เรื่องราวชีวิต กว่าจะได้มาเป็นพ่อค้า (ต่างคนต่างมาแล้วพบกัน)

การก้าวผ่านชีวิตในช่วงที่ตกต่ำ 

จะมีใครคอยย้ำคอยห่วงหา

แม้ชีวิตจะต้องเจออะไรกระหน่ำมา 

แต่หากว่าไม่หยุดสู้ก็ต้องทนอยู่ไป

จนไม่นานเราก็คิดหาทางออก  หมั่นเรียนและสร้างสิ่งที่ชอบ 

การทำเครบหลากหลายรส เริ่มจดจร ทุกงานขอขายซ้อนก่อนตีตลาด

     เชื่อไหมตอนแรกนั้นเราไม่ได้คิดว่าจะเดินเข้ามาในร้านนี้  รอบบริเวณของการจัดงานในมหาวิทยาลัยนั้นมีคนมาร่วมจำนวนมากกว่าหมื่นคน จนบางครั้งนักเรียนต้องเดินมาสะกิดเพราะว่าเสียงดังและคนเต็มทุกพื้นที่เรียกดังขนาดไหนก็ไม่ได้ยิน พอมาถึงในตอนนี้ จริงๆ แล้วเวลาที่เรานั้นไปที่ร้านไหนก็ตามเมื่อไปแล้วเรานั้นเราจะไปยืนมองนานอยู่เหมือนกัน มองว่ามันคืออะไรเขาทำอะไรกัน แต่หลังจากนั้นคือไปไม่ทั่ว แต่ร้านนี้ที่หยุดเพราะว่าการทำนั้นมีความผสมผสานในแบบของยุโรปผสม แบบไทยที่เรานั้นเคยลอง 

   จึงได้เดินเข้าไปถามเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า ขายอย่างไร ใส่ไส้ได้เยอะไหม แล้วคิวต้องรอนานไหม ตอนแรกเขานั้นก็ตอบเราเป็นภาษาฝรั่งเศส แต่พอเงยหน้าขึ้นมาหลังจากที่ทอนเงินเสร็จคือไม่เอาแล้วทำไมเราคุ้นหน้ากันและกันมาก  ตอนนั้นยังไม่ได้ตอบอะไรกำลังหาอยู่ว่าจะเอาไส้ไหน  สักพักโทรศัพท์มาเราเลยกดรับและคุยภาษาไทยกับนักศึกษาเพราะว่าเราสอนภาษาไทย ผู้หญิงคนนั้นถามเราเลยว่า เป็นคนไทยใช่ไหม

     ตอนที่เราเขานั้นรอคำตอบจากเรา งานจึงเริ่มขึ้น นี่คือรายการแรกในการเปิดงาน การแสดงละครที่น่าสงสารถามว่าเรานั้นเข้าใจไหม ต้องตอบว่าพอเข้าใจ ฟังไปฟังมาเหมือนจะเป็นละครรำ สวยงามมากจากกลุ่มศิลปะกรรมที่เขาเรียนในเรื่องของนาฎศิลป์หรือรำได้จากการเรียนมาตั้งแต่เด็ก รำสวยและเล่นละครตีบทแตกได้อย่างน่าสงสาร  

    ใช้เวลานานมากกว่าเรื่องราวนั้นจะจบ ต้องมีเหตุการณ์หลายเหตุการณ์ที่มีเรื่องราวนั้นยาวนานมีเสียงเพลงบ้างเสียงพูดนั้นก็ดังดี แต่ที่ชอบมากในการแสดงในกัมพูชานั้นเราจะชอบโทนสีเข้มมากกวว่า แดงมาเลยกับเหลือง หรือจะฟ้าแดง  เมื่อการแสดงเปิดงานจบลง ตอนนี้คือจะสิบเอ็ดนาฬิกาแล้วจึงต้องเดินทางไปหาอะไรลองท้องบ้าง จึงเดินไปใช้เวลาไม่นาน

     รอบนี้พอเรานั้นหลับมาคือ สิ่งที่เขานั้นสองนั้นทำคือเครบชื่อเหมือนในไทย และอร่อยแป้งเหมือนนุ่มกว่าแน่นอน ส่วนในผ้านั้นเราจะมีผ้าที่เรานั้นเตรียมในการ  เราจึงได้มีโอกาสได้ถามว่า ก่อนมาที่นี่นั้นเราลงทุนไปเยอะ  และพอเรานั้นมีร้านเป็นของตนเอง

    เรื่องราวที่เขานั้นเล่าให้ฟังคือน่าสงสารมาก แต่คนนี้คืเขาบอกว่าตอนนั้นเขาไปขายแล้ว สิ่งของนั้นมันเพิ่มมากขึ้น ไม่นานมานี้เขานั้นได้มาเจอกับเรื่องร้ายเรื่องหนึ่ง เขาอาจจะมองอยู่บ่อยแล้ว จึงรู้ว่าเรานั้นเข้ามาโรงเรียนนี้  เขาเจอทั้งหมดเลยในสิ่งที่ไม่ดีเมื่อมาอยู่ที่นี่ แต้ว่าเรานั้นจะหาทางยังไงทพอบบบน สีสันมันอาจจะมีความแตกต่าง เขาเลยตัดสินใจกันที่จะอยู่ที่นี่ เพราะว่าหากว่าต้องเดินทางไปเพื่อที่จะประทับตราในการขออยู่ในประเทศอื่น แต่ตอนนี้คือเพื่อนนคนสุร้นทร์ ระวังเด้แมวโพงตัวอยู่นำหรับ

   จากชีวิตที่คนหนึ่งนั้นเดินทางมาท่องเที่ยว  ส่วนผู้สูงอายุนั้นตะต้องมองในเรื่องของโรคภัยไข้เจ็บ พี่เขานั้นบอกเราว่า ให้ถอยออกเลย เดินทางไปกบ 

   สิ่งนี้ทำให้รู้ได้เลยว่า ความรักนั้นคือความสุขของการทำงาน หากว่าเราใส่นั้น สามารถที่จะเลือกได้เลยว่าจะเอามาวาง  หากว่าเรานั้นไม่ตัเงใจสอน  เรามาร่วมงานวันขึ้นปีใหม่ของที่นี่จะได้กินอร่อย