ความเชื่อในเรื่องของการถวายฆ้อง

เสียงดังกังวานสื่อสารเสียง สร้างบทเรียนเรื่องราวสาวความยืด

เรื่องของการถวายซึ่งสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เพื่อให้ได้มาในชื่อเสียงเสมอ

เหมือนการถวายฆ้องก้องทั่วหล้า ถูกมองว่าจะได้มาซึ่งชื่อเสียง 

ไปหนใดทิศทางไหนสบายเรียง ได้มีคนช่วยอุดหนุนเคียงเสมอใจ 

   ความเชื่อนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในเรื่องของ การทำบุญเป็นเหมือนวิธีการที่ทำให้คนเรานั้นอยากที่จะทำบุญ ครั้งหนึ่งนั้นแม่บอกว่าตอนที่แม่อยู่บ้านมีพ่อค้านั้นเดินทางมาเพื่อที่จะมาขายฆ้อง ถือว่าราคานั้นไม่ได้สูงมากประกอบกับว่าแม่ก็จะทำบุญหาพ่อของเรานั้นด้วย เลยตั้งใจที่จะซื้อและถวายวัดในวันที่ทำบุญแจกข้าวหา จึงเป็นที่มาของการถวายฆ้องให้กับวัด 

     ในตอนแรกนั้นเรายังไม่ได้เห็น พอนำมาเพื่อที่จะแกะสลักและฉีดสีเรานั้นค่อยเห็น  ใหญ่เหมือนกัน และคนเฒ่าคนแก่นั้นบอกว่าหากว่าเรานั้นถวายเจ้าฆ้องนี้นั้น เวลาที่มีการตีฆ้องนั้นมีการสาธุของเหล่าชาวบ้านที่ได้ยินเสียง มันจะยิ่งทำให้ส่งผลบุญให้กับคนที่ถวายนั้นได้ในส่วนกุศลเข้าไปอีก ลวดลายของฆ้องนั้นถือว่าสวยงามสมราคา ตอนนั้นที่ซื้อนั้นถือว่าราคาไม่ได้แพงมากเพราะว่า คนขายนั้นต้องการที่จะกลับบ้านและไม่อยากที่จะแบกฆ้องใหญ่นั้นกลับ จึงขายให้ในราคาที่ทำบุญร่วมกัน น่าจะราคาประมาณแปดร้อยบาท แต่ว่าหนาและเสียงดีมาก

    วิธีการในการจารึกชื่อลงไปในฆ้อง ในการถวายฆ้องหากว่าเรานั้นเคยที่จะไปวัดทำบุญ เวลาที่เรานั้นเห็นในรอบของฆ้องนั้นจะเขียนชื่อไว้อย่างสวยงามว่าใครนั้นเป็นคนที่ถวาย ซึ่งก็ทำให้ส่งผลต่อบุคคลนั้น 

   ในการทำบุญนั้นได้เขียนไว้ว่า หากว่าเรานั้นทำบุญแล้วเรานั้นมีความสุข ถือว่าได้บุญแล้ว แต่เมื่อไหร่ที่เรานั้นทำบุญแล้วได้รับในความทุกข์ถึงตอนนั้นบุญก็จะไม่ใช่บุญอีกต่อไปอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นเรานั้นจำเสมอว่าบุญคือความสุข หากว่าเรานั้นไม่มีความสุขและไม่ได้ตั้งใจที่จะทำเราจะไม่ทำอย่างแน่อนน 

     ทุกอย่างในชีวิตนั้นไม่มีอะไรแน่อนน คนที่ดีแสนดีทำไมถึงมาด่วนจากไปโดยที่ไม่มีแม้แต่โอกาสจะกล่าวคำลา จริงๆ แล้วเรื่องราวของเรานั้นเคยได้คิดเหมือนกันนะว่า การคุยกันกับพ่อในครั้งสุดท้ายนั้นใช่การบอกลาหรือไม่อย่างไร เพราะว่าก่อนที่จะจากกันไกลแสนไกล เสียงจากปลายสายบอกเราว่า คิดถึงเราไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว คิดถึงเรานั้นเหมือนกัน แต่ด้วยความไม่รู้ในหลากหลายเรื่องเราเองเลยไม่ได้สนใจเพราะว่าด้วยงานหรือหลายอย่างจึงลืมคำนั้นที่ได้ยินไป   

   ไม่คิดเลยว่าวันที่ได้เจอคนที่บอกว่าคิดถึงและร้กเรานั้นเขาไม่มีโอกาสที่ได้พูดคุยและมองหน้าของเราแล้ว เพียงแค่หลับตา หน้านิ่งให้เรานั้นมอง บางครั้งเราเองก็ยังคงให้สิ่งที่เลวร้ายกับตัวเองโทษตัวเองเหมือนกันว่า  ทำไมตอนที่เขานั้นอยู่ตอนที่บอกว่าคิดถึงเรานั้น เราทำไมไม่กลับไปหาให้ได้เจอหน้าก่อนหน้านี้ บางอย่างนั้นมันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เราเองก็คงต้องอยู่กับความทรงจำเหล่านี้ คิดถึงเสมอเมื่อมีเขาอยู่ในตัวเราตลอดเวลา

    สิ่งที่จะส่งให้ได้ในตอนนี้นั้นก็คงไม่น้อยค่าไปกว่า สิ่งที่เรานั้นนึกถึงคือความหวังดี ความปรารถนาให้เขาได้มีความสุขในการเดินทางไกล ตอนนั้นเราไม่เคยได้นึกถึงเขาหรือเขานั้นมาหาเราเลย เพียงก่อนหน้าที่จะมีหนึ่งชีวิตเกิดมาเขานั้นได้มาหาเราในความฝันที่เรานั้นไม่อยากที่จะตื่นมาเพราะว่าอยากฟังเรื่องราวของเขานั้นตลอดไป โชคดีเท่าไหร่ที่เขานั้นทำให้เรานั้นเป็นคนที่เข้มแข็งและจะดีให้เท่ากับที่เขานั้นได้ทำไว้เสมอ