ความสุขของการกินชาบู อาหารทะเล กุ้งรายเรียงเข้าแถวรอเราตัวแล้วตัวเล่า

           ความสุขหาได้ด้วยตนเอง หากว่าใครลองเก็งสิ่งค้นหา  มองความสุขมองได้ด้วยหางตา ด้วยเวลาด้วยวันวาน จากความจริง แม้เรานั้นจะเดินทางมาถึงฝัน เรื่องราวนั้นผูกพันผ่านความหมาย ไม่มีค่าไม่มีสิ่งใดประจำกาย  ความอร่อยไม่เสื่อมคลายจากตัวตน 

   ครั้งนี้เรานั้นจะมาเล่าถ่ายทอดเรื่องราวของคนที่ไม่กินอาหารทะเลแต่ว่าไปทานอาหารทะเลกับเพื่อน จริงๆ แล้วจะไม่ค่อยยอมทานเลยกับสิ่งเหล่านี้  แต่ด้วยความที่เรานั้นพยายามมองในสิ่งที่มีความสุข สำราญ จนถึงตำนานในทุกความเข้าใจ 

   วันที่ไปกินนั้นเขาคิดราคาหัวละ 13 ดอลล่าร์ถามว่าราคาแพงไหม ตอนนั้นคือหาความอร่อยแล้ว ราคานั้นไม่ค่อยจะสำคัญมากเท่าไหร่ หลายครั้งนั้นเราเองพยายามที่จะชวนใครไปพอไปถึงต้องรอมากถึงสองชั่วโมงเลย ไม่นอแล้วเพราะว่าไม่ค่อยจะดีต่อตนเอง เพราะว่าหิว ประมาณว่าพอไปถึงหน้าร้านแล้วต้องได้เดินเข้าไปในร้านแล้วนั่งโต๊ะ  แต่ว่าไม่เลยไปแล้วเขาบอกว่าให้จองไว้จะได้เข้าไปอีกสองชั่วโมง นั่นเป็นมาประมาณสองครั้งเลยทำให้เรานั้นเลิกเลยในการรอ 

    อีกประมาณสองเดือนเราจึงโทรไปอีกรอบ แต่สิ่งที่ได้นั้นคือ ในส่วนของ ร้านอาหารนั้นจำเราได้ให้เรานั้นทานได้เลยไม่ต้องจ่ายในส่วนของอาหารทะเล เพราะว่าหากว่าต้องการทานอาหารทะเลนั้นเราต้องจ่ายเพิ่ม นั่นเป็นการบอกว่า ไม่เลย สำหรับการทานอาหาร ทานปกติได้เลย 

    ทุกครั้งที่มีการทานอาหารแบบนี้ เราเองจะได้ชิมแน่นอนคือมันกุ้งเพราะว่าเพื่อนนั้นชอบกุ้งมาก ส่วนเรานั้นชอบในเรื่องของหมูสามชั้น แต่พอมีการนำลงไปในหม้อนั้นมันทำให้เรานั้นหอมเหมือนกัน อร่อยได้ส่วนหนึ่ง มากกว่านั้นคือปลาดอลลี่ ทำให้อาหารนั้นมีรสชาติขึ้นมาด้วย 

    จริงแล้วมีพนักงานนั้นถามเราเหมือนกันว่าแพ่กุ้งไหม เราบอกว่าไม่แพ้แต่ไม่ค่อยชอบเนื้อของกุ้งมากเท่าไหร่นัก เนื้ออาหารทะเลไปไกลเลยขอบายเลยแน่นมาก

   ความอร่อยที่ลงตัว คือสิ่งที่เรานั้นชอบ มากกว่าอย่างอื่น  ทุกครั้งที่เรานั้นตัดสินใจจะทานอาหารที่ร้านไหน แน่นอนว่าเรานั้นได้ให้ความไว้ใจให้กับเขานั้นมากกว่าทุกอย่างแน่นอน