ห่างกันวันนี้ เพื่อจะได้เจอกันอีกนานในอนาคต (ตลาดชนบท)

    ตลาดสดของสดมีเสมอ แม้เวลาระบาดของเธอจะเงียบเหงา เมื่อทุกคนรู้จักวิธีคอยป้องกัน ตลาดนั้นก็กลับมาคึกคักและหนาแน่น ก่อนเข้าตลาดมองด้านบนสะดุดตา ด้วยประโยคที่ว่า "หางกันตอนนี้  เพื่อจะได้เจอกันอีกยาวนานในอนาคต"

  ตลาดสดคือวิถีของชนบท ไม่ว่าจะในอำเภอไหนในจังหวัดจะมีตลาดสดเสมอ บางที่สองที่หนึ่งที่แล้วแต่ประชากร หากว่าเป็นพ่อค้าขายต่อ จะไปหาของจากหลากหลายที่ เพื่อนนำมาขาย ส่วนกำไรที่ได้นั้นถือว่าไม่มาก ประมาณ 20 -30 ต่อสิบถุง 

    ตอนเด็กๆนั้นเคยไปขายของ ที่ตลาดสดคือการขายผักบวบ เราจะทำถุงละห้าบาท แต่พอสักพักไม่ถึงหนึ่งนาที มีพ่อค้าขายของส่งมาซื้อแน่จะขอว่า 10 ถุงแถมหนึ่งถุงนะ หรือบางทีนั้นก็ขอซื้อถุงละ 4 บาท แล้วแต่คน นั่นคือการขายแบบหวังผลกำไร เราก็ให้เพราะว่าเราไม่ได้นั่งนาน และของที่นำมาขายคือของเราที่ปลูกเองก็ให้เขาไป 

     พอเรามาตลาดนี้เห็นแม่ค้านั่งขายของนึกถึงตอนที่เราเป็นแม่ค้าตัวเล็ก แต่พอตอนที่โควิดมานั้นตลาดกลายเป็นตลาดร้าง ที่ไม่ค่อยมีลูกค้ามาเดินเลือกซื้อของมากนักทางตลาดจึงได้มีมาตรการ เว้นระยะในการ เดินตลาดด้วยประโยคที่อ่านแล้วแสดงความห่วงใย คือ ห่างกันตอนนี้ เพื่อจะได้เจอกันอีกยาวนานในอนาคต ทำให้อ่านแล้วต้องอมยิ้ม 

    วันนี้ได้มีโอกาสมาเดินตลาดสดเพื่อที่จะซื้อแตงกวา ต้องแตงขี้ไก่ หรือแตงกวาชาวบ้านนะ แตงกวาใหญ่ไม่อร่อย ต้องมาตลาดถึงจะได้  แต่พอเรามองไปข้างตลาดที่เดินมาจึงได้เห็นขนมไทยอร่อย อย่างเช่นตะโก้  ขนมชั้น และขนมวุ้นใบเตยที่โรยหน้าด้วยกระทิ  อร่อยมากเพราะถือว่าไม่หวานมาก อร่อย อย่างขนมชั้นนั้นจะเหนียวเวลากินจะยืด

   ขนมชั้น ชิ้นละ 5 บาท เวลาที่เรานั้นซื้อแม่ค้าจะนำใส่ถุงแยกให้เพื่อจะได้มไม่สกปรก การนำขนมใส่กล่องโฟมนั้นจะไม่ปลอดภัยเท่ากับการใส่ถุงกันร้อน กันฝุ่นและทานได้ง่ายด้วย 

   ขนมวุ้นใบเตยหอมไม่ใส่น้ำตาล แต่จะมีความเค็มอ่อนๆ ที่ตรงกะทิ เข้ากันพอดี เค็มๆ จืดจืด ชิ้นนี้ก็ห้าบาทเช่นกัน ราคาของนั้นมีราคาแพง หากว่าย้อนไปเมื่อสามสิบปีที่แล้ว คือ ชิ้นละหนึ่งบาท มาตอนนี้ชิ้นละสิบบาทก็มี 

    ส่วนชิ้นนี้คือตะโก้ หน้ากะทิเข้มข้นส่วนด้านล่างนั้นจะเป็น ข้าวโพดผสมแป้งหวานนิดๆ อร่อยเช่นกัน  ขนมนี้อาจจะหายไปจากสังคมในเมือง เราจะต้องไปตามตลาดในอำเภอนานๆ จะเจอสักที แต่อร่อย

   ความอร่อยที่แตกต่าง เด็กนั้นจะชอบความหวานของขนมวุ้นมากที่สุดเพราะว่าเคยกิน แต่หากขนมอื่นนั้นนำเข้าไปในปากแล้วไม่สนใจ ไม่ชอบแล้วก็ไม่ยอมทาน   ตอนเรายังเล็กทำไมเราชอบขนมนี้จัง 

    การเดินตลาดคือความสุข ของทั้งสองฝ่าย ฝ่ายขายเมื่อเห็นลูกค้าเขาจะมีรอยยิ้มแม้ว่าจะไม่ซื่อก็ตาม แล้วคนซื้อก็จะมีความสุขเพราะได้ซื้อในของที่คุ้มค่าและอร่อย ตลาดจึงคือมุมบวกของใครหลายๆคน  ความสุขที่แตกต่าง มุมมองที่คนเราใช้ไม่เหมือนกัน แต่อย่าลืมเรื่องของการเว้นระยะห่างในการเดินตลาดนะ