ความศรัทธาที่แท้จริง (พระธุดงค์อินเดีย)

     ความศรัทธาและเลื่อมใสในศาสนา คือความงามตราที่ไม่เคยหาย

แม้สองพันห้าร้อยปีผ่านนานไป  ชาวพุทธยังคงอยู่ในใจตราบนาน

ข้าวในจานยกขึ้นจรดหน้าผาก ใจสะอาดพร้อมเปล่งพลังสาธุกาล

    ภาพที่อยู่เบื้องหน้าเรานั้นคือสิ่งที่ยังคงอยู่ในศาสนานานวัน แม้ว่าศาสดาของเราจะปรินิพพานนานแล้ว แต่ความเชื่อความศรัทธานั้นยังคงอยู่ หากว่าเรานั้นได้มาอยู่ตรงนี้เราจะรู้เลยว่าพระพุทธเจ้าของเรานั้นสามารถที่จะหยั่งรู้ในอนาคตได้ว่า หากว่าผ่านมาคนที่นี้ที่ศรัทธาจะยังคงเดินทางมาที่นี่เสมอ 

    จานข้าวอาหารในแต่ละอย่างนั้นถูกสร้างขึ้นมาจัดวางอย่างดี และพร้อมที่จะใส่ในบาตรของพระสงฆ์ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ เดินทางธุดงค์มากจากกรุงเทพฯ มหานครเดินผ่านมาหลายประเทศจนมาถึงประเทศอินเดียเมืองกุสินารา ใช้ระยะเวลามากกว่าหนึ่งเดือนและมาถึงที่นี่ ใช้ระยะทาง 2500 กิโลเมตรถือว่าระยะทางไกลมาก ในการเดิน หากว่าเรานั้นย้อนไปในสมัยที่พระองค์เดินก็ไกลเช่นกันในแต่ละเมืองมีความห่างไกลกัน หากว่าใครเคยที่เดินตามรอยพระพุทธเจ้าจะเห็นในถนนหนทางที่มีความยากลำบาก

   ตอนที่เรานั้นถ่ายภาพในการใส่บาตรเรียกว่าตักบาตรเทโวโรหนะนั้น สายตานั้นเหลือบไปเห็นส้นเท้าของพระภิกษุสงฆ์ที่เดินทางมามากกว่าสองพันกว่ากิโลถึงกลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เพราะว่าเท้าทั้งสองข้างนั้นมีแต่บาดแผล เพราะว่าไม่ได้สวมใส่รองเท้า เดินแบบสมัยก่อนเลย ไม่มีรองเท้า  และต้องทนกับความร้อนของถนนหนทาง เมื่อเจอก้อนหินก้อนดินก็เดินผ่าน อาจจะต้องลงน้ำ แต่ว่าก็ไม่ยอมแพ้ นอนกลางดินกินกลางทราย อดบ้างอิ่มบ้างแต่ก็อดทนจนเดินทางมาถึงเมืองกุสินาราที่เรานั้นนั่งเครื่องบินต่อรถมาคือยังบ่นว่านั่งจนปวด แล้วคนที่เดินละจะขนาดไหน

  มองไปแล้วไม่ว่าจะมองไปตรงไหน  ให้ภาพบรรยายถึงความพยายามความศรัทธา เดินเท้าเปล่า ในการใส่บาตรนั้นจะมีชาวไทยที่เดินทางมาร่วมงานและแม่ชีแม่ครัวที่มาอยู่ที่นี่

  เจ้าสี่ขาตัวนี้เห็นเดินมากับคณะพระสงฆ์ ซึ่งท่านบอกว่าเจ้าตัวนี้ตามมาตั้งแต่นานแล้ว ไม่ยอมกลับไปตามมาเรื่อยๆ จนมาถึงที่นี่ และเขารู้จักความมาก  เวลาที่มีการบิณฑบาตรนั้น เขาจะนอนอยู่ด้านล่าง ไม่ไหวหรือไม่เดินไปเดินมา รอเวลาที่ตนเองทานอาหารเรียกจึงได้ลุกไป ระยะเวลาหนึ่งเดือนเจ้าสี่ขาตัวนี้เดินตามมาเรื่อยๆ 

   สุดยอดเลยคิดว่าคงไม่ได้เกิดมาเป็นสุนัขอีกแล้วชาติหน้าคงได้เกิดเป็นคน ที่ชาตินี้เหมือนฮีโร่ที่คอยปกป้องศาสนา  เขาดูมีความสุขมากเมื่อได้เจอ หากว่าไม่ยอมให้ไปด้วยมันจะดิ้นสุดกำลัง

    คำว่าศรัทธานั้นเกิดขึ้นเอง เราไม่สามารถที่จะไปบังคับในความคิดของใครได้ บางคนนั้นอาจจะมองไม่เหมือนคนอื่น เราไม่ควรไปตัดสินใจเขาเพราะว่า คนเรานั้นมีความเห็นต่างได้เช่นกัน

     ครั้งหนึ่งเราเองเคยคิดว่าหากว่าวันหนึ่งคนรุ่นเก่าไม่อยู่แล้วในอินเดียนั้นคนที่นี่บางคนไม่รู้เรื่องของพระพุทธเจ้าเพราะว่าได้ห่างหายไปนาน กว่าจะกลับมาและซึมซับเข้าไปในบทเรียนต้องใช้เวลา สิ่งที่มีค่าจะคงอยู่หากว่าเรามีความอดทน

       ดอกไม้คือความศรัทธา ที่หาได้ยากแม้ว่าดอกไม้นั้นจะเหี่ยวไม่สวย แต่เรานั้นไม่ได้มองดูที่ดอกไม้ แต่มองจากความตั้งใจของคนที่มอบให้ เพราะว่าเขานั้นมอบให้ด้วยความตั้งใจ และศรัทธาต่อให้มอบดอกไม้ที่เหี่ยวก็ได้ในกุศลเหมือนกัน เพราะว่าทุกอย่างนั้นอยู่ที่เจตนาเสมอ