ สามคือ...ความสำเร็จไม่ได้วัดจากความสมบูรณ์แบบ แต่วัดจาก “หัวใจที่ไม่ยอมแพ้”

สุดท้ายนี้... ขอปรบมือให้พอล จูเนียร์ ชายหนุ่มผู้พิชิตความฝันด้วยรอยยิ้ม และขอให้เรื่องนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ทุกคน กล้าลุกขึ้นสู้ แม้ในวันที่โลกดูไม่เป็นใจ

โพสท์โดย: coffeeman
อ้างอิงจาก: coffeeman
Upworthy, KSLA
⚠ แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม 
coffeeman's profile
มีผู้เข้าชมแล้ว 157 ครั้ง
เขียนโดย coffeeman
เป็นกำลังใจให้เจ้าของกระทู้โดยการ VOTE และ SHARE
Hot Topic ที่น่าสนใจอื่นๆ
ทำไมเราถึงใจดีกับคนนอกบ้าน แต่เอาอารมณ์ร้ายไปลงกับคนในครอบครัวจงอางสีทองที่ใหญ่ที่สุดทำไม ม.รามฯ ถูกเรียกว่าเข้าง่ายแต่ออกยาก ตำนานตลาดวิชาที่ต้องใช้วินัยสูง5 คณะสุดแกร่ง เรียนจบแล้วตลาดแย่งตัวทำไม Toyota Hilux ถึงเป็นรถขวัญใจในลาว และรุ่นไหนนิยมตามมา3 มหาวิทยาลัยที่มีจำนวนนักศึกษาน้อยที่สุดในประเทศไทยเงินเดือน 35,000 ซื้อบ้านหรือเช่าต่อดี? เช็กตัวเลขก่อนเป็นหนี้ยาวหยุดกินจุกจิกช่วงบ่ายยังไง ให้คุมน้ำหนักง่ายขึ้นจริง"มนต์สิทธิ์" เปิดแนวทางเลขเด็ด งวด 16 มิ.ย. 69 เลขเบิ้ลถูกจับตา3 คณะที่เรียนยากที่สุดในระดับมหาวิทยาลัยAndroid 17 จะมีการเพิ่มฟีเจอร์สนับสนุนคอนเทนต์ครีเอเตอร์มากยิ่งขึ้นพบแก๊งแรนซัมแวร์เริ่มใช้บริการอันธพาลข่มขู่ทำร้ายผู้ที่ไม่จ่ายเงินค่าไถ่ข้อมูล
Hot Topic ที่มีผู้ตอบล่าสุด
เส้นทางนักเขียน: จากความหลงใหลสู่บทความบน Postjung
กระทู้อื่นๆในบอร์ด สาระ เกร็ดน่ารู้
การใช้ชีวิตต่างจังหวัดครั้งแรก ต้องปรับตัวยังไงบ้างย้ายเข้าบ้านใหม่ ควรจัดการเรื่องไหนก่อนเป็นอันดับแรกวิธีวางแผนค่าใช้จ่ายสำหรับนักเรียนและนักศึกษาการต้องอยู่หอพักคนเดียวต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง
ตั้งกระทู้ใหม่