วิถีชีวิตของเกษตรกร สิ่งของทำมาหากินที่เลือนหายไป

         อุปกรณ์ช่วยในการหาอาหารของคนชนบท ที่เลี้ยวลดหลากหลายขีดความสามารถ

มีตทั้งฆ้อง ซุมดักปลา หลายหลากมี สมัยนี้เด็กรุ่นใหม่ไม่ใคร่รู้ดี 

จะหาปลาสักตัวกลัวความลำบาก  เดินเข้าไปสำรวจในตลาดกระโดดเร็วรี่ 

จับถุง ถามราคา จ่ายง่ายได้ปลามา ทำอาหารใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงได้ลงพุง

   วิถีชีวิตบอกที่มาของอาหาร  ส่วนในอาหารนั้นบอกที่มาของความขยัน หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ครั้งแรกที่มาในร้านอาหารแห่งนี้มีการจัดเรียง สิ่งที่นำมาประดับในร้านนั้นมากมายไปด้วยของใช้ของชาวบ้าน เราเองนั้นเคยเป็นเด็กที่โตมากับสิ่งของเหล่านี้ ตั้งแต่เกิดมานั้นจำความได้ก็เห็นยายนั้นทำ เกี่ยวกับการเกษตร พ่อจับปลา และฝัดข้าวเปลือกออกจากข้าวสาร หลากหลายอย่าง การใส่กับดักปลาของพ่อ แม้ว่าตอนนี้ท่านจะไม่อยู่แล้วพอเรานั้นได้มาเห็นสิ่งเหล่านี้เรื่องราวหลายอย่างนั้นวนเวียนเข้ามาในหัวของเรามากต่อนัก

    หลังคาของร้านอาหารที่นี่ ทำจากใบจากหรือเรานั้นเรียกกันง่ายๆ ว่าหญ้าคาบ้านเรา แต่พอมาดูจริงๆ นั้นเหมือนกันกับกระเบื้องที่ทำลวดลายให้เหมือน แต่ไม่ได้ถามคนที่นี่ว่ามันคืออะไร ชอบที่จะมองดูรอบๆ ที่เขานั้นตกแต่ง สิ่งเหล่านี้นั้นจะหายไปจากสังคมของเราเพราะว่าในการจับปลานั้นเริ่มที่จะมีในส่วนของการใช้ไฟฟ้าซอตซึ่งมันทำให้ปลานั้นหายไปและหากว่าไม่โดนจับไปประกอบอาหารก็จะกลายเป็นหมันไม่สามารถที่จะขยายพันธุ์ได้ ทำให้หายไปจากระบบนิเวศน์จึงต้องได้มีการเลี่ยงกันในกระซังบ้าง เลี้ยงในสระ

    สุดท้ายแล้วคนเราก็ชอบความสบายแบบบ้านๆ พื้นที่นั่งแล้วปูเสื่อ มีหมอนในการรองเราเอนหลังสบายกาย มีเครื่องดนตรไทยบ้าง ชั้นวางที่เหมือนกงนก ดูแล้วมีความเรียบง่ายในความหรูหรา นอกจากการมาทานอาหารแล้ว เมื่อกินอิ่มนั้นเราสามารถที่จะเอนกายนอนได้เลย ไม่มีใครมาไล่เราอย่างแน่นอน  และยากที่จะมีคนนั้นตามหาเราเจอ เพราะว่าในร้านนั้นเราสามารถที่จะนำรถเข้ามาจอดในบ้านได้ บนถนนจะหารถของเรานั้นไม่เจอ

    ในวันว่างเชื่อว่าเราทุกคนก็จะต้อง รักในความสงบ ไม่มีสิ่งไหนมารบกวนอย่างแน่นอน ทานอาหารอิ่มนอนพักผ่อนว่างนำงานขึ้นมาทำ หรือว่าอยากจะนอนโง่ๆ บ้างก็ไม่เป็นไร  คนเรานั้นต้องการความสุขให้กับตัวเองเสมออย่ามัวแต่มอบสิ่งที่ดีกับคนอื่นจนลืมมอบให้กับตัวเอง

      นั่งหย่อนขาสบายใจ มองไปเห็นต้นมะละกอและหลากหลายต้นไม้ที่สร้างพื้นที่สีเขียวให้กับเรา  ตอนแรกที่มานั้นเหมือนร้านอาหาร แต่พอเรานั้นอยู่ไปเรื่อยๆ  จนทำให้กลายเป็นเหมือนบ้าน หากว่าในบ้านภาษาเรานั้นจะเรียกว่า  เกย ที่ออกมานั่งเล่นในที่โล่งเป็นที่สามารถที่จะยื่นขาออกมาได้ โล่งไว้ทำกิจกรรมกับครอบครัว อย่างการทานอาหารจำนวนมาก 

   ตรงนี้นั้นหากว่าฝนนั้นตกลงมาเรานั้นไม่ต้องกลัวเพราะว่าเราสามารถที่จะรูดแผ่นไม้นั้นลงมาอย่างรวดเร็วและสามารถที่จะป้องกันสายฝนได้เสมอไม่ต้องกลัว ทุกอย่างที่ทำขึ้นมานั้นล่วนแล้วแต่เกิดจากประสบการณ์ 

    ในส่วนของมุมนี้นั้น ดูน่าเคารพและน่าเชื่อถือ อาจจะเป็นมุมไหว้ของทางร้าน  มองไปแล้วเหมือนมีกุมาร มีมนต์ขลังในเรื่องของเก่าหลายอย่างมารวมกันตรงนี้ หลังจากที่เรานั้นถ่ายรูปเราเองกลับมาที่เดิมเพราะว่าความเงียบทำให้เรานั้นกลัวในความคิดของตนเอง 

      การทานอาหารจะต้องมีเพื่อนร่วมทานด้วยกันเรานั้นถึงจะอร่อยและมีความสุข  หากว่าเรานั้นมาคนเดียว นั่งคนเดียวเวลาที่ใครเดินมาเราก็มองเขา ไม่ได้อยากคุยนะแต่ว่าเวลาที่เรานั้นไปคนเดียวได้หากว่าเป็นร้านข้างทาง แต่หากว่าเรามาแบบร้านใหญ่ เรามีเพื่อนสองสามคนมาจะดีในเรื่องของการแชร์การพูดคุย แชร์เรื่องราวที่มันยังคงอยู่ในใจตลอดมา 

   จริงแล้วเราเองควรทำทุกวันให้มีคุณค่า ไม่ใช่เดินไปเดินมาแล้วสุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลย ถ็ถึงเช้าวันใหม่ทุกอย่างหมุนไปอย่างรวดเร็วไม่มีอะไรจะหวนกลับมาเหมือนในชีวิตจริงกลับไปกลับมาไม่ได้อย่างไรก็อย่างนั้น