ล่องเรือชมวิวหน้าพระราชวังจตุรมุข (พนมเปญ)

ใช้ชีวิตเพิ่มความสุขดั่งสายน้ำ  นิ่งนอกเชี่ยวในใจสุขสันต์

มองชีวิตตามติดสองฝั่งข้างกัน  ดูความเจริญแสงสีเสียงนั้นส่องสว่างตา

    อาจจะมีบางเวลาที่คนเรานั้นจะต้องหาเวลาให้กับตนเอง ว่างเว้นจากทุกสิ่ง นั่งโง่ๆ ในที่ไหนสักที่แล้วทบทวนในสิ่งที่ผ่านมา ผ่านสายลม แสงแดดตอนตะวันจะตกดิน ไม่มีใครรู้ว่าวันข้างหน้าจะเจออะไร  วันนี้เราเจออะไรมาบ้างปล่อยมันไปกับสายน้ำ  การนั่งเรือที่นี่จะเริ่มนั่งรอบแรกประมาณบ่ายสามหรืออาจจะเร็วกว่านั้นอยู่ที่ว่าคนเยอะหรือยัง หากมีจำนวนคนขึ้นเยอะแล้ว เรือจะออก แต่หากว่ามีสองหรือสามคนก็นั่งรอไปก่อน

    การจะนั่งเรือชมความงามหน้าพระราชวังนั้น  เราจะต้องเผื่อเวลาเลยประมาณสี่สิบนาที แล้วแต่ละลำว่าจะช้าหรือเร็ว เรือจะค่อยๆ แล่นออกจากฝั่งไป ในเรือนั้นมีเพลงปิดคลอไปตลอดทาง แต่บางลำนั้นไม่มีเสียงอะไร มีเพียงเสียงของน้ำที่กระเด็นรอบเรือ ตอนกลางคืนนั้นหากว่าเราล่องเรือจะไม่เจออะไร มองไม่เห็นเพราะว่ามืดมิดไปหมด ควรลอยประมาณช่วงบ่ายสาม ถึงหกโมงเย็น หากว่ามืดสนิทน่ากลัวและอาจจะต้องมีหมอกตก อาจจะทำให้เป็นหวัดได้

      เรือที่เรานั้นเดินขึ้นเลือกลำไม่ได้  พอเรือมาถึง คนลงหมดเราเดินขึ้นได้เลย แต่ก่อนจะข้ามไปให้ยื่นบัตรให้คนเรือด้วย แต่ปัจจุบันน่าจะไม่ได้ยื่นให้ดูเพราะว่าตอนที่เรานั้นเดินลงมาก่อนจะข้ามมาขึ้นเรือมีการจ่ายเงินก่อนแล้ว ค่อยเดินข้ามมา  เรือรอบนี้ที่เรานั้นนั่ง มีทั้งพระสงฆ์ เด็กๆ วัยรุ่น หรือแม้กระทั่งคนทำงานที่เลิกงานแล้วมานั่งกินบรรยากาศ หรือคุยงานกัน  

     หากว่าเรานั้นต้องการความเป็นส่วนตัว สามารถที่จะเช่าเรือทั้งลำได้  ถึงตอนนั้นเราจะไปที่ไหนได้ทั้งหมด ประมาณสี่สิบนาที ราคาในการเหมาเรือนั้น 24 ดอลล่าแล้วแต่ว่าเรานั้นจะเหมาเท่าไหร่ต่อได้  ตอนที่เรือนั้นออกไปสามารถที่จะเปิดเพลงของเราที่เราชอบ หากว่าเราเหมานั้นจะเป็นส่วนตัวมากกว่า 

   เรือที่วิ่งออกไปนั้นจะไปตามทางที่ได้กำหนดไว้ จะไม่ออกนอกเส้นทาง แต่หากว่าวันนั้นที่มีการเหมาลำนั้นเรือจะพาเราไปตามที่เรานั้นต้องการ หากว่าจะจอดเพื่อที่จะถ่ายภาพหรือ มีเครื่องดื่มอะไรเราสามารถที่จะนำขึ้นได้ทั้งหมด หากว่าเรานั้นไม่เหมาลำ จะสามารถนำอาหารขึ้นได้เพียงขวดน้ำหรือขนม เหมานั้นนำส้มตำขึ้นไปจัดปาร์ตี้ได้ ร้องเพลงเต้นได้ทั้งหมด

    การเดินทางที่เราไม่ได้ออกแบบ และไม่ได้เป็นส่วนตัวย่อมราคาถูกกว่า หากว่าเรานั้นออกแบบจะไม่ขึ้นตามท่าที่เขาจ่ายเงิน จะมารับเราในจุดที่เรานั้นติดต่อเลย 

   ตอนนั้นเราขึ้นเรือกันทั้งหมดประมาณ 8 คน คนที่จองตั๋วนั้นคือนักศึกษาจึงได้ขึ้นในราคาของคนเมืองที่นี่  ถือว่าราคานั้นไม่แพงมาก ตอนเดินขึ้นนั้นจะไม่มีการพูดคุยเพราะว่าหากว่ามีการพูดคุยอาจจะต้องจ่ายเพิ่ม หน้าตาของเรานั้นยิ่งไม่น่าเชื่อว่าเป็นคนที่นี่ ยิ้มไว้ก่อนเดินมั่นใจก้าวขึ้นยิ้มไวมาก

    ตอนนั้นสิ่งที่นำไปด้วยคือกระเป๋ากล้องเพราะว่าเป็นการนั่งเรือครั้งที่สองแล้ว เรารู้ว่าจะใช้เวลาประมาณเท่าไหร่ และจะต้องซื้ออะไรไปกินในเรือด้วย หากว่าไม่นำไปเราจะต้องหิวและรู้สึกเสียดายเมื่อเห็นคนอื่นเขากินกัน ลูกชิ้นทอดสิ่งที่ขาดไม่ได้ และหอยมะพร้าวนึ่งรีบวิ่งไปซื้อมากเพราะว่าเรือนั้นจะออกแล้ว 

   ขึ้นไปในเรือเราไม่ต้องตกใจ เพราะว่าเรือของเรานั้นมีการล่องตอนประมาณห้าโมงเย็น อากาศกำลังดี จึงมีพระคุ้มครองไปด้วยในลำ เรือนี้พระคุ้มครอง แต่ไม่ได้เกรงใจพระเลยในการกินลูกชิ้นทอด และหอยอร่อย มีน้ำคือน้ำอ้อย แต่ว่าตอนที่เรามาอยู่พนมเปญสิ่งที่ชอบมากคือชาเขียวอเมซอน ที่ราคานั้นประมาณแก้วละ 80 บาทบางวันสองแก้ว อร่อยมาก

    ในเรือนั้นคนเรือมองเราตอนที่ขึ้นแต่เขาคิดว่าเรานั้นเป็นคนเวียดนามที่มาอาศัยอยู่พนมเปญเลยไม่ได้ถาม เหมือนมาก เหมือนกว่าคนเวียดนามจริงที่ไปด้วยกันสองคน 

     ในกลุ่มที่ล่องเรือด้วยกันนั้นมีคนไทยทั้งหมดเลย มีคนเดียวที่เป็นคนกัมพูชาแท้ๆ  แต่หน้าตานั้นมีความกลมกลืนกันมาก จนแยกไม่ออก พอขึ้นบนเรือนั้นคุยสนทนาภาษาไทยกันทั้งลำ เพราะว่านักศึกษากัมพูชาคคือนักเรียนปริญญาตรีภาษาไทย ส่วนคนไทยนั้นคือนักศึกษาที่เรียนเอกวิชาภาษาและวัฒนธรรมอาเซียนเอกภาษาเขมร สบายหายห่วงมาก

    ความสุขของวันวารไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี หันกลับมาดูรูปภาพอีกครั้งก็ย่อมทำให้เรานั้นมีความสุขไม่ห่างหาย สี่สิบนาทีแต่คือเวลาที่เรานั้นได้ปลดปล่อยทั้งวาจาและรอยยิ้ม หายใจเต็มปอดสูดความสุขจนเต็มอิ่ม