กว่าจะมาถึงวันนี้ ยังคิดว่าเลือกเรียนไม่ถูกนะ

ชีวิตไม่ได้ออกแบบด้วยคนอื่น แต่เกิดจากการออกแบบด้วยตนเอง 

เริ่มชีวิตจากการเรียนครูภาษาไทย ท้ังที่เรียนศิลป์ภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศสมาไฉน

คิดว่าจะเรียนได้จะทำไม ในเมื่อเรานั้นเป็นคนไทยอ่านภาษาไทยได้ 

เมื่อเข้ามาเรียนก็ร่ำไป มีงานไหนสั่งก็ส่งเสมอ ไม่นานนักก็ใกล้จบนะเธอ

แล้วก็ได้ทำงานต่ออย่างเธอคือสอนภาษาไทยให้คนต่างชาติ

  ตอนนี้ชีวิตนั้นขึ้นมาเลขสามแล้ว ตอนที่เลือกเรียนครูภาษาไทยนั้นมีหลากหลายคนนั้นไม่เห็นด้วย ตอนที่เลือกคืองอนกันกับครูที่เรารักไม่คุยไม่ไปหา ตัดสินใจเลือกเอง คือที่เลือกไทยเพราะว่าหากต้องเขียนแผนจะต้องเขียนภาษาอังกฤษคือเบื่อแล้วเรียนมาตลอดมัธยมพอเลือกแล้วเราก็ต้องยอมรับ แม้ว่าจะมีอีกหลายที่ให้ไปเรียนแต่แม่บอกว่าไกล มีเงินเท่านี้เอาที่นี่ละ เลยไม่ดิ้นรนคิดว่าเรียนให้จบสอบเป็นครูเดี๋ยวก็สอนได้

     วันแรกที่เรียนนั้นก็ไม่ได้ลำบากอะไรเรียนได้นะ  แต่ต้องพยายามเอา บางอย่างเราอาจจะไม่เก่งในเรื่องของการอ่านเราอาจจะอ่านหนังสือไม่แตกแต่ก็สู้จนมาถึงปีสามแล้ว ตอนที่ต้องออกภาคสนาม ทำงานร่วมกับเพื่อนมีเพื่อนคอยช่วยเหลือและไปไหนไปด้วยกันตลอด

    มาตอนนี้แล้วไม่ค่อยจะลงในเรื่องของเนื้อหาแล้ว เราจะเป็นในส่วนของการสรุปและการทำวิจัยสามเล่ม ของตนเองนั้นต้องสองเล่ม จนกว่าจะจบ ทำแบบกลุ่มอีกสองเล่ม  ทำกับเพื่อน เอาจริงปีสามนั้นแทบที่จะไม่ได้นอน ไปนอนที่ห้องเรียนแต่ว่าเผอิญว่าเราไม่ชอบนอนกลางวัน จึงเป็นที่มาของการกินกาแฟเพื่อที่จะให้รอดไปในหนึ่งวัน พรุ่งนี้เช้าเราไปเรียนต่อ สองวันนอนทียังมี

   กองงามที่ต้องอ่าน และต้องช่วยตรวจ รับงามเพิ่มช่วยอาจารย์ที่สอน หากว่าเรานั้นไม่ช่วยเรานั้นคงจะถูกคอมเมนต์มากกว่านี้เยอะ พอตรวจช่วยลดลงเรื่องของการโดนบ่น หนามาก ไม่ใช่แค่กองเดียวสองกองนะ

   มาตอนนี้เริ่มแล้วในการวิจัยเชิงปฏิบัติการเดินทางไปสอนที่โรงเรียนอาจจะบอกว่ากลุ่มนั้นกลุ่มละห้าคน ที่ต้องไปด้วยกัน การมีเพื่อนนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญหากว่าเรานั้นไม่มีเพื่อนยากเหมือนกันที่จะทำงานได้ ตอนนั้นที่เรานั้นไปเรียนภาษาอังกฤษสิ่งที่ทำให้เรานั้นไม่ได้คะแนนคือการที่เรานั้นไปอยู่กับกลุ่มพี่แล้วเวลาส่งงานเขานั้นไม่เอาเรานั้นใส่ไปด้วยทำให้เรานั้นไม่ส่งงาน สุดท้ายแล้วเลยได้คะแนนน้อยไปเลย แต่ทำอะไรไม่ได้เปลี่ยนอะไรไม่ได้ก็ปล่อย

       ยังไงกับการสอนในระดับที่สูงขึ้นตอนที่เราสอนในครั้งแรกนั้นเราเลือกที่จะสอนในระดับประถมหนึ่ง พอเดินเข้าไปเท่านั้นกว่าจะเก็บได้มากกว่าสี่สิบคนนั้นหมดแรงไปหมด ตอนนี้ก็เกือบสี่สิบแต่เป็นสี่สิบที่ชั้น ประถมห้าแล้วคุยกันรู้เรื่องอธิบายและทำตามที่เรานั้นบอกได้หมดเลย 

   ตอนนี้นั้นเราเองรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว เราไม่ค่อยชอบในการสอนแบบนี้ ตื่นเต้นจนเหงื่อแตก และเวลาที่ออกมาสอนในหน้าชั้นนั้นตาลายเพราะว่าเด็กๆ นั้นมองหน้าเราบ้างก็ยิ้ม บ้างก็หัวเราะคุยกัน ตอนนั้นหันกลับมาเขียนบนนกระดานต่อ

  ไม่ว่าเรานั้นจะทำงานอะไร คนที่คอยช่วยเหลือเราเสมอคือเพื่อนคนนี้ ไม่ว่าการทำงานไม่ทันไม่เข้าใจ เพื่อนคนนี้สามารถที่จะแก้ไขปัญหาช่วยเราได้เสมอ หลังจากที่เรานั้นเรียนจบ เราต่างแยกกันเพื่อฝึกงาน  จนมาถึงในวัยของการทำงาน เราทำงานในต่างประเทศก็จริงนะ แต่เรานั้นทำมากกว่าสิบปีแล้วกลับมาสอบได้สอนไกลบ้าน 

  วันหนึ่งเราก็ได้กลับมาเจอกันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมามากกว่า สิบห้าปีได้ แต่ว่ายังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ เธอช่วยเรานั้นทุกอย่างจนจบการประเมิน แล้วหากว่าเรานั้นทำอะไรไม่ได้ขอให้บอกเธอคนนี้ช่วยเราได้ทั้งหมด  ทุกวันนี้เวลาไปไหนมาไหนจะถามจะคุยด้วยเสมอ

     คนเรานั้นบางครั้งชีวิตนั้นออกแบบไม่ได้ เราไม่ได้เตรียมทุกสิ่งได้เสมอ บางครั้งเราเองก็ต้องเป็นคนที่เล่นตามเกมบ้าง ไม่ใช้แต่เป็นคนที่บังคับเกมให้เป็นไปตามที่ตนเองอยากให้เป็น 

     หากว่าต้องการที่จะเรียนต่อ แล้วทุกอย่างนั้นมืดมิดไปทั้งหมดให้กลับมานั่งคิดและเริ่มหาทางใหม่ ไม่มีอะไรที่สายไปกว่าที่เราจะเริ่มใหม่ การหาประสบการณ์นั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ เรานั้นจะมีวัคซีนที่ป้องกันตัวเรา เวลาเราเจอแรงปะทะเราจะได้ปรับตัวนั้นได้ทันท่วงที