ตำนานร้านอาหารหน้ามหาลัย เหมือนชีวิตได้เจออาหารอีสานไทยที่รอมา

  ชีวิตของคนต่างแดดไม่มีอะไรมาทดแทนเรื่องอาหาร

หาส้มตำแสนอร่อยทานให้ถูกรส  แต่ว่าเดินทางหาเท่าไหร่ก็ไม่ได้ตามสูตร

จึงเลือกลองทุกสูตรที่ว่ามี  ตำถาดบ้าง ส้มตำบ้างก็ยังไม่เหมือน 

ผ่านปีเดือนย่อมที่ทนไม่ไหว ไปตลาดสดซื้อมาตกกินเอา 

ไม่นานเราก็เจอร้านส้มตำไทยอร่อย ปลาร้าตัวน้อยสุกแล้วในขวด

    ช่วงชีวิตที่ได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ตอนนั้นเริ่มขึ้นเมื่อตอนอายุ 22 ที่เรานั้นเดินทางเพื่อที่จะไปทำงานตอนนั้นที่คิดคือไปหาประสบการณ์ไม่ต้องกลัวอะไรเพราะว่าเรานั้นจบมาแล้วกลัวอะไร  

    ก่อนที่จะเดินทาง แม่บอกว่าไม่มีนะอาหารอีสาน ให้เอาปลาร้าบองมาด้วย ปลาร้าเผื่อเวลาจะตำส้มตำเรานั้นไม่เชื่อคิดว่าจะมาซื้อที่นี่ เพราะว่าน่าจะมี แต่พอมาถึงเท่านั้นละ อาหารที่เรานั้นเคยกินเปลี่ยนไปหมดเลย  มาม่าช่วยชีวิตกับขนมที่แม่นั้นซื้อใส่ในกระเป๋าให้ ผ่านไปหนึ่งวันเจอกับน้ำท่วมทำให้ไปไหนไม่ได้ เลยได้เปืดกระเป๋าแทะเพราะว่าหิวแล้วไปไหนไม่ได้ รถจะมารับก็มาไม่ถึงเพราะว่าน้ำหน้าที่พักนั้นท่วมคันรถเก๋ง ได้ผ่านไปสองวัน 

        อาหารคือความสุขจริงก็เพิ่งได้รู้  ดีหน่อยว่าเรานั้นชอบมากคือการกินขนมปัง  แม้แต่ขนมปังยังต้องเดินหาร้านที่โอเครหน่อยจะเป็นของฝรั่งเศส  ผ่านมาสองอาทิตย์เริ่มแล้ว รสชาติอาหารที่คุ้นเคยของเราน้ันหาได้ที่ไหนนะ ต้องเริ่มที่จะเดินทางออกไปเพื่อที่จะเปิดหูเปิดตา ดีกว่ากินข้าวไข่เจียว

    และแล้วเราก็เจอร้านหนึ่งที่ค่อนข้างที่จะอร่อยนะเพราะว่าด้านหน้านั้นมีการติดในเรื่องของรูปภาพและเขียนเหมือนร้านในไทยมีไก่ย่างด้วย เราเลยตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปในร้านเพื่อที่จะลองทานอาหาร เตรียมเงินมาค่อนข้างจำนวนหนึ่งเพื่อที่จะบอกว่าเรานั้นจะทานได้นะอาหารที่แพงกว่าปกตินิดๆ

    พอนั่งลงสิ่งที่เรานั้นมีความสุขคือในร้านนี้เปิดเพลงไทย และในร้านมีคนไทยที่มาเปิดร้านที่นี่ด้วย เราเลยบอกเจ้าของร้านว่า ขอให้ตำส้มตำให้หน่อยไม่เอาเหมือนคนที่นี่นะ  เน้นให้เหมือนอีสานบ้านเรา เพราะว่าคิดถึงมากรสชาติที่จากมา ห้าเดือนยังไม่มีเหมือนเลย 

   ในร้านนี้นั้นตัวอย่างของส้มตำนั้นจะเหมือนกันกับร้านไทยในห้าง เอสแอนพี คือเขาจะมีน้ำส้มตำไว้แล้วอร่อยแล้ว เรานั้นเพียงตำพริกและใส่เส้นใส่เครื่องแล้วตำไปมา จากนั้นตักใส่จาน โรยหน้าด้วยกุ้งแห้ง  ร้านบอกว่าไม่มีนะตำป่า ตำมั่ว เรามีแต่ตำไทยเปรี้ยวหวาน เลยจัดไปเลยอย่างไรแล้วเรานั้นก็เข้ามาแล้ว

      เมนูที่สองที่สั่งคือไส้กรอกอีสาน ที่หากว่าเรานั้นซื้อในรถที่เขาขับขายที่ไทยนั้นคือก้อนละหนึ่งบาท  แต่พอมาถึงที่นี่นั้นกลายเป็นหกเม็ดนั้นหกสิบบาท ขายแบบนี้รวยแน่นอนเลย ได้กำไรแต่ว่าไม่เป็นไรอร่อยเพราะว่ามีพริก กระเทียม ผักเคียงให้เรานั้นทานด้วย อร่อยคนเดียวเพราะว่าเรานั้นเดินมากินคนเดียวไม่มีเพื่อนส่วนข้าวเหนียวนั้นก็เพียงกระติบเดียวเท่านั้น

    ลองอีกแล้วจานที่สอง เราเลยมาลองชิมและกินอย่างเดียวเลยเพื่อที่จะทดแทนในความหิว อาจจะหิวน้อยหน่อยเลยไม่กินข้าวอย่างอื่น นำข้าวเหนียวมาจ้ำเลย  ซดน้ำขอบอก 

   อาหารไทยนั้นเมื่อไหร่ที่เรานั้นห่างนานๆ  มันจะดูเลี่ยนไหมแต่ก่อนนั้นเป็นคนที่ชอบในเรื่องของทอดมากกว่า ส้มตำนานๆ ที แต่พอมาอยู่ที่นี่พานักเรียนไปกินส้มตำไก่ย่าง บางวันนั้นเดินจากที่ทำงานไปประมาณกิโลหนึ่งเพื่อที่จะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งแล้วเดินกลับมาที่พัก มีความสุขละเพราะว่าได้กิน

    หลังจากวันนั้นเราออกมาจากร้านได้ถ่ายภาพไว้ เวลาที่หิวนั้นจะเดินหาร้านในรูปแบบนี้เพราะว่าซอยที่นี่นั้นเรายังจำไม่ได้ทั้งหมด หากว่าเดินนานจะหลงว่าร้านนั้นอยู่ส่วนไหน  ในร้านนี้นั้นมีในส่วนของกะเพราไก่  กะเพราหมู  กะเพราหมูกรอบ และอาหารไทยที่หลากหลาย เรานั้นคิดว่าหากว่าอาหารที่ไทยนั้นราคาจานละร้อยเราก็ยอมกินเพราะว่าไปจ่ายอาหารที่นี่ ประมาณสี่ห้าแต่ว่าไม่ค่อยอร่อยเท่านี้ก็ยอมกินนานๆ ทีกินหาเงินให้ตนเองนั้นใช้ในการทานอาหาร ไม่ใช่ปล่อยให้ตนเองนั้นหิว

    หากว่าใครอยากรู้รสชาติของการขาดส้มตำไปลองดูนะไปอยู่สักสองปีแล้วจะโหยหาอาหารไทยอย่างแน่นอน  กลับมานี่ลองเลย