ถักทอลายผ้าขิต ชีวิตของชาวภูไทบ้านกุดหว้า กุฉินารายณ์

สีสันที่ตัดกันเป็นลวดลาย เกิดจากสายใยของเส้นฝ้ายที่ยายถือ

ลองจับเส้นนั้นส่งผ่านมาอีกทาง ทำให้แผ่นประสานกลายเป็นผืนส่ง 

หากว่าถามว่าสวยไหมคงได้คำตอบเดียว  อะไรที่เหนี่ยวให้ใจได้ค้นหา

นั่งถักทอมากกว่าเดือนเพื่อเพิ่มตรา สวยงามล้ำค่างานภูไทนานาชาติสวมใส่

       คงเป็นอีกคนที่ตอนเด็กๆ นั้นชอบมากคือการทอผ้า และทุกขั้นตอนนั้นเราทำมาทั้งหมดเลย ตั้งแต่การปลูกฝ้าย เก็บฝ้ายนำมาทำจนถึงขั้นตอนของการเข็นฝ้าย ได้กลับออกมานั้นคือด้ายที่สวยงาม สะบัดตาแต่ทุกครั้งนั้นเราจะมองได้ว่าไม่มีใครต้องการเลย ในส่วนของการทำแล้วทำอีก 

    ยายเราเองนั้นพยายามที่จะทำมานานมาก ทำจนบางครั้งนั้นทานข้าวในส่วนน้อยได้เช่นกัน เรื่องราวบางอย่างนั้นเริ่มต้นเสมอคือ ความขยันที่ทำแล้วทำอีกจนได้ในส่วนของผืนผ้าเข้ามาในร่างกายเรา เส้นที่ยายนำมาทอนั้นจะประสานกันมากมายขนาดไหนยายใช้เวลาในการทำในแต่ละครั้งคือสองเดือนหรือสามเดือน  แต่หากว่าเสร็จแล้วนั้นไม่ต้องลำบากเลยในการที่จะขาย เพราะว่าทางลูกค้านั้นต้องการเยอะมาก จนแทบที่จะทำไม่ทัน 

     วันนี้น่าจะเป็นวันแรกที่เรานั้นได้ลองที่จะทำในสิ่งที่เห็นมาตั้งแต่เด็กนั่นคือการทอผ้าขิดที่หนึ่งเส้นนั้นใช้เวลานานมากหากว่าเรานั้นไม่มีในส่วนของสมาธินั้นอาจจะทำให้เกิดในส่วนของความเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม สีสันที่เรานั้นเห็นจะต้องใช้สมาธิอย่างมาก มากจนไม่สามารถที่จะเรียนในการทำได้ในหนึ่งวัน 

    เราลองขึ้นมานั่งในตอนแรก ยายส่งสีของด้ายมาให้เรานั้นให้เรานั้นทำตามเพียงเส้นเดียวนั้นมากกว่าสามนาทีกันเลย แต่เราคนที่ไม่เคยทำนั้นท้อแต่ยายนั้นทำมาทั้งชีวิตยายสบายใจมาก เพราะว่าดีใจที่หลานนั้นต้องการที่จะเรียนแต่ตอนนั้นไม่ค่อยมีใครอยากที่จะเรียนรู้กันเลย ดูห่างไกลมาก เมื่อวัฒนธรรมนั้นเปลี่ยนการเรียนรู้ในสิ่งที่ใกล้ตัวนั้นจึงเกิดขึ้น  แต่ก่อนนั้นยิ่งไม่สามารถที่จะออกนอกบ้านได้ มาตอนนี้คือสบายมากไปไหนมาไหนได้สบายอยากเรียนอะไรเรียนได้เลย ไม่ต้องสงสัย 

    สิ่งที่สวยงามเมื่อเสร็จสิ้นนั้นมาวางบนกายของคนเรา ความสุขที่แตกต่างนั้นจะคงอยู่ได้เส้นทางจะอย่างไร เหมือนเรานั้นไม่ได้ลองถาม กี่คำถามกว่าที่คนเรานั้นจะทำได้  กี่ความพยายามที่จะเหมือนภาพที่เห็น กี่ชั่วโมงของความสนใจของใครหลายๆ คน แล้วสุดท้ายคือกี่คนที่จะสนใจเมื่อเรานั้นได้เห็นในสิ่งที่เรานั้นพยายาม 

     ก่อนนั้นยายบอกเราว่ายากนักที่เด็กเรานั้นจะชอบเพราะว่าเขานั้นไม่ต้องการเหมือนในทุกวัน ทุกการเติบโตของเขานั้นเราจะพยายามในการสื่อสาร หากเราใช้ชีวิตแบบไปวันวัน เราจะไม่ได้อะไรเลย ไม่มีชีวา เนิบช้าสุดท้ายแล้วก็จากไปจากคนที่เรานั้นไม่สนใจและสนใจ คงไม่มีใครตามเราไปทุกชีวิตนั้นรักตัวเองเสมอ
     อย่าลืมรองในสิ่งที่เรานั้นว่ายาก  อย่าลืมทำในสิ่งที่เราบอกว่าเราไม่สนใจ เพราะสิ่งนั้นคือสิ่งที่ท้าทายความจริงในชีวิตของเรา  ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ในความพยายาม