รักคือการพลัดพราก รอยยิ้มที่ไม่มีวันจะได้พบอีก แม้แต่กายหยาบเขาเดินทางไกลเกินกว่าที่เรานั้นจะมมองเห็น

ฟ้านั้นให้คนหลายคนมาเจอกัน  และสุดท้ายแล้วก็พรากเราจากไปโดยไม่สนและเสน่ห์หา 

เปรียบกับเส้นทางที่เรานั้นขับรถทอดยาวไป หากว่าเรานั้นไม่รู้ในเส้นทาง ก็จะวนเวียนไม่จบสิ้น

กี่พันเรื่องราวที่เรานั้นได้มีกัน แต่อีกกี่วันที่เรานั้นจะได้เจอกัน ไม่มีใครรู้ได้

    ครั้งนี้การเล่าในรอบนี้เป็นวันที่ครบรอบของการจากกันมากกว่าสามปี ก่อนที่จะรู้ว่าเขานั้นไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว แต่ก่อนนั้นเขาพยายามบอกว่า กำลังรักษาตัวมีกำลังใจมากตลอด เพราะเขาบอกกับเราว่า มีหนึ่งในเจ็ดล้านคนที่จะเป็นโรคนี้ ไม่มีสาเหตุและยังไม่มีใครนั้นเคยเกิดมา สถานที่และหนทางต่อจากนั้นต้องใช้เงินที่หามาได้นั้นเพื่อที่จะรักษาตัวเท่านั้น ซึ่งตอนนั้นคือเขาบอกเราว่ารักษาตัวเยอะจนไม่สามารถที่จะหาเงินมารักษาตัวเองแล้ว

    เขาพิมพ์มาบอกกับเราว่า ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว และจะหยุดในการรักษาแล้วเพราะว่าไม่ไหว และร่างกายนั้นก็ไม่สามารถที่จะทนต่อไปได้แล้ว ยอมแล้วเมื่อไหร่จะได้เจอกันคงไม่มีอีกแล้วจะได้เจอกัน กี่พันเรื่องราวของทุกสิ่งบอกว่าคงไม่ได้แล้ว เราจะได้เจอเขา 

   หากเรานั้นนึกไปในตอนนั้น ชีวิตของเรานั้นดีใจมากที่เขานั้นมาหา มากกว่าสองปีที่จากประเทศและหายไปจากชีวิต ถือว่าเรานั้นเดินทางไปในสถานที่ที่เขานั้นไม่ชอบอย่างมาก และตอนที่ไม่คุยกันเพราะว่าป๊าบอกว่าประเทศอื่นตั้งมากมาย ทำไมเรานั้นจะต้องเดินทางไปในประเทศที่เขานั้นไม่ได้สนใจ 

     ตอนนั้นเมื่อเรานั้นไปยังถิ่นและบอกว่าตนเองนั้นพักที่โรงแรมอะไร พอเรานั้นเข้าโรงแรมเขานั้นมาหาเราในทันที  อาหารเย็นในมื้อนี้คือมื้อที่เรานั้นชอบมากไม่เพียงเพราะว่าเป็นอาหารที่อร่อย แต่คงเพราะว่าคนที่เรานั้นไปทานด้วยเท่านั้นที่ทำให้เมนูแต่ละเมนูนั้นอร่อยเพราะว่าเรานั้นไม่เคยที่จะสั่งกิน   เรานั้นรู้เลยว่าคำพูดที่ได้ยินติดปากนั้นคือ "สรุปว่ากินอะไรได้ ไม่มีอะไรกินได้สักอย่างเลย" เราเองยิ้มเพราะว่าไม่ว่าใครนั้นจะว่าเราสุดท้ายแล้วเขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรเลย

       ชีวิตคนเรานั้นมีขึ้นมีลง มีช่วงที่เรานั้นมีความสุข และช่วงที่เรานั้นถึงในช่วงที่ลดลงในเรื่องราวที่ไม่อาจจะเปลี่ยนไปอย่างอื่นได้  หลายครั้งนั้นเรามองว่าหลายอย่างอาจจะรอพร้อมรอยยิ้มที่เรานั้นส่งมา  แต่บางครานั้นเราอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวหลายเรื่องเรานั้นสามารถที่จะผ่านมันมาได้ ไม่มใครจะต้องเจอกับสิ่งที่เราต้องรอ  รอแล้วไม่มีความสุข สุขที่ไม่มีใครเปลี่ยนมันได้ นอกจากตัวของเราเอง 

      ร้านอาหารร้านนี้นั้น เราไม่ได้มีการเลือกก่อนล่วงหน้า ขับรถไปเรื่อยๆ แล้วเรานั้นไปในร้านที่เขานั้นไปประจำ แต่ยากมากที่จะไปในหลากหลายครั้งแต่ว่าไม่ไปเพราะว่าจะต้องไปในโอกาสพิเศษ เหมือนกันกับเรานั้นทานอาหาร หากว่าเรานั้นทานคนเดียว เราก็จะทานอาหารอะไรที่ง่ายๆ แต่ว่าพอเรานั้นเจอเพื่อนที่รู้ใจ หรือคนที่ไม่ได้เจอกันนาน เรานั้นจะต้องมีความ หลากหลายและความสุขที่มากกว่าเสมอ

    วันนี้เรานั้นลองทุกอย่างยกเว้นในส่วนของ  กุ้งตัวใหญ่เนื้อสวยอร่อย เนื้อของกุ้งนั้นเยอะและสามารถที่จะทานได้ง่าย นุ่มสดอร่อย หากว่าเรานั้นทานกุ้งหากว่ากุ้งนั้นไม่มีความสดจะทำให้เนื้อของกุ้งนั้นเละเทะมาก 

  ชีวิตที่หลากหลายในความเข้าใจ กุุ้งงหอมและเราจะรู้กันในเรื่องของมุนกุ้งจะอร่อยเสมอกัน  ความสุขในการทานอาหารสร้างเรื่องราวและความทรงจำเสมอ ไม่มีใครอยากที่จะเข้าใจอาหารในหลากหลายเมนู สร้างความสุขด้วยการคุยกันแทนการกินอาหารสักจานอย่างเร่อย