ช่วงบุญประจุมบิญ พบกันที่วัด (กัมพูชา)

แสงทองสาดส่องในยามเช้าของทุกวัน เหมือนเป็นการบอกที่มั่นว่าเรานั้นต้องเดินต่อ

เรื่องราวของชีวิตที่ถักทอ ได้ทำบุญและร้องขอในความสุขของครอบครัว

ไม่มีใครอยู่ในเมือง ต่างเดินเคลื่อนออกนอกบ้าน ชีวิตกับครอบครัวพร้อมหน้ากัน

สุขสันต์สบายสุขกายใจ

   วัดถือว่าเป็นสถานที่ที่ให้ความสงบสำหรับหลายคน ไม่มีใครบอกว่าหากว่าเข้าไปในวัดแล้วมีความทุกข์  เพราะว่าการเข้าวัดในช่วงนี้เรานั้นจะได้พบกับเพื่อนเก่าสมัยเรียนหรือว่าครอบครัวที่ห่างหายไม่ได้เจอหน้ากันนานมาก เหมือนในวัดเช่นกัน เรามีโอกาสได้เดินทางไปที่วัดหลายที่ในช่วงของการทำบุญหากว่าเรียกว่าทำบุญเก้าวัดนั้นน่าจะเกินสิบ 

     ความรักความศรัทธานั้นนำมาในเรื่องของความตระหนี่ ไม่มีใครที่ไม่อยากที่จะทำบุญแต่ว่าในเรื่องของเวลานั้นทำให้หลายคนนั้นต้องทิ้งเวลาส่วนนี้ไป ทำงานเพื่อครอบครัว จนไม่มีเวลาเพื่อตนเอง การอยู่บ้านแล้วมีความสุขมีรอยยิ้มเชื่อว่าทุกคนนั้นต้องการ แต่บางคนนั้นไม่กลับบ้านแล้วบอกเราว่าอยากกลับบ้านเหมือนกัน  แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านไปนั้นไม่เคยได้เจอใครเลย ไม่มีใครนั้นรอที่บ้าน เพราะว่าจากกันไปหมด เวลาที่กลับบ้านไปนั้นจะมีความทุกข์ที่ต้องเห็นภาพที่ว่างเปล่า ไม่มีพ่อแม่หรือว่าญาติรอที่บ้านเลยแม้แต่คนเดียว 

     สิ่งที่เรานั้นเห็นในตอนที่เรานั้นเดินทางไปที่วัดนั่นคือ ส่วนของพระศาสดาของศาสนายังคงรอคอยให้เรานั้นเห็นในเรื่องของความไม่จีรัง พระพุทธรูปนี้นั้นเราเห็นตั้งแต่การทำใหม่และนำมาในตอนแรก  มีความสดใสสวยงามมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไปมากกว่าห้าปีทำให้ดูหมองลงเพราะว่ากาลเวลาและสภาพของธรรมชาติที่เปลี่ยนไป แต่คนก็ยังให้ความเคารพและทำความสะอาดในทุกวันของการทำงาน

    สนธยายามเย็นย่ำ นกน้อยทั้งรังนั้นเดินกลับสู่สถาน  มีครอบครัวนั้นช่วยในการนำทาง ไม่มีค่าไม่มีลางของการเดินทาง  นกมากกว่าพันตัวนั้นมาบินวนในตอนเย็นเหมือนคุยกันในหลากหลายเรื่องราว  บินเป็นสาย หากว่าในตอนเช้านั้นเราจะไม่เห็นเจ้านกเหล่านี้เลย แต่พอมาในตอนนี้คนเฒ่าคนแก่บอกว่า ใกล้แล้วใกล้ถึงวันที่จะพบในฤดูหนาวแล้ว 

    การมองของคนในสมัยโบราณนั้นถือว่ามีความแตกต่างกันมากที่ไม่ว่าเขานั้นจะทำอย่างไรจะได้มองในส่วนนั้นเสมอ เส้นทางที่เรานั้นมองกับขอบของท้องฟ้าที่ส่องประกาย หลายครั้งที่เรานั้นมาอยู่ในสถานที่แห่งใหม่ เรากลับบอกตัวเองว่า ไม่ว่าจะเกิดในสิ่งใดขึ้นมานั้น ความเข้าใจหรือว่าความทรงจำนั้นจะไม่เลือนหาาย 

   แม่บอกว่าหากว่าต้องการที่จะให้เรานั้นมาเจอกันพร้อมหน้าในตอนนี้ คือการเดินเข้าไปในวัดแล้วเดินไปในสถานที่บ้านที่ได้สร้างไว้ให้บรรพบุรุษแล้วเรานั้นก็นำในส่วนของอาหารการกินนั้นไปทานด้วยกัน เพื่อความสุข และยังบอกเรานั้นว่า เราไปในสถานที่เก่าเรื่องราวเก่าๆ จะเหมือนเป็นการต่ออายุของคนเฒ่าคนแก่ด้วย เข้าวัดบ้างเมื่อเรานั้นมีโอกาส เพื่อความสิริมงคลแก่ตนเอง