เจอร้านอาหารไทยในพนมเปญ ที่เปิดร้านโดยคนไทยทำอาหารเอง ได้อยู่แต่ราคาก็หนัก ในรอบปีที่สั่งไส้กรอกอีสานกินในราคาก้อนละ 50 บาท

อาหารไทยที่ว่าหายากยิ่งในเมืองหลวง 

ที่เปิดได้เพราะว่าสามีนั้นจดในเรื่องของธุรกิจการค้า 

ตำนานความเข้าใจที่ผ่านมา บอกว่าเรานั้นหาได้จากที่เรามีคุณ

เราเดินมาเจอร้านเขียนว่า อาหารไทยเปลี่ยนภาษาที่ได้คือทับศัพท์ภาษาอังกฤษ 

ไม่คิดอะไรเดินเข้าประตูนั้นทะลุได้ ฟังเพลงไทยเหมือนอยู่ที่ไทยสดอร่อยได้อย่างดี 

    บ่ายโมงครึ่งของทุกวันนั้นเป็นเวลาว่างของเรา เพราะว่าเรานั้นละจากงานสอนที่มีการสอนมาตั้งแต่ในตอนเช้า บางครั้งนั้นเราชอบมากในการที่บอกว่าในชั่วโมงแรกในตอนเย็นนั้นมีในเรื่องของการสอนในหนึ่งทุ่ม หากว่าเรานั้นไม่ได้สอนในชั่วโมงแรกนั้นเราจะต้องนั่งรอเพื่อที่จะสอนในชั่วโมงถัดมา ช่วงเวลานั้นจะเป็นช่วงเวลาในการทานอาหารหรือว่าทานขนมอะไรก็ได้ในด้านล่าง ส่วนมากนั้นเราเองจะทานในส่วนของก๋ยวเตี๋ยวที่ใส่ผักถั่วงอกให้เจ้าของร้านนั้นลวกให้ 

   แต่ว่าวันนี้นั้นเดินมากับน้องที่จะมาทำงานแทนส่วนเรานั้นอีกประมาณสองเดือนน้ันเราก็จะกลับแล้ว เราบอกน้องเขาว่า การนอนหรือว่าการทำอะไรนั้นสามารถที่จะทำได้เพราะว่าเรานั้นมีร้านอาหารที่เรานั้นเรียกว่าร้านอาหารไทยที่มีอยู่ร้านหนึ่ง  ราคานั้นเราไม่ต้องมีการเปรียบเทียบเพราะว่ามันยากที่จะราคาถูก  การทำร้านอาหารที่นี่นั้นภาษีเองก็แพงเหมือนกัน เราทานอาหารในตอนนั้นคือ ข้าวมันไก่

    ข้าวมันไก่  ความอร่อยของข้าวมันไก่นั้นถือว่าใช่เลย หากว่าความอร่อยของข้าวมันไก่นั้นอยู่ที่การที่เรานั้นหมักไก่หรือว่าทอดไก่ในน้ำมันที่ร้อนในอุณหภูมิที่พอเหมาะ จากนั้นก็จะได้ในส่วนของไก่ที่กรอบอร่อยมาก  หากว่าข้าวมันไก่นั้นทำอะไร อย่างอื่นนั้นอร่อยแน่นอน ร้านนี้จะเป็นร้านที่เรานั้นทานอาหารเมนูประจำไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นตำป่า ตำซั่ว ตำมะละกอแบบบ้านๆ ตำไทย แต่ว่าตำใส่ปลาร้านั้นอร่อยที่สุด 

   หลังจากนั้นเราเองมาทานอาหารในร้านนี้เกือบจะเป็นประจำเลย ในเรื่องของรสชาตินั้นหวานหอมอร่อยอย่างลงตัว ปูเค็มนั้นอร่อยปูดองหอมหวานเหมือนเรานั้นทานในบ้านเรา หลากหลายเมนูอาหารที่เรานั้นไล่กิน ต้มยำกุ้งที่นี่นั้นถือว่ารสชาติได้เลยในความอร่อยลงตัว 

    มาดูสีสันของส้มตำในจานนี้ มีความอร่อยและความคงทนสุด รสชาติที่เรานั้นเลือกนั้นจะต้องมีรสชาติที่เผ็ดร้อย เผ็ดน้อย หรือว่าไม่เผ็ดเลยจะอร่อยเหมือนกัน ในส่วนของผักบุ้งที่นำมาเป็นผักที่จะทานควบคู่กันกับส้มตำ อร่อยมากในจานนี้นั้นราคาต่อจานคือราคา 3.5 $ ถือว่าไม่แพงมากในการทานอาหารในเมืองหลวง  แต่ว่าอุ่นท้องหรือว่าอิ่มอร่อย ในส่วนของข้าวเหนียวร้อนนั้นเราจะซื้อในราคา 25000 เรียล หรือที่คิดเป็นเงินไทยคือราคา 20 บาทแต่ว่าได้น้อยมาก

   การทานอาหารในร้านไหนก็ตาม หากว่าการรอเมนูอาหารนั้นนานเกินไป ทำให้เรานั้นเสียเวลา ตอนแรกที่เรานั้นจะไปทานเรานั้นได้สั่งไว้ก่อนที่จะเดินข้ามถนนมาทานอาหาร แต่หากว่าเรานั้นไม่สั่งเราต้องรอประมาณจานละสิบถึงยี่สิบนาที  หากว่าต้องการที่จะทานเร็วนั้นไปจำนวนมากคือต้องสั่งในเมนูที่มีความเหมือนกัน 

   ความสุขในระหว่างการทานอาหารที่อร่อยแน่นอนว่าอร่อยมากกว่าร้านอาหารด้านนอก และอิ่มท้องนานด้วย เราจะไม่ค่อยที่จะทานอาหารเช้ามากเท่าไหร่นัก อาหารเที่ยงก็บางครั้งทำงานไม่อยากเดินลงมาด้านล่าง แต่จะทานประมาณบ่ายสามหรือว่าสี่โมงเย็นก่อนที่จะไปสอนในรอบตอนเย็น ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงเราได้  นอกจากว่าเรานั้นบเปลี่ยนแปลงในตัวของเราเอง จริงๆแล้วในตอนเรียนนั้นก็ไม่ค่อยที่ชอบทานอาหารมากเท่าไหร่นัก เพียงการทานในส่วนของขนมปังนมเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว