ฉลองมรดกโลก...แต่คนในชาติกลับอับอาย! คุกตวลสเลง-ทุ่งสังหาร เขมรแดงถูกยกเป็นมรดกโลก สื่อโลกตั้งคำถาม – ‘น่าภูมิใจตรงไหน?’

"ฉลองมรดกโลก...แต่คนในชาติกลับอับอาย! คุกตวลสเลง-ทุ่งสังหาร เขมรแดงถูกยกเป็นมรดกโลก สื่อโลกตั้งคำถาม – ‘น่าภูมิใจตรงไหน?’"

"ฉลองมรดกโลก...แต่คนในชาติกลับอับอาย!"
หลังยูเนสโก้มีมติขึ้นทะเบียน คุกตวลสเลง และ ทุ่งสังหารเชิงเอก (Choeung Ek Killing Field) แห่งประเทศกัมพูชา เป็น มรดกโลก เมื่อไม่นานมานี้ เสียงวิพากษ์วิจารณ์กลับดังสนั่นไม่ใช่เฉพาะภายในประเทศ แต่ทั่วโลกต่างหันมาจับตามองด้วยความสับสน บางส่วนถึงกับใช้คำว่า "ประชดประชัน" กับการเฉลิมฉลองที่ดูย้อนแย้งกับความจริงทางประวัติศาสตร์อันโหดร้าย

คุกตวลสเลง หรือที่รู้จักในชื่อ S-21 เคยเป็นโรงเรียนมัธยมมาก่อนจะถูกแปรสภาพเป็นศูนย์ทรมานในยุค เขมรแดง (Khmer Rouge) ภายใต้การนำของ พล พต (Pol Pot) ผู้นำผู้เปลี่ยนประเทศให้กลายเป็นนรกบนดิน ผู้คนกว่า 17,000 ชีวิต ที่ถูกส่งมายังคุกแห่งนี้ ล้วนแต่ไม่มีวันได้กลับออกไปอีก บางคนถูกสอบสวน ถูกทรมานอย่างไร้มนุษยธรรม ก่อนจะถูกนำไปประหารชีวิตที่ทุ่งสังหาร

แม้จะเป็นสถานที่สำคัญในเชิงประวัติศาสตร์ และควรค่าแก่การจดจำเพื่อไม่ให้เหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำอีก แต่การ "ฉลอง" การขึ้นทะเบียนอย่างเอิกเกริก กลับกลายเป็นภาพที่ชวนให้สะเทือนใจแก่ประชาชนจำนวนมาก โดยเฉพาะลูกหลานของเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย

ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตหลายคนต่างโพสต์ข้อความทั้งในและนอกประเทศ เช่น

> “น่าภูมิใจตรงไหน ที่ประเทศของเราขึ้นชื่อในฐานะ ‘แหล่งฆ่าล้างเผ่าพันธุ์’?”
“นี่ไม่ใช่ชัยชนะ แต่เป็นรอยแผลเป็นของชาติ”
“แทนที่จะฟื้นฟูจิตใจคนรุ่นใหม่ กลับนำอดีตอันน่าอับอายมาประจานตัวเอง”



ในขณะที่บางฝ่ายมองว่ายูเนสโก้มีจุดประสงค์ดี คือการรักษาความทรงจำแห่งประวัติศาสตร์ เพื่อเป็นบทเรียนแก่โลก และย้ำเตือนให้อนาคตไม่เดินซ้ำรอยอดีต แต่การบริหารจัดการภาพลักษณ์ของสถานที่ และการนำเสนอให้ถูกบริบท กลับเป็นสิ่งที่รัฐบาลกัมพูชาถูกวิพากษ์หนักว่า "หลงทิศ"

บางสื่อในต่างประเทศพาดหัวแรงถึงขั้นว่า
“Cambodia celebrates genocide as world heritage”
(กัมพูชาเฉลิมฉลองการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในฐานะมรดกโลก)
ทำให้ภาพลักษณ์ของประเทศกลายเป็นประเด็นถกเถียงอย่างเผ็ดร้อนในเวทีนานาชาติ


ในขณะที่ประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกต่อสู้เพื่อให้แหล่งอารยธรรม วัฒนธรรม และสิ่งปลูกสร้างทางบวกของตนได้รับการรับรองเป็นมรดกโลก กัมพูชากลับเลือกจารึก “ความเจ็บปวด” ไว้เป็นที่ระลึก ชาวโลกบางส่วนอาจเข้าใจเจตนาดี แต่หลายคนก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า...

“นี่คือสิ่งที่ควรภาคภูมิใจจริงหรือ?”