ประสบการณ์กระบวนการคิดที่ห้ามตีกรอบ ปล่อยให้เขาคิดได้เต็มที่

มุมมองที่แตกต่างกับเส้นทางที่วาดฝัน 

หนึ่งชีวิตที่ไม่มีการขีดคั่น ความสุขนั้นจะเต็มกระบุง

ออกจากห้องสี่เหลี่ยม พร้อมตระเตรียมความสุขสันต์

ก้าวข้ามคำว่าน่ากลัวสำหรับกันและกัน รักมั่นมากกว่าเราและนาย 

         การเล่นคือทุกอย่างที่สร้างจินตนาการ ก่อนนั้นเราเองไม่เข้าใจว่าทำไมต้องพาเด็กๆ ออกนอกบ้านเพื่ออะไร เขาอยู่บ้านนั้นปลอดภัยกว่าทุกอย่าง แต่ยังไงแล้วมันก็ยังคงต้องเดินทางตามหาในหลายอย่าง ช่วงเด็กนั้นเราจะสอนเขานั้นผ่านการเล่น เล่นแล้วทำให้สมองเขานั้นได้จินตนาการหลายอย่างรวมกันไป การที่เขานั้นได้เล่นกับคนอื่นแน่นอนว่าเขาต้องเข้าหาคนอื่นได้

     เราเองเคยสงสัยว่า ตอนแรกที่เด็กนั้นพูดไม่ได้ แล้วเขานั้นจะเรียนรู้โลกกว้างได้อย่างไร จากอะไรทำให้เรานั้นรู้ได้ อย่างสิ่งรอบตัวเขาเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าอะไรคืออะไร

    ชอบสิ่งไหนเขาจะเดินขึ้นไปและอย่างแรกที่เชขานั้นต้องสังเกตคือเขานั้นต้องขึ้นอย่างไรเล่นแบบไหน หากว่าเจ็บจะต้องเี่ยนในวิธีการเล่นไหม ทุกอย่างเรานั้นไม่ได้บอกเราจะไม่ว่าเขาเขานั้นอยากที่จะทำอะไรได้ทั้งหมดเลย 

   สิ่งที่เรานั้นต้องคอยมองและระวังนั่นคือความปลอดภัย  ยืนในที่ที่เรานั้นสามารถที่จะเดินหรือวิ่งเข้าไปช่วยเขานั้นได้อย่างรวดเร็วเรานั้นจะอยู่ข้างๆ แต่ว่าให้เขานั้นเล่นได้ตามสบายใจเลย 

    สิ่งที่เขานั้นได้สัมผัสเขาจะรู้เลยว่าการที่เยานั้นเล่นด้วยการใส่รองเท้านั้นมันลำบากมากกว่า เขาจะต้องเปลี่ยนหรือระวังตนเอง หากว่าเรานั้นไปบอกเขาว่าอย่างนั้นอย่างนี้ไม่เรียงการปล่อยให้เขานั้นเล่น เขาจะให้เรานั้นควบคุมไปทุกอย่าง เราต้องมองห่างๆ หากเขาสงสัยเขานั้นจะหันมาถามเอง

     คำพูดที่บางครั้งเราเองยังมองเลยว่าเขานั้นคิดเห็นอย่างนั้นจริงหรือ  การคุยกับเด็กน้อยเมื่อสามสิบปีที่แล้วกับตอนนี้นั้นแตกต่างกัน ไม่น่าละเขานั้นมีการแบ่งคนนั้นออกมาเป็นหลายระดับหลายช่วงวัย เพราะว่าคนแต่ละยุคแต่ละสมัยนั้นไม่เหมือนกันอย่างแน่นอน หนึ่งคนหลากความคิด การที่เรานั้นให้อะไรมากไปสุดท้ายแล้วอาจจะส่งผลต่อตัวของเขาเองในทางที่ไม่ดี 

    เคยเหมือนกันที่พยายามสอน แต่เหมือนยิ่งสอนยิ่งทำให้หลายอย่างมันเปลี่ยน อย่านิสัยดีหรือตามใจจนเคยตัว อย่ามองว่าหากเราดีต่อเขาเขาจะดีต่อเรา เขาจะเรียนรู้วิธีการเราแล้วเขาจะไม่สนใจเรานั้นอีก ต้องวางแผนจะคิดจะพูดอะไรด้วยนั้นจะต้องมีหลักการเสมอ

     การสอนผ่นการเล่นหรือกิจกรรมที่เด็กนั้นชอบ   สามารถที่จะทำให้เด็กจำได้ง่าย การมองของคนอื่นนั้นเราสนใจมากก็ไม่ได้ รกสมองมาการจะให้เรานั้นไปทำถูกใจใครมากกว่านั้นคงไม่ได้แน่นอน ความน่ารำคาญจะบอกเราเสมอว่า อย่าไปยุ่งกับคนที่จิตใจเขาป่วย ป่วยมากกว่าคือความอิจฉาอย่าเลอะเลือนจนทำให้เฝือนไป ใครทำสิ่งใดไว้ไม่มีหรอกจะไม่เข้าใจจะไม่รู้ มันมีบางอย่างนั้นอยู่ด้านในเสมอ

     ความสุขและรอยยิ้มนั้นอาจจะหายไปเมื่อกาลเวลาเปลี่ยน  ไปจากเดิมจากตัวเล็กกลายเป็นตัวใหญ่เริ่มที่จะห่างเหิร หลายคนบอกว่าจะเลี้ยงต้องเลี้ยงให้เขาเอาตัวรอดไม่ได้เลี้ยงเพื่อให้เขานั้นต้องพึ่งเราแต่เพียงด้านเดียว