ความรักที่ไร้เงื่อนไข สายน้ำแห่งชีวิตสุดท้ายกลับสู่ธรรมชาติทุกคน

สายน้ำที่สวยงามเมื่อเรานั้นนั่งมอง แต่หากว่ามุมกลับกันเรานั่งมองเพื่อดูในชีวิตที่เวียนว่าย

สุดท้ายแล้วเขานั้นจากลาจากตาย จากเราสิ้น สายน้ำที่เคยนิ่งและเฉียบเย็น

กลายเป็นความน่ากลัวเป็นสิ่งไม่งาม 

เคยมองดูสายน้ำที่ใสเชี่ยว แล้วมานั่งมองเปลี่ยวเห็นความไหว

ร่างที่นอนคว่ำหน้าอืดเปรอะไป เจ้าแร้งนั้นซอนไซไปตามตัว

    เชื่อว่าคนเรานั้นเกิดมาบนโลกใบนี้นั้น เรามาเพียงคนเดียวไม่มีใครนั้นมาพร้อมกันกับเรา อาจจะมีบ้างที่เป็นฝาแฝด แต่ใช่ว่าเขานั้นจะเหมือนกันทั้งหมด คิดไม่เหมือนกัน ความรู้สึกแยกจากกัน แม้แต่สองคนที่มีตัวเดียว สมองเขานั้นก็ยังแยก เราเองก็เช่นกัน เรามาเพื่อที่จะเรียนรู้ในโลกใบนี้ มาเพื่อเข้าใจและรู้จักสังคม  และเมื่อวันนั้นมาถึงไม่มีเวลาที่จะร่ำลาคนที่เรานั้นรู้จักทั้งโลก ถึงบอกว่าเรานั้นเกิดมาเพื่อที่จะเรียนรู้ให้เข้าใจแล้วเรานั้นก็จากไปคนเดียว ไม่มีใครยอมที่จะสละชีวิตตนเองนั้นไปกับเรา แม้กต่เราเองก็ตาม 

    หากว่าเรานั้นมองชายทั้งสามคนบนเรือ ระหว่างมีคู่กับอยู่โดดเดี่ยวเดียวดายเรานั้นจะเลือกในส่วนไหน หากว่าในความคิดของคนที่เหงาอาจจะบอกว่าอยู่คนเดียวไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะว่าต้องมีเพื่อนต้องมีคู่เดินร่วมทางกัน ในความคิดของคนอีกหลายคนนั้นอาจจะบอกว่าไม่หรอก เราไม่อยากมีใครอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ อย่างมีความสุขเป็นพอ ความคิดของคนเรานั้นยังแตกต่างกันไม่มีใครผิดใครถูก แต่อยู่ที่คนคนนั้นเท่านั้นเอง 

   หากว่าเราทั้งหมดนั้นมองในส่วนของสายน้ำแม่น้ำที่ตะวันขึ้นพร้อมที่จะเปล่งแสง ในทางฮินดูนั้นเชื่อว่าแสงของพระอาทิตย์นั้นคือการให้ชีวิต ชีวิตในวันใหม่ การล้างบาปในความเชื่อนั้นคือ บาปที่เรานั้นทำในหนึ่งวัน เมื่อเวลาผ่านไปเช้าวันใหม่เรานั้นก็ล้างในส่วนของสิ่งที่ไม่ดีนั้นออกไป เริ่มวันใหม่พร้อมกันกับแสงอาทิตย์ และไม่นานแสงนั้นก็จะหายไป

   พระอาทิตย์นั้นยังขึ้นใหม่ทุกวัน  คนเรานั้นก็เหมือนกัน เช้าวันใหม่นั้นเราเองลองคิดเองว่าจะให้วันนี้นั้นเป็นเช้าที่มีความสุขหรือว่าไม่ แล้วเมื่อเรานั้นก้าวไปสู่ความสุขแล้ว ใครเล่าจะเข้าใจในความหมาย 

   เรือที่รอเวลาเพื่อที่จะมีนักท่องเที่ยวหรือลูกค้าที่มาเรียกเพื่อที่เขานั้นจะได้ทำงานหรือว่าได้ในสิ่งที่จะนำไปเลี้ยงครอบครัว ต่างคนต่างหน้าที่ เมื่อสิ้นชีวิตก็ต้องหาเงินเพื่อที่จะซื้อฟืนนั้นมาเพื่อที่จะเผาในส่วนร่างของตนให้มันหมดสิ้นไป

    แต่ก่อนตอนเด็กนั้นเรานั่งมองแม่น้ำ หรือว่าสายน้ำนั้นเพียงต้องการที่จะเห็นคลื่นเท่านั้นพอไม่ได้คิดอะไร แต่พอโตขึ้นนั้นกลับมามองอีกครั้ง กลับไม่เหมือนเดิมแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไปชีวิตเรานั้นมีอะไรมากมายให้ได้ค้นหาและสื่อสารด้วยกัน แววตาปราศรัยเหล่านี้มาจากความคิดของครเราทั้งนั้น เขาถึงบอกว่าคน คนคือผสมกันไปหมดไม่เหมือนกัน แม้แต่ความคิดก็ไม่มีใครเหมือน เรานั้นจะไปบังคับคนอื่นให้เขานั้นคิดเหมือนเรานั้นคงยาก จงยอมรับและก้าวเดินอย่างมีความสุข