บันทึกฝันที่ 404 ตอนที่ 14 : ฝันดีนะ

พลบสะดุ้งตื่นจากฝัน ร่างทั้งร่างสั่นไหวเหมือนยังหลงเหลือแรงสะเทือนจากความมืดในความฝัน
เขาหอบหายใจแรง มือทั้งสองกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
ในหัวมีแต่เสียงสะท้อน—

"ฉันก็เคยเจอมัน…ฉันก็เคยเลือกเปิดประตูเช่นเดียวกัน"

แววตาเขาเป็นประกายวาวโรจน์ ทว่าในแวววาวนั้นกลับมีทั้งความหวังและความบ้าคลั่งปะปน

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
หน้าห้องพักในโรงแรมที่พลบเข้าพัก—เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น

ยามินทร์และมัชฌา ยืนรออยู่หน้าห้อง พอพลบเปิดออก ทั้งสองก็รีบก้าวเข้าไป
บรรยากาศในห้องอึมครึม มีกลิ่นอับและควันบุหรี่คลุ้งอยู่ราวกับไม่เคยเปิดหน้าต่าง

บนโต๊ะไม้ตรงกลาง มีสมุดบันทึกของอุษาวางอยู่
มัชหยิบขึ้นมาเปิดอ่านทีละหน้า สายตากวาดไปอย่างระมัดระวัง

กระดาษเก่าแห้งกรอบเหมือนพร้อมจะแตกสลาย แต่สิ่งที่สะดุดตาคือ—
มีหน้าสองสามหน้าหายไป ถูกฉีกออกอย่างจงใจ

มัชเหลือบตามองไปทางพลบทันที
ขณะที่อีกฝ่ายหลบตาเสียไม่ได้

“บางอย่างหายไป…” มัชพึมพำเสียงเบา ราวกับพูดกับตัวเอง

พลบกลับโน้มตัวเข้าหามิน น้ำเสียงเร่งเร้าเกือบจะสั่น

“ฟังนะ…นายต้องเปิดประตู นายเท่านั้น…นายคือกุญแจที่จะช่วยอุษาได้”

ยามินทร์ชะงัก ใจสั่นวูบ เขาไม่รู้ว่าควรเชื่อหรือไม่
แต่คำว่า กุญแจ ก้องสะท้อนซ้ำไปมาในหัว

มัชฌาลอบกวาดตามองโต๊ะอีกครั้ง และนั่นเองที่เขาเห็น—
เศษกระดาษแผ่นหนึ่งยับยู่ยี่ ถูกซุกหลบไว้ใต้กองกระดาษอื่น
เขาค่อย ๆ ดึงออกมา และเมื่อคลี่อ่าน…

มันคือหน้าที่หายไป

บรรทัดเขียนลายมือรีบร้อน—

“…ฉันได้เจอเขาแล้ว ได้คุยกับ ‘พลบ’ …”

เลือดในกายมัชแทบหยุดไหล
เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ จ้องพลบด้วยสายตาสั่นระริก

คืนนั้น ความสงสัยไม่ปล่อยให้มัชหลับตา
เขาจึงเดินไปหาพลบที่ยังนั่งเฝ้าสมุดบันทึกอยู่ในห้อง

“นี่มันอะไรกัน พลบ…” มัชถามเสียงเข้ม

“ทำไมบันทึกถึงบอกว่าอุษาได้คุยกับนาย ทั้งที่ตอนนั้น…นายบอกเธอหายตัวไปแล้ว”

เงียบ.............

พลบนั่งนิ่งในเงามืด ร่างสูงใหญ่คล้ายกำลังแบกบางสิ่งไว้บนบ่า

ชั่วขณะหนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากแย้มยิ้มช้า ๆ
ดวงตาที่มืดทึบเหมือนบ่อน้ำไร้ก้นมองทะลุเข้ามาในใจมัช

“ก็ได้…” เสียงนั้นแหบต่ำ คล้ายกระซิบจากห้องว่างเปล่า
“ฉันจะเล่าความจริงให้ฟัง”

เขาลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้มัชทีละก้าว

“คุณดื่มน้ำให้ใจเย็นลงก่อนเถอะ”

พลบกล่าวพร้อมยืนแก้วน้ำที่เพิ่งรินใหม่ๆ ให้มัชฌา

“ขอบคุณค่ะ”มัชฌากล่าวขอบคุณ ค่อยๆ จิบน้ำเย็นเข้าปากเรียวสวย และพยายามทำใจให้สงบ

พลบนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามมัชฌา ก่อนจะถอนหายใจและค่อยๆ เล่าความจริงออกมา..

เขาสารภาพทั้งหมดทั้งที่เคยติดอยู่ จนอุษามาช่วย และ “กฎของประตู”

• ถ้าเปิดในฝัน = ตาย
• ถ้าเปิดในชีวิตจริง = หายสาบสูญ
• แต่ถ้าตั้งใจช่วยใครสักคน = คนนั้นจะกลับมา แต่ผู้ช่วยจะหายไปแทน

มัชฌาทั้งตกใจ  ทั้งสงสัย แต่ก่อนที่จะถามว่าถึงวิธีช่วย สติของเธอก็ดับวูบพร้อมแก้วน้ำที่กลิ้งไปตามพื้นพรมของห้อง

พลบไม่มีท่าทีตกใจ เขาเดินไปเก็บแก้วที่ตก มาวางไว้ที่โต๊ะเหมือนเดิม ก่อนจะโน้มตัวกระซิบข้างหูมัชฌาด้วยเเสียงอันแผ่วเบา

“ไม่ต้องห่วง.....พรุ่งนี้ทุกอย่างจะเรียบร้อย.......ฝันดีนะมัช”