เรื่องสั้น (จบในตอน) คืนที่ฝนไม่ยอมหยุด

เสียงฝนตกหนักในคืนวันพฤหัสบดีทำให้คนส่วนใหญ่เลือกอยู่ในบ้าน แต่สำหรับ “เก่ง” แล้ว มันคือช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดในการเดินเท้าเปล่าฝ่าฝนไปยังสะพานไม้หลังตลาดเก่า

เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงทำแบบนี้เป็นประจำ แค่รู้ว่าตั้งแต่ “พลอย” หายไปเมื่อสองปีก่อน เขาก็เลิกกลัวฝนไปเลย เพราะวันสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ ก็เป็นวันที่ฝนตกแบบนี้

พลอยเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเก่ง ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันในชุมชนเล็ก ๆ ริมคลอง แค่ข้ามสะพานไม้นั่นไปก็ถึงบ้านเธอ ทุกเย็นพวกเขาจะนั่งคุยกันบนสะพานนั้น เรื่องอะไรก็ไม่รู้…เรื่องที่เด็ก ๆ มักจะพูด แต่ก็ไม่เคยเบื่อ

จนวันหนึ่ง พลอยบอกว่าเธอกำลังจะย้ายไปอยู่กับแม่ที่ต่างจังหวัด “แค่ปีเดียว” เธอพูดแบบนั้น แล้วก็ยิ้มเหมือนทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยน

แต่มันเปลี่ยน

เธอไม่กลับมาอีกเลย ไม่มีจดหมาย ไม่มีเบอร์โทร ไม่มีแม้แต่คำลา

เก่งใช้เวลาหนึ่งปีเต็มเดินไปที่สะพานนั้นทุกวัน บางวันเงียบ บางวันฝนตก แต่ไม่มีวันไหนที่พลอยกลับมา

ปีที่สอง เขาเริ่มเดินไปแค่ตอนฝนตก ไม่รู้ทำไม ฝนทำให้เขารู้สึกเหมือนวันสุดท้ายยังวนอยู่ตรงนั้น ไม่เคยผ่านไปไหน

คืนนี้ก็เช่นกัน เก่งนั่งลงที่มุมเดิมบนสะพาน ฝนยังคงกระทบหลังคาสังกะสีรอบตลาดอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำเปียก ๆ กับไม้

เก่าทำให้ความทรงจำเก่าไหลย้อนเข้ามาไม่หยุด

แต่คืนนี้มีบางอย่างต่างออกไป

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาในฝน เสียงรองเท้าแตะที่เปียกน้ำ เดินเข้ามาใกล้ แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าสะพาน

หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อฝนสีฟ้าจาง ๆ ผมยาวแนบหน้าเพราะฝน

เธอมองเขาอยู่นาน ก่อนพูดเบา ๆ ว่า “ยังมานั่งตรงนี้อยู่เหรอ”

เก่งเงยหน้าช้า ๆ ใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

“…พลอย?”

เธอยิ้ม “เราสัญญาว่าจะกลับมาไง ถึงจะช้าหน่อยก็เถอะ”

บางครั้ง เราไม่ต้องเข้าใจเหตุผลของความคิดถึง แค่ปล่อยให้มันพาเราไปในที่ที่เรารอคอยใครสักคนก็พอแล้ว